II OSK 2207/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 631/10 o odrzuceniu skargi M. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 631/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego Uzasadniając powyższe Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 27 kwietnia 2010 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 27 maja 2010 r. Skarżący prawidłowo pouczony o terminie i sposobie zaskarżenia ww. decyzji, wbrew treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniósł skargę bezpośrednio do Sądu. Zatem za datę wniesienia skargi należało przyjąć dzień przesłania skargi przez Sąd do organu, co miało miejsce w dniu 7 czerwca 2010 r. Uznając skargę za wniesioną po terminie Sąd zdecydował o jej odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. W piśmie z dnia 9 września 2010 r. zatytułowanym "zażalenie", w którego treści wyraźnie wskazano, że jego celem było wniesienie zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 27 sierpnia 2010 r., pełnomocnik skarżącego M. G. w imieniu swego mocodawcy żądał uchylenia zaskarżonego postanowienia i ponownego rozpatrzenia sprawy oraz zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegających na uznaniu, że skarżący uchybił terminowi i wniósł skargę bez pośrednictwa organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zapadłe w sprawie niniejszej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2010 r. o odrzuceniu skargi M. G. jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Oznacza to, że skarżącemu przysługiwał środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej. Tymczasem reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik wniósł zażalenie. Jakkolwiek zażalenie zostało sporządzone zgodnie z wymogiem formalnym przewidzianym dla skargi kasacyjnej, bo przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1 p.p.s.a.), to nawet przyjmując, że jest to skarga kasacyjna należało ją odrzucić ze względu na okoliczność, iż nie spełnia ona wymogu formalnego z art. 176 p.p.s.a., bowiem nie wskazano w niej, które przepisy prawa zostały naruszone i na czym polega ich naruszenie. Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest szczególnym i sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy kasacyjne zostały natomiast wskazane w art. 174 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona, która kwestionuje orzeczenie Sądu pierwszej instancji wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który jej zdaniem został naruszony przez ten sąd. Należy podkreślić, że nie wystarczy ograniczenie się tylko do przytoczenia przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej, konieczne jest także sprecyzowanie do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym ono polegało. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej i nie podlega sanacji. Skarga kasacyjna niespełniająca przedstawionych wyżej wymagań podlega odrzuceniu, na podstawie art. 178 p.p.s.a., jako "z innych przyczyn niedopuszczalna". Powyższe jest konsekwencją tego, że stosownie do treści art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę - poza kwestią nieważności postępowania, którą Sąd z urzędu bierze pod uwagę - w granicach skargi kasacyjnej, nie może zatem domniemywać zakresu zaskarżenia. Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wniesiona przez skarżącego skarga kasacyjna omówionych wyżej wymogów nie spełnia. Nie wskazano bowiem żadnego przepisu prawa, który został naruszony i na czym to naruszenie polegało. Zaskarżonemu postanowienie zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że skarżący odebrał zaskarżoną decyzję 27 kwietnia 2010 r., a tym samym wnosząc skargę w dniu 28 maja 2010 r. uchybił terminowi. Zauważyć należy jednak, że zarzut ten jest niezrozumiały, bowiem załączone jako dowód zwrotne potwierdzenie odbioru, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie zawiera adnotacji, że zaskarżona decyzja została odebrana w dniu 29 kwietnia 2010 r. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 i art. 180 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy (art. 250 p.p.s.a.), bowiem jest ono przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.