II SA/Sz 1282/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., uchylającą, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, decyzję własną z dnia [...] r. w sprawie rejestracji pojazdu marki [...] oraz orzekającą o odmowie rejestracji tego pojazdu. W piśmie z dnia 5 grudnia 2016 r. skarżąca Spółka A. zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd z urzędu. Strona przedłożyła z wnioskiem odpis wyroku Sądu Rejonowego –, ustalającego w pkt I orzeczenia, że skarżąca Spółka A. z dniem [...] r., nabyła własność pojazdu marki, rok produkcji o stosownym numerze nadwozia. Zdaniem Spółki A., wobec powyższego wyroku, wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, tj. wyrejestrowanie samochodu, co uniemożliwiłoby jego korzystanie przez aktualnych właścicieli, w sytuacji, gdy skarżąca uzyskała potwierdzenie prawa własności pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a"), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd zauważa, że przyjęta w powołanym przepisie konstrukcja prawna, sprzeciwia się wstrzymaniu decyzji z urzędu przez Sąd. Zarówno w przepisach P.p.s.a., jak i na gruncie przepisów ustaw, w oparciu, o które została wydana zaskarżona decyzja, brak jest możliwości podejmowania przez Sąd, bez wniosku uprawnionego podmiotu, działania z urzędu polegającego na wstrzymaniu wykonalności aktu objętego przedmiotem skargi. Stąd wniosek skarżącej Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z urzędu przez Sąd, nie mógł być uwzględniony. Zdaniem Sądu, żądanie skarżącej nie zasługuje także na uwzględnienie w świetle jej wniosku ocenionego, poprzez pryzmat przesłanek wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu administracyjnego, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w stosunku do niej przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Przesłankami wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołana szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to: skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest przy tym wystarczające samo twierdzenie strony. Sąd musi mieć wiedzę o istnieniu konkretnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka A. nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła okoliczność wydania wyroku przez sąd powszechny, ustalającego prawo skarżącej do pojazdu objętego przedmiotem sprawy. Sąd zauważa, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie może dokonać oceny prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie zgodności ustaleń stanu faktycznego i zgodnych z prawem działań organu, ale winien ocenić, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym skontrolowaniem skargi, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom wnioskodawcy. Nie chodzi tutaj o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka A. tego rodzaju zasadnej argumentacji, popartej stosownymi dowodami nie przedstawiła Sądowi. Należy przy tym podkreślić, że niewskazanie okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można traktować za brak formalny wniosku, w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a., lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Skarżąca podniosła ogólnikowe twierdzenie, że wyrejestrowanie auta uniemożliwia korzystanie z pojazdu przez aktualnych właścicieli. Sąd zauważa, iż odmowa rejestracji pojazdu skutkuje co prawda niemożnością korzystania przez wnioskodawcę z konkretnego auta, co niewątpliwie może się przyczynić do pewnych utrudnień związanych z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, że powyższa okoliczność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I OZ 998/13, opubl. w Lex nr 1557675). Jedynie w wypadku utraty jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, Lex 1012943). Sąd uznał, iż skarżąca Spółka A., nie poparła obszernymi i przekonującymi wyjaśnieniami oraz dokumentami źródłowymi okoliczności, mogących wskazywać, że użytkowanie pojazdu jest dla niej niezbędne i bez tego pojazdu zagrożona jest egzystencja wnioskodawcy. Tylko wówczas pozbawienie możliwości korzystania z pojazdu, uniemożliwiające uzyskanie środków utrzymania, można rozpatrywać w kategoriach znacznej szkody dla strony. Reasumując, Sąd poddając analizie wniosek skarżącej oraz całokształt akt sprawy, nie znalazł podstaw do uwzględnienia jej żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.