I OSK 831/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska, Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Sędzia WSA del. do NSA Jolanta Rudnicka, Protokolant asystent sędziego Aleksandra Żurawicka, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 678/09 w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 678/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.K. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Szydłowcu z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...]. Decyzją tą Komendant Powiatowy, po wznowieniu postępowania administracyjnego, uchylił własną decyzję z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] o przyznaniu P.K. pomocy finansowej na zakup domu jednorodzinnego i odmówił przyznania tej pomocy. Organy wskazały, że 16 kwietnia 2004 r., tj. w dacie składania przez P.K. wniosku o przyznanie pomocy, jego żona – I.K. stała się właścicielką lokalu mieszkalnego, powierzchniowo odpowiadającego normie mieszkaniowej przysługującej policjantowi, który to fakt nie był znany organowi przyznającemu pomoc, a stanowił negatywną przesłankę otrzymania pomocy. P.K. w odwołaniu i w skardze podnosił, że nie posiadał lokalu, bowiem małżonka została nim, co prawda, obdarowana, ale z jednoczesnym ustanowieniem służebności, polegającej na prawie dożywotniego użytkowania tego lokalu przez darczyńcę, natomiast on z rodziną zamieszkuje w domu, który nabyli z żoną, a na który otrzymał pomoc finansową. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd podkreślił, iż zgodnie z przepisami ustawy o Policji, policjantowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego na podstawie art. 88 ust. 1, które realizuje się albo poprzez przydział lokalu, albo przyznanie pomocy finansowej na jego zakup – art. 94 ust. 1. Z przepisami tymi koresponduje art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy, który z grona policjantów, którym przydziela się lokal wyłącza posiadających odpowiedni lokal mieszkalny, lub których małżonek posiada taki lokal – wywodził Sąd, stwierdzając, iż taka sytuacja, tj. posiadanie lokalu o odpowiedniej powierzchni, posiadała małżonka P.K.. Zdaniem Sądu zarzut braku posiadania jest nietrafny, gdyż w sprawie faktyczne władztwo poparte jest tytułem prawnym do lokalu. Reprezentowany przez adwokata, P.K. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając: – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, polegające na przyjęciu, że skarżący nie spełnia przesłanek do ubiegania się o przydział lokalu na podstawie decyzji administracyjnej z uwagi na fakt, iż jego małżonka posiadała lokal mieszkalny, w sytuacji gdy rodzina K. nie była w jego posiadaniu, – niezasadne zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów w sytuacji, gdy w chwili przyznawania pomocy finansowej obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 października 2001 r. o pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, które miało zastosowanie w jego sprawie i w dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej w 2004 r., a które były korzystne dla skarżącego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że interpretacja art. 95 ust. 1 ustawy o Policji sprowadzająca się do przyjęcia, że własność lokalu, bez jego posiadania, wyklucza przyznanie pomocy finansowej jest niezgodna z intencją ustawodawcy, gdyż chodzi w nim o sytuację gdy policjant ma już zaspokojone potrzeby mieszkaniowe przez fakt posiadania lokalu nadającego się do zamieszkania, a w tej sprawie przesłanka ta nie była spełniona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Nietrafny jest zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), dalej "ustawa o policji", tj. rozporządzeń Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przywołanych w podstawie skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd podkreślił, z czym zgodzić się należy, że przepisy te nie mają w sprawie znaczenia o tyle, że nie mogą stanowić podstawy orzekania. Zasady dotyczące prawa policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego określone są w ustawie o Policji i to jej przepisy mają w sprawie zastosowanie. Z przepisów ustawy bowiem wynika, komu i w jakiej sytuacji przysługuje prawo do lokalu i jakie są zamienniki tego prawa. W sprawie w istocie nie ma sporu co do tego, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, które realizuje się przez przydział lokalu decyzją administracyjną lub przyznanie, także decyzją pomocy finansowej na uzyskanie lokalu. Nie ma też sporu, iż prawo to nie służy policjantom w sytuacjach przewidzianych w art. 95 ust. 1 tej ustawy. Spór natomiast dotyczy kwestii, czy w sprawie można mówić o posiadaniu przez małżonkę skarżącego lokalu mieszkalnego. Organy administracji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny uznały, że właśnie wystąpiła przesłanka wykluczająca przyznanie prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu, o której mowa w art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, podczas gdy skarżący P.K. uważa, że sytuacja przewidziana tym przepisem nie miała w sprawie miejsca. Faktem bezspornym jest, że w dacie składania wniosku o przyznanie pomocy finansowej żona P.K. otrzymała, tytułem darowizny, lokal mieszkalny, odpowiadający normom powierzchniowym, przysługującym policjantowi. Faktem też jest, że umową tą została ustanowiona służebność na rzecz darczyńcy, polegająca na możliwości dożywotniego zamieszkania w tym lokalu. Z tych faktów skarżący wywodzi, iż w istocie nie można mówić o posiadaniu przez jego małżonkę lokalu mieszkalnego, w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Jednak z takim poglądem nie można się z godzić. W dniu składania przez skarżącego wniosku o przyznanie pomocy finansowej jego żona posiadała tytuł prawny do lokalu i zapis w umowie darowizny o możliwości zamieszkiwania w nim darczyńcy tytułu tego nie przekreślał. Zapis ten nie pozbawiał żony skarżącego ani prawa własności tego lokalu, ani jego posiadania. Żona skarżącego miała zarówno prawo faktycznego, jak i prawnego władztwa nad rzeczą – lokalem mieszkalnym, a taki fakt wykluczał policjanta z grona tych, którym może być przyznany lokal mieszkalny, bowiem w rozumieniu przepisów ustawy miał on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W takiej sytuacji organy, uzyskawszy wiadomość o fakcie posiadania lokalu przez żonę skarżącego, miały podstawę do wznowienia postępowania i w jego wyniku uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy i odmowy jej przyznania, a Wojewódzki Sąd do oddalenia skargi. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).