I OW 206/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Samorządowym Kolegium Odwoławczym w T. a Wojewodą Podkarpackim w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania zażalenia M. B. w związku z niezałatwieniem w terminie jego skarg na działalność Prezydenta Miasta T. p o s t a n a w i a: 1. odrzucić wniosek, 2. zwrócić Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w T. ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego 100 (sto) złotych uiszczonych tytułem wpisu od wniosku. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wystąpiło do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Wojewodą Podkarpackim w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania zażalenia M. B. w związku z niezałatwieniem w terminie jego skarg na działalność Prezydenta Miasta T. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że M. B. wniósł w dniu [...] maja 2017 r. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., na podstawie art. 37 § 1 w zw. z art. 237 § 4 oraz art. 17 pkt 1 kpa w związku z niezałatwieniem w terminie przez Radę Miasta T. jego skarg na działalność Prezydenta Miasta T. W uzasadnieniu zażalenia zażądał, na podstawie art. 37 § 2 kpa wyznaczenia Radzie Miasta T. dodatkowego terminu na załatwienie jego skarg. Zarzucił, że nie zostało mu doręczone w terminie, o którym mowa w art. 237 § 1 kpa zawiadomienie o sposobie załatwienia jego skarg. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wskazało, że skarga wnoszona na podstawie art. 227 kpa, w trybie przepisów z działu VIII, załatwiana jest w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, które kończy się zawiadomieniem o sposobie jej załatwienia. Stanowi ona skargę powszechną, której złożenie nie wszczyna jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, a jedynie uproszczone postępowanie administracyjne. Choć, stosownie do art. 237 § 4 kpa, w razie niezałatwienia skargi w terminie określonym w art. 237 § 1 kpa, stosuje się przepisy art. 36 – 38 kpa, to fakt ten nie przesądza o generalnej kompetencji samorządowego kolegium odwoławczego do rozpoznania zażalenia wniesionego na Radę Miasta T. w związku z niezałatwieniem w terminie skargi. Zdaniem wnioskodawcy, zwalczanie bezczynności organu, w ramach postępowania skargowego, możliwe jest w drodze zażalenia do organu wyższego stopnia, lecz, powołując się na art. 37 § 1 i 2 oraz art. 1 § 1 kpa, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie ma zastosowanie jedynie do spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Mając na uwadze, że zażalenie na bezczynność rady gminy składa się do wojewody będącego organem nadzoru nad działalnością gminną, organ ten jest właściwy do rozpoznania zażalenia w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na wniosek, Wojewoda Podkarpacki wniósł o wskazanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. jako organ właściwy do rozpoznania zażalenia M. B. W uzasadnieniu odpowiedzi na wniosek podniósł, że zgodnie z art. 229 pkt 1 kpa wojewoda jest właściwy do rozpoznania skargi na radę gminy, radę powiatu i sejmiku województwa, tj. skargi wnoszonej w trybie przepisów działu VIII. W razie natomiast niezałatwienia przedmiotowej skargi w terminie określonym w art. 237 § 1 kpa, stosuje się przepisy art. 36-38 kpa (art. 237 § 4 kpa). Stosownie do art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa lub przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Przepis art. 17 pkt 1 kpa wskazuje samorządowe kolegium odwoławcze jako organ wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego. Z tych przyczyn, w ocenie Wojewody, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. jest właściwe do rozpoznania przedmiotowego zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "ppsa") Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość powstałe między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, jeżeli odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Spór kompetencyjny, o którym mowa w art. 22 § 2 kpa może powstać jedynie przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej. Rozstrzyganie tego typu sporów jest instytucją procesową, która ma na celu doprowadzenie do wskazania organu właściwego do rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu jurysdykcyjnym (por. art. 1 pkt 1 i 22 § 2 kpa). Takich cech nie zawiera postępowanie związane z rozpatrywaniem skarg wnoszonych w trybie art. 221 i następne kpa, bowiem postępowanie to nie jest związane z rozstrzyganiem indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Rozpoznanie zatem sporu kompetencyjnego dotyczącego wskazania organu właściwego do rozpatrzenia skargi (w tym również zażalenia w związku z niezałatwieniem jej w terminie) składanej w trybie przepisów działu VIII kpa nie należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 4 i 15 § 1 pkt 4 ppsa (por. postanowienia NSA z dnia: 18 lutego 2005 r., sygn. akt OW 166/04; 24 listopada 2006 r., sygn. akt II OW 30/06; 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OW 48/07; 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OW 68/13; 11 października 2017 r., sygn. akt II OW 91/17, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając zatem na uwadze, że w przedmiotowej sprawie spór kompetencyjny dotyczy rozpoznania zażalenia M. B. na niezałatwienie jego skarg, o których mowa w dziale VIII kpa, nieobjętych jurysdykcją sądów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 ppsa, postanowił przedmiotowy wniosek odrzucić. O zwrocie wpisu od wniosku postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.