I GSK 1381/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3950/15 w sprawie ze skargi [A] S.A. w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu zaległości w obowiązku płatniczym oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 października 2016 r., sygn.. akt V SA/Wa 3950/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [A] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu zaległości w obowiązku płatniczym. Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi wniesionej przez spółkę jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej (dalej: Dyrektor PISF) z [...] grudnia 2013 r. o określeniu wysokości zobowiązania strony z tytułu zaległości w obowiązku płatniczym na rzecz PISF. PISF wydał decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązań z tytułu zaległości w obowiązku płatniczym na rzecz PISF na kwotę 67.609,44 zł oraz odsetki za zwłokę naliczone na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613, dalej: "o.p."). Organ pierwszej instancji uznał bowiem, że strona jako operator sieci kablowej jest zobowiązana do dokonywania wpłat na rzecz PISF w wysokości 1,5 % przychodu uzyskanego z opłat za dostęp do reemitowanych programów telewizyjnych oraz świadczenia usług reemisji na podstawie art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 438, dalej: ustawa o kinematografii). Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora PISF. Uzasadniając swoją decyzję organ drugiej instancji wyjaśnił, że kluczowe dla postępowania jest przeprowadzenie wykładni niezdefiniowanego w polskim prawie pojęcia "operatora telewizji kablowej". Minister dokonał analizy treści przepisów ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2016 r., Nr poz. 639, dalej: "ustawa o radiofonii i telewizji") i przeanalizował stanowiska doktryny oraz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 października oddalił skargę spółki na powyższą decyzję. Sąd badając zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja określająca wysokość zobowiązania Strony z tytułu zaległości w obowiązku płatniczym na rzecz PISF. Dla celu oceny legalności powyższej decyzji kluczowe jest wyjaśnienie, czy Skarżąca jest operatorem telewizji kablowej w rozumieniu art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii. Sąd I instancji uznał, że dopuszczalna i uzasadniona jest wykładnia pojęcia "sieć kablowa", zgodnie z którą siecią kablową jest każda sieć służąca do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów w oparciu o przewody w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1489 ze zm.), która jest zamknięta i kształtowana przez operatora tej sieci. Zdaniem Sądu trafnie zatem organ odwoławczy przyjął, że ustawa o radiofonii i telewizji posługuje się szerokim rozumieniem terminu "sieci kablowej". W zakres tego pojęcia wchodzą nie tylko sieci kablowe sensu stricto, ale także wszelkie inne sieci telekomunikacyjne wykorzystywane w celu przewodowego rozpowszechniania lub rozprowadzania programów przez operatora tych sieci. Sąd podzielił kluczowe w sprawie zdanie organu odwoławczego, że art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii nie posługuje się pojęciem "operatora sieci kablowej", ale zbliżonym do niego pojęciem "operatora telewizji kablowej". Pojęcie to również nie zostało zdefiniowane, wobec czego konieczne było przeprowadzenie jego językowej wykładni. Dla ustalenia zakresu tego pojęcia zasadne było zatem odwołanie się do poglądów przedstawianych w doktrynie w stosunku do zbliżonego do niego pojęcia "operatora sieci kablowej" zawartego w ustawie o radiofonii i telewizji. Aby spełnić kryteria przewidziane dla tego pojęcia, konkretny podmiot musi być operatorem w rozumieniu przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne; działalność tego podmiotu musi polegać na rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów telewizyjnych drogą przewodową. W ocenie Sądu w postępowaniu dowodowym organy uwzględniły stanowisko KRRiT oraz zawartość rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Skarżąca została wpisana pod nr 6 do powyższego rejestru, a jej działalność w ogólnym opisie sieci telekomunikacyjnej, usługi telekomunikacyjnej lub udogodnień towarzyszących opisana została jako "Dostarczanie sieci telekomunikacyjnej/publiczna sieć telekomunikacyjna przeznaczona do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych (TVK)". Używany w rejestrze skrót TVK odwołuje się do telewizji kablowej. Dokonana przez Ministra wykładnia nie ma charakteru ani wykładni dynamicznej, ani też rozszerzającej. Sąd podzielił pogląd Ministra zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym jako "operatora telewizji kablowej" w rozumieniu art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii należy rozumieć każdego operatora sieci telekomunikacyjnej rozpowszechniającego lub rozprowadzającego programy telewizyjne w sposób przewodowy niezależnie od technologii, w jakiej programy są rozpowszechniane lub rozprowadzane. Konsekwentnie, Sąd uznał za prawidłową zawartą w zaskarżonej decyzji ocenę Ministra, że Skarżąca, której jednym z rodzajów działalności jest rozpowszechnienie i rozprowadzanie programów w technologii xDSL jest "operatorem telewizji kablowej" w rozumieniu art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii. Skarżąca jest zatem, zgodnie z omawianym przepisem, zobowiązana do dokonywania wpłat na rzecz PISF w wysokości 1,5 % przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących z opłat za dostęp do reemitowanych programów telewizyjnych oraz świadczenia usług reemisji. Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1.narusznie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art.7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz.U z 2013, Nr 2013 , poz.267 ze zm. – dalej kpa) i art.77 §1 kpa poprzez oddalenie skargi spółki, podczas gdy organ nie zauważył wszystkich okoliczności w kontekście oceny, czy spółce przynależy podmiot operatora telewizji kablowej w rozumieniu art.19 ust.5 ustawy o kinematografii (Dz.U z 2005 r. Nr 132, poz.111 ze zm – dalej u.k.) pomimo, że skarżąca nie posiada infrastruktury sieci telewizji kablowej, ani nie dokonuje reemisji programów telewizyjnych za pośrednictwem sieci kablowej i wskutek tego ustalenia zaległości w obowiązku płatniczym, co w konsekwencji doprowadziło do zaległości i wydania decyzji przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej (dalej: Dyrektor PISF) z [...] grudnia 2013 r. o określeniu wysokości zobowiązania strony z tytułu zaległości w obowiązku płatniczym na rzecz PISF. 2.naruszenie art.151 p.p.s.a. w zw. z art.8 kpa poprzez oddalenie skargi spółki, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, przy braku definicji "operator telewizji kablowej", że pojęcie to odpowiada pojęciu "operatora sieci kablowej" występującym w ustawie z 28 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U Nr 43 poz.226 ze zm.- dalej "u.r.t.") co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że skarżąca jest zobowiązana do dokonania płatności określonych w decyzji PISF, pomimo tego, że należności te mają charakter danin publicznych i jako takie nie mogą być ciężarami nakładanymi wskutek wykładni rozszerzającej 3. naruszenie art.151 p.p.s.a. w zw. z art.80 kpa poprzez oddalenie skargi spółki, polegające na przeprowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie uczestników do władzy publicznej i dokonywanie "dynamicznej wykładni przepisów" bez upoważnienia ustawowego, rozszerzając w ten sposób krąg podmiotów zobowiązanych do uiszczania daniny publicznej na rzecz PISF, szczególnie w sytuacji, gdy pojęcie "telewizji kablowej" ma jednoznaczne znaczenie co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji administracyjnej 4.naruszenie art.141§4 p.p.s.a. przez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedstawionych przez spółkę argumentów przytoczonych w skardze, a także brak wskazania nieuznania przedstawionych przez skarżącą dowodów. Naruszenie prawa materialnego art. 23 §3 pkt.1 w zw. z art. 23 ust.1 o.p. poprzez wyliczenie zobowiązania w drodze oszacowania, w sytuacji gdy, nawet w przypadku uznania istnienia podstaw zobowiązania, z czym skarżąca się nie zgadza, na podstawie ksiąg rachunkowych oraz innych danych istnieje możliwość ustalenia wysokości zaległości. W oparciu o tak postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania t.j. art.141 § 4 p.p.s.a. w myśl którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jest to zarzut najdalej idący dlatego zasadne jest jego rozpoznanie w pierwszej kolejności. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. W tej mierze - co wymaga szczególnego podkreślenia w kontekście powyżej już przedstawionych uwag - zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem poprzez zarzut naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13, wyrok NSA z 8 sierpnia 2019 r., sygn.. akt II GSK 690/17- publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej upatruje w nieodniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi. W tym kontekście, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (porównaj m.in. wyrok NSA z 17 maja 2019 r. II OSK 1683/17, LEX nr 2679273). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie do takiego uchybienia nie doszło. Jednocześnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu oraz kontrolę instancyjną orzeczenia. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, gdy skarżący wykaże, iż sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, zastosowania przez organy przepisów prawa. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia: 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2243/11; 20 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 2230/13; 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I GSK 95/12). Pozostałe zarzuty stawiane w skardze kasacyjnej stanowią powtórzenie zarzutów skargi wniesionej do Sądu I instancji. Zważywszy, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji zajęte w niniejszej sprawie, zasadne jest nawiązanie do argumentacji zawartej w zaskarżony wyroku. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji dla prawidłowego rozstrzygnięcia kluczowe jest wyjaśnienie, czy skarżąca jest operatorem telewizji kablowej w rozumieniu art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii. Ustalenia w tym zakresie kwestionuje skarżąca kasacyjnie wskazując na naruszenie przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie wskazano, że w przepisach prawa powszechnie obowiązującego brak definicji wyżej wymienionego pojęcia "operator telewizji kablowej" oraz, że przepisów ustawy o radiofonii i telewizji nie można bezpośrednio stosować dla potrzeb niniejszego postępowania. Przepisy te należy jednak uwzględnić przy dokonywaniu wykładni pojęcia "operator telewizji kablowej". I tak ustawa o radiofonii i telewizji posługuje się pojęciami "sieć kablowa" oraz "operator sieci kablowej" (art. 2 ust. 2 pkt 3, art. 20b ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 1 a, art. 39a). Ustawa ta nie zawiera jednak legalnej definicji powyższych pojęć. W celu ustalenia zakresu tych pojęć należy odwołać się do stanowisk wyrażanych w doktrynie. W komentarzu do ustawy o radiofonii i telewizji autorstwa Jacka Sobczaka (J. Sobczak, Radiofonia i telewizja. Komentarz do ustawy, Kraków 2001) autor utożsamia telewizję kablową z telewizją przewodową i odróżnia ją od telewizji rozpowszechnianej bezprzewodowo (naziemnie lub satelitarnie). Z powyższego wynika, że telewizja kablowa jest telewizją dostarczaną drogą przewodową i brak w tym kontekście odniesienia do określonej technologii. Natomiast w komentarzu do ustawy o radiofonii i telewizji opracowanym pod redakcją Stanisława Piątka (S. Piątek (red.), Ustawa o radiofonii i telewizji, Komentarz, Warszawa 2014) w odniesieniu do definicji sieci kablowej zaaprobowane zostało przedstawione przez KRRiT "Stanowisko regulacyjne w sprawie kwalifikacji prawnej usługi TV over DSL (TVoDSL) oraz kwestii właściwości KRRiT wobec regulacji usług telewizyjnych udostępnianych za pośrednictwem nowych platform". W opinii autorów komentarza dla ustalenia, czy dana sieć jest "siecią kablową" w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji, istotne jest określenie, czy jest ona przewodowa, zamknięta, kontrolowana przez operatora i czy służy do rozprowadzania programów. Zdaniem autorów komentarza, z czym zgadza się Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w zakresie pojęcia "sieć kablowa" mieszczą się sieci kablowe sensu stricto i sieci DSL, jak również inne sieci, jeżeli spełniają wszystkie warunki sieci: przewodowej, zamkniętej, kontrolowanej przez operatora i służącej do rozprowadzania programów. Zasadnie zatem uznał Sąd I instancji, że dopuszczalna i uzasadniona jest więc wykładnia pojęcia "sieć kablowa", zgodnie z którą siecią kablową jest każda sieć służąca do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów w oparciu o przewody w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1489 ze zm.), która jest zamknięta i kształtowana przez operatora tej sieci. Prawidłowo stwierdził, że trafnie zatem organ odwoławczy przyjął, że ustawa o radiofonii i telewizji posługuje się szerokim rozumieniem terminu "sieci kablowej". W zakres tego pojęcia wchodzą nie tylko sieci kablowe sensu stricto, ale także wszelkie inne sieci telekomunikacyjne wykorzystywane w celu przewodowego rozpowszechniania lub rozprowadzania programów przez operatora tych sieci. Jak słusznie zauważono art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii nie posługuje się pojęciem "operatora sieci kablowej", ale zbliżonym do niego pojęciem "operatora telewizji kablowej". Pojęcie to również nie zostało zdefiniowane, wobec czego konieczne było przeprowadzenie jego językowej wykładni. Dla ustalenia zakresu tego pojęcia zasadne było zatem odwołanie się do poglądów przedstawianych w doktrynie w stosunku do zbliżonego do niego pojęcia "operatora sieci kablowej" zawartego w ustawie o radiofonii i telewizji. Aby spełnić kryteria przewidziane dla tego pojęcia, konkretny podmiot musi być operatorem w rozumieniu przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne; działalność tego podmiotu musi polegać na rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów telewizyjnych drogą przewodową. Prawidłowo Sąd I instancji uznał, że w postępowaniu dowodowym organy uwzględniły stanowisko KRRiT oraz zawartość rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Skarżąca została wpisana pod nr 6 do powyższego rejestru a jej działalność w ogólnym opisie sieci telekomunikacyjnej, usługi telekomunikacyjnej lub udogodnień towarzyszących opisana została jako "Dostarczanie sieci telekomunikacyjnej/publiczna sieć telekomunikacyjna przeznaczona do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych (TVK)". Używany w rejestrze skrót TVK odwołuje się do telewizji kablowej. Dokonana przez Ministra wykładnia nie ma charakteru ani wykładni dynamicznej, ani też rozszerzającej. Prawidłowo tym samym Sąd podzielił pogląd Ministra zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym jako "operatora telewizji kablowej" w rozumieniu art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii należy rozumieć każdego operatora sieci telekomunikacyjnej rozpowszechniającego lub rozprowadzającego programy telewizyjne w sposób przewodowy niezależnie od technologii, w jakiej programy są rozpowszechniane lub rozprowadzane. Skarżąca, której jednym z rodzajów działalności jest rozpowszechnienie i rozprowadzanie programów w technologii xDSL jest "operatorem telewizji kablowej" w rozumieniu art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii. Skarżąca jest zatem, zgodnie z omawianym przepisem, zobowiązana do dokonywania wpłat na rzecz PISF w wysokości 1,5 % przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących z opłat za dostęp do reemitowanych programów telewizyjnych oraz świadczenia usług reemisji. Ustalenia organu w tym zakresie są prawidłowo i jako takie słusznie znalazły akceptację w rozstrzygnięciu Sądu I instancji. Brak jest podstaw do uznania, że postępowania zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad określonych w art.7 kpa, 8 kpa, czy też 80 kpa. Tym samym zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawarte w skardze kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia prawa materialnego zgodnie z którym naruszono art. 23 § 3 pkt. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 o.p. poprzez wyliczenie zobowiązania z drodze oszacowania. Zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii organowi przysługują co prawda uprawnienia organu podatkowego, ale są one ograniczone tylko do stosowania przepisów działu III o.p. Dyrektor PISF nie mógł więc przeprowadzić ani pełnego postępowania podatkowego na podstawie działu IV o.p., ani też kontroli podatkowej na podstawie działu VI o.p. Mógł on jedynie wezwać podmiot do przedstawienia stosownych informacji. W przypadku braku udzielenia takich informacji przez wezwany podmiot, organ orzekający nie ma możliwości uzyskania dostępu do ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do określenia wysokości zobowiązania. Z uwagi zatem na fakt, iż Dyrektor PISF nie miał danych niezbędnych do określenia wysokości zobowiązania na zasadach ogólnych, prawidłowo ustalił wysokość zobowiązania w drodze oszacowania na podstawie art. 23 §1 o.p., a Minister utrzymał w mocy stanowisko organu pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.