III SA/Wa 1387/10

SENTENCJA Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2011 r. po rozpoznaniu wniosku adw. A.P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi J.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić przyznania adw. A. P. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej UZASADNIENIE III SA/Wa 1387/10 U Z A S A D N I E N I E Referendarz sądowy, postanowieniem z 1 kwietnia 2011 r., a następnie Sąd przyznał J. T. (dalej jako strona lub skarżący) prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu Okręgowa Rada Adwokacka w W. , pismem z 20 maja 2011 r. poinformowała, że do udzielenia pomocy prawnej skarżącej została wyznaczona adw. A.P. Pełnomocnik skarżącego, pismem z 9 czerwca 2011 r. poinformował o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej i przekazaniu opinii do dziekana ORA w W.. Do pisma załączył wspomnianą opinię. Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – reprezentowanie przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną. W orzecznictwie akcentuje się, iż ze względu na opłacanie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu ze środków publicznych sąd ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. Ani z § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ani z przepisów u.p.p.s.a. nie wynika obowiązek przedkładania sądowi sporządzonej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W orzecznictwie przyjmuje się natomiast, że o ile w razie sporządzenia skargi kasacyjnej fakt udzielenia pomocy prawnej z urzędu wynika z jej wniesienia, o tyle w wypadku opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyrazem udzielenia pomocy prawnej jest opinia sporządzona na piśmie i doręczona stronie (postanowienie WSA w III SA/Wa 1387/10 Krakowie z 27 listopada 2008 r. III SA/Kr 199/04, LEX nr 504493, z glosą aprobującą G. Karcz, LEX/el. 2009). Referendarz sądowy wskazuje, że za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę oblicza się na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm, w którym ustawodawca uzależnił wysokość stawki od wartości przedmiotu sprawy. Za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji w innej sprawie, niż ta, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna lub w innej sprawie niż ta w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego pełnomocnik powinien otrzymać kwotę – jeśli nie zajdą przesłanki do jej podwyższenia – uwzględniającą § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm). W ocenie referendarza sądowego przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej we wskazanej wysokości, czy tez w jakiejkolwiek wysokości, jest niemożliwe z uwagi na niedopełnienie przez pełnomocnika z urzędu standardów pomocy prawnej. Nie kwestionując opinii pełnomocnika z urzędu wyrażonej w piśmie z 9 czerwca 2011 r., należy stwierdzić, że brak jest dowodu przekazania tej opinii stronie. Co więcej, pełnomocnik z urzędu, pomimo doręczenia mu wezwania w dniu 17 listopada 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru z pieczęcią "Kancelaria Adwokacka A.P.") do przekazania dowodu doręczenia, nie uczynił tego nie tylko we wskazanym w wezwaniu terminie siedmiu dni, lecz do chwili obecnej. Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.