II SA/Łd 548/10
Административные суды2010-11-04
Номер дела
II SA/Łd 548/10
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Дата решения
2010-11-04
Тип
Postanowienie WSA w Łodzi
Судьи
Barbara Rymaszewska
Резолютивная часть
Odrzucono skargę
Текст решения
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia - odrzucić skargę.
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania J. T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wykonanych przez T. P. robót budowlanych związanych z budową kompostownika, umorzył postępowanie odwoławcze.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła J. T. W skardze tej zawarła również wniosek o zwolnienie z opłat sądowych.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 czerwca 2010r., doręczonym w dniu 18 czerwca 2010r ,skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jej odpisu podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zakreślony siedmiodniowy termin do jego wykonania upływał zatem w dniu 25 czerwca 2010r.
W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 25 czerwca 2010r. skarżąca stwierdziła jedynie, że wszystkie dokumenty przesłała zgodnie z prawem, tj. kopię i oryginał. Oświadczyła także, iż nie będzie dosyłać innych dokumentów. Organ natomiast wyjaśnił w piśmie z dnia 9 września 2010r., iż nie dysponuje kopią skargi J. T. oraz przesłał kserokopię jej oryginału.
Z kolei wobec uprawomocnia się zarządzenia referendarza sądowego z dnia 15 lipca 2010r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J. T. o zwolnienie od kosztów sądowych, zarządzeniem sędziego z dnia 27 sierpnia 2010r, doręczonym w dniu 3 września 2010r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 21). Termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 10 września 2010r.
Pomimo upływu tego terminu skarżąca nie uiściła jednakże wymaganego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia, podlega odrzuceniu przez sąd. Wobec nieuzupełnienia przez J. T. braku fiskalnego skargi, podlega ona odrzuceniu w trybie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.
Ponadto w myśl z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi, jakim powinna odpowiadać skarga określają zatem przepisy Działu III Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Rozdział 1 – pisma w postępowaniu sądowym p.p.s.a., w tym art. 47 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Z akt administracyjnych wynika, że uczestnikiem postępowania administracyjnego, w którym została wydana zaskarżona decyzja, oprócz J. T. był również T. P. Należało mu zatem doręczyć odpis skargi, poświadczony przez skarżącą za zgodność z oryginałem.
Jak zaś już wyżej wskazano, pomimo upływu zakreślonego w zarządzeniu z dnia 8 czerwca 2010r. terminów, wskazanych w nim braków skargi skarżąca nie usunęła.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu.