Ppolska.starec← UrzadnikВойти

IV SA/Wr 344/08

Административные суды2008-11-05
Номер дела
IV SA/Wr 344/08
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Дата решения
2008-11-05
Тип
Postanowienie WSA we Wrocławiu

Судьи

Tadeusz Kuczyński

Резолютивная часть

*Zarządzono zwrot wpisu

Текст решения

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki A z siedzibą w B. P. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia : zwrócić wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwustu) złotych. UZASADNIENIE W dniu 16 czerwca 2008 r. wysłana została do Okręgowego Inspektora Pracy we W. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga spółki A z siedzibą w B. P. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W dniu 16 czerwca 2008 r. na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła kwota dwustu złotych, uiszczona przez skarżącą spółkę, tytułem wpisu w powyższej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie dotyczy sprawy z zakresu inspekcji pracy, które to sprawy zostały zaliczone do stosunków pracy i służbowych. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Zatem ustawowe, przedmiotowe zwolnienie od obowiązku uiszczania kosztów sądowych sprawia, że uiszczony wpis od skargi jako nienależny należy zwrócić firmie która zapłaciła wpis, na jej koszt, co wynika z art. 225 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 225 i art. 232 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.