I SA/Wa 1853/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. UZASADNIENIE B. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W oświadczeniu tym skarżąca wskazała, że prowadzi sama gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł. Dodała, że jest osobą samotną i nie ma nikogo bliskiego, kto mógłby jej pomóc. Mieszka w mieszkaniu komunalnym, ponosząc wysokie opłaty za czynsz. Dodała, że wydatki na leki stanowią wysoki procent jej emerytury oraz ujawniła, iż posiada majątek w kwocie poniżej 3000 euro. Powyższy wniosek rozpoznany został, wydanym przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1853/11 odmawiającym przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych W dniu 19 października 2011 r. skarżąca nadesłała dodatkowe dokumenty, z których wynika, że wydatki ponoszone na opłacenie czynszu stanowią kwotę [...] zł, prąd – [...] zł i gaz - [...] zł. Ponadto nadesłała wyciąg z posiadanych rachunków bankowych, na których ma zdeponowaną kwotę ponad [...] zł. Poinformowała także, iż koszty leków pokrywają jej przyjaciele. W dniu 24 października 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie z art. 245 § 1-3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 powołanej ustawy warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym jest wykazanie przez tą osobę, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie zaś takiej osobie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy). W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu skarżąca wyjaśniła, że jest osobą samotną, nie posiada nikogo bliskiego, a jej źródłem utrzymania jest dochód, na który składa się emerytura w wysokości [...] zł. Z nadesłanych przez skarżącą dokumentów wynika ponadto, że podnosi wydatki na czynsz w wysokości [...] zł, prąd – [...] zł, gaz - [...] zł oraz posiada oszczędności w wysokości ponad [...] zł. Oświadczyła ponadto, że koszy leków pokrywają jej przyjaciele. Sąd zwraca uwagę, że instytucja prawa pomocy przewidziana w przepisach prawa stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną faktycznie nie są w stanie uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc powinien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Natomiast Sąd uznał, że w przypadku skarżącego taka sytuacja nie ma miejsca. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, tj. wpisu w wysokości 200 zł i następnie ewentualnie opłat kancelaryjnych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Dochód jej gospodarstwa domowego co prawda jest niski i wynosi ponad [...] zł, a jej wydatki na czynsz, gaz i prąd to kwota blisko [...] zł miesięcznie, jednak posiada ona oszczędności pieniężne w kwocie ok. [...] zł. Ponadto skarżąca w piśmie z dnia 19 października 2011 r. wskazała, że koszty lekarstw są pokrywane przez jej przyjaciół, zatem nie musi sama ich ponosić. W tej sytuacji Sąd uznał, że B. R. może ponieść koszty sądowe. Uzyskuje ona bowiem stały dochód w postaci emerytury oraz posiada znaczne oszczędności, co nie pozwala uznać jej za osobę, której grozi ryzyko poniesienia uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie - w razie poniesienia ww. wydatku w związku z toczącym się postępowaniem sądowym (246 § 1 pkt 2 ppsa). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.