II SAB/Po 56/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi O. L. (O. L.) z dnia [...] stycznia 2022 r. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...](słownie: [...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE W dniu [...] grudnia 2021 r. (data nadania pocztowego pisma datowanego na [...] grudnia 2021 r.) O. L. (dalej również: strona; skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, wniosła za pośrednictwem Wojewody (dalej również: Wojewoda; organ) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w sprawie o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarga została opłacona wpisem w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że w dniu [...] września 2021 r. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, a następnie w dniu [...] listopada 2021 r. wniosła ponaglenie za pośrednictwem Wojewody do Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców. Skarżąca podniosła, że "pomimo kilkakrotnie podejmowanych, codziennie, prób zapisania się na internetowa rezerwację terminu do złożenia odcisków linii papilarnych, formularz zgłoszeniowy nie działa". Argumentowała, że "Urząd uniemożliwia uzupełnienia pozostałych braków formalnych, jak również nie podjął innych czynności zmierzających do rozpoznania złożonego wniosku". Skarga ta wpłynęła do Wojewody [...] grudnia 2021 r., a została przekazana do tutejszego Sądu w dniu [...] stycznia 2022 r. (data wpływu). Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Po [...]. W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda wyjaśnił, że strona w dniu [...] września 2021 r. wystąpiła do tego organu z wnioskiem o udzielnie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek został złożony za pośrednictwem Elektronicznego punktu podawczego i zawierał braki formalne. W dniu [...] września 2021 r. (data nadania pocztowego) strona uzupełniła braki wniosku w zakresie pełnomocnictwa, kserokopii paszportu, korekty wniosku, oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy, umowy o pracę, powiadomienia o nadaniu numeru PESEL oraz zaświadczenia o zameldowaniu. Następnie w dniu [...] stycznia 2022 r. (data nadania pocztowego pisma procesowego z tego samego dnia – k. 3, 9) O. L., reprezentowana przez tego samego pełnomocnika procesowego, wniosła za pośrednictwem Wojewody do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Wojewody w sprawie o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarga została opłacona wpisem w wysokości [...] zł (k. 2). Skarga ta wpłynęła do Wojewody w dniu [...] stycznia 2022 r., a do tutejszego Sądu została przekazana w dniu [...] stycznia 2022 r. (data wpływu). Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Po [...]. W uzasadnieniu skargi strona przedawniła analogiczny stan sprawy, jak we wcześniejszej skardze zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Po [...], wskazując, że chodzi o sprawię z jej wniosku z dnia [...] września 2021 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na tę ostatnią skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wcześniejsze wniesienie skargi w piśmie z dnia [...] grudnia 2021 r. (wpływ do organu: [...] grudnia 2021 r.) na bezczynność w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która to skarga wraz z odpowiedzią organu i aktami sprawy został przekazana do tutejszego Sadu w dniu [...] stycznia 2022 r. Wojewoda podniósł, że analiza przedmiotu skargi z dnia [...] stycznia 2022 r. prowadzi do wniosku, że jest on tożsamy z przedmiotem skargi wniesionej przez tę sama stronę w piśmie z dnia [...] grudnia 2021 r. za pośrednictwem Wojewody; obie skargi odnoszą się do bezczynności Wojewody w sprawie wniosku cudzoziemki z dnia [...] września 2021 r., a tożsamość przedmiotowa i podmiotowa tych skarg nie budzi wątpliwości. Odpowiedź organu na skargę w sprawie o sygn. akt II SAB/Po [...] została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] lutego 2022 r. (k. 14) i pozostała bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2021, poz. 137) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r., poz. 329) - dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu (w przypadku określonym w pkt 4a wyłącznie w zakresie skarg na przewlekłość). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten odwołuje się do dwóch, wywodzących się jeszcze z prawa rzymskiego, zasad: lis pendens oraz res iudicata. Pierwsza z nich stanowi, że nie można wszczynać postępowania, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami już się toczy. Druga zaś, że nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. Istotą obu zasad jest to, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz. Nie można zatem w tej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Do zaistnienia przesłanki określonej w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. niezbędne jest stwierdzenie, że skarga dotyczy tego samego przedmiotu, tj. aktu, czynności lub bezczynności (lub przewlekłości) organu i tych samych stron postępowania. Sąd na podstawie analizy treści skarg z dnia [...] stycznia 2022 r. (zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Po [...]) i [...] grudnia 2021 r. (zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Po [...]), stwierdził, że obydwie skargi dotyczą tej samej sprawy administracyjnej z wniosku O. L. z dnia [...] września 2021 r., uzupełnionego w piśmie z dnia [...] września 2021 r., do której załatwienia właściwy jest Wojewoda. Strona skarżąca, której doręczono odpowiedź organu na skargę w sprawie II SAB/Po [...] nie wskazała na inny stan rzeczy. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia (pkt 1). Sąd z urzędu zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 2 sentencji.