VII SA/Wa 710/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. S. od decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2018 r. nr zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi R. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 zwanej dalej "kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202). Na wstępie Wojewoda przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania z powołaniem się na wydaną decyzję przez Prezydenta [...], przywołał treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i podał, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda [...] stwierdził niewielkie braki w dokumentacji projektowej i korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 136 Kpa, pismem z 8 listopada 2018 r. wezwał Inwestora do usunięcia wskazanych nieprawidłowości: 1. doprowadzenie "projektu zagospodarowania terenu" (str. 134) do zgodności z § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno- kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie ( Dz. U. z 1995 r. nr 25 poz. 133), 2. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690, dalej rozporządzenie MI), 3. wyjaśnienie tytułu, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyjaśnił, iż według oświadczenia inwestor jest właścicielem działki nr [...] z obr. [...] na której planowana jest inwestycja, natomiast z księgi wieczystej wynika, że inwestor jest użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 20 listopada 2018 r. Inwestor przekazał do organu uzupełnioną dokumentację projektową, wskazał dokonane korekty oraz uzupełnił projekt o aktualne oświadczenia projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jak stwierdził Wojewoda analiza materiału dowodowego wykazała, że wszystkie nieprawidłowości zostały odpowiednio uzupełnione, a przedmiotowa inwestycja jest zgodna z uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Ustalenia szczegółowe dla terenu C6,MW, określone w § 63 planu miejscowego, zostały spełnione: budynek usytuowano zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, zachowano maksymalną intensywność zabudowy, powierzchnia zabudowy, wysokość zabudowy oraz powierzchnie biologicznie czynną. Ponadto inwestycja spełnia pozostałe wymagania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie geometrii dachu, w projekcie przewidziano także wymaganą liczbę miejsc parkingowych dla obsługi inwestycji (zgodnie z § 63 ust. 4 pkt 2 lit. a mpzp) - 7 miejsc dla 4 lokali mieszkalnych. Według organu przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, a przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów dotyczących odległości od granicy z sąsiednimi działkami określonych w § 12 rozporządzenia MI, spełnia wymagania bezpieczeństwa pożarowego oraz warunki z § 13 i § 60 ww. rozporządzenia MI - w projekcie przedstawiono szczegółowe analizy przesłaniania oraz nasłonecznienia dla projektowanego oraz sąsiednich budynków, wykonane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia (str. 148-174 tom I ). Z ustaleń Wojewody wynika, że Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla nieruchomości objętej inwestycją. Załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz do spraw sanitarnohigienicznych. Do projektu dołączono dokumentację badań podłoża gruntowego wraz z opinią geotechniczną. Wojewoda [...], odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W szczególności nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 4 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę mimo nieposiadania przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem w dniu 20 listopada 2018 r. w wykonaniu wezwania Wojewody Mazowieckiego Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W złożonym oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele Inwestor wskazał użytkowanie wieczyste nabyte na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., co potwierdza analiza treści księgi wieczystej nr [...] - prowadzona dla działki nr ew. [...] ( właścicielem jest Skarb Państwa a użytkownikiem wieczystym R. J.). W tej sytuacji zdaniem Wojewody zarzut odwołania dotyczący braku posiadania przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest bezzasadny. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., również Wojewoda uznał za niezasadny. Wyjaśnił w tym zakresie, że § 11 ust. 1 pkt 1 lit. c mpzp ustala zasady tworzenia nowych działek z uwzględnieniem przepisów szczegółowych dla terenów. Planowana inwestycja położona jest na terenie C6.MW dla którego przepisy szczegółowe zostały zawarte § 63 planu miejscowego. W § 63 ust. 2 pkt 5 ustalono minimalną powierzchnię działki - 800 m². W związku z powyższym stwierdził, że przepisy szczegółowe dotyczą wyłącznie tworzenia nowych działek. Odmienne twierdzenie prowadziłoby do sytuacji w której, jeśli przed wejściem w życie uchwały Rady [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. na terenie objętym mpzp były działki o powierzchni mniejszej niż 800 m², to po wejściu w życie ww. uchwały nie mogłyby być w ogóle zabudowane. Odpowiadając na zarzut dotyczący niezgodności planowanej inwestycji z przepisami rozporządzenia MI w zakresie odległości projektowanego budynku od granicy działki, wyjaśnił, że na projekcie zagospodarowania terenu wskazano wszystkie odległości projektowanego budynku od granicy działki, które są zgodne z rozporządzeniem MI. Dodatkowo Wojewoda zwrócił uwagę, że ściana wykonana z luksferów lub wyposażona w luksfery może być usytuowana w odległości przewidzianej dla ściany bez otworów okiennych. Kolejny zarzut dotyczący odległości projektowanych wyrzutni dachowych od krawędzi dachu również jak wywiódł Wojewoda nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W projekcie budowlanym na rzucie dachu (str. 140 tom I) wyraźnie zostały zaznaczone projektowane wyrzutnie dachowe oraz wskazano ich odległość od krawędzi dachu, która wynosi 3 m, a więc jest zgodna z przepisem rozporządzenia MI. Co do zarzutu dotyczącego braku zadaszenia nad wejściem do śmietnika, uznał go za bezzasadny, stwierdzając, że projektant zaznaczył, iż zadaszenie nad wejściem do śmietnika stanowić będzie nadwieszenie balkonu lokalu mieszkalnego na pierwszym piętrze. Ponadto wymiary tego zadaszenia są zgodne z § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzeniem MI (wysięg daszka powinien mieć co najmniej 1 m, wg projektu ma 2 m, powinien być przedłużony na boki co najmniej 0,8 m, wg projektu ma 0,8 m). Wojewoda wyjaśnił także, że żaden przepis prawa nie nakazuje lokalizowania miejsca postojowego samochodu odbierającego odpady na działce inwestycyjnej. W projekcie zagospodarowania terenu (str. 134 tom I) kolorem szarym oznaczono powierzchnie utwardzone stanowiące dojście i dojazd do budynku. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego oddziaływania wykopu, podał, że w projekcie budowlanym (str. 15a tom II) znajduje się wyjaśnienie, iż zabezpieczenie wykopu w postaci ścianki berlińskiej nie ma negatywnego oddziaływania na działki sąsiednie. W konkluzji Wojewoda stwierdził, że nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, zwłaszcza nie można przyjąć, iż zasada dwuinstancyjności postępowania zostaje naruszona, gdy organ odwoławczy przeprowadza na podstawie art. 136 kpa postepowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W podsumowaniu ocenił, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, zatem nie został także naruszony art. 7 i art. 77 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wniósł T. S., zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie: I. naruszenie art. 6. art. 7. art. 77 § 1. art. 80. art. 107 § 3 kpa, art. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 109 § 1 pkt 2 i art. 110 § 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dalej "u.g,n") poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności potrzebnych do wyjaśnienia sprawy i zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania, a następnie rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a w konsekwencji poprzez rozpoznanie sprawy w sposób niewszechstronny i niewyczerpujący, bez rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia - w zakresie dotyczącym posiadania przez Inwestora prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane, mimo że istniały poważne wątpliwości co do posiadania przez Inwestora tego prawa, w tym w szczególności poprzez: a) brak wystąpienie do Inwestora, mimo wniosku Skarżącego, o przedłożenie umowy sprzedaży użytkowania wieczystego nieruchomości, której dotyczy postępowanie, na rzecz R. J. i J. D. J. z dnia 14 grudnia 2007 roku objętej aktem notarialnym Rep. [...] oraz umowy o podział majątku wspólnego z dnia 27 kwietnia 2016 roku, na mocy której doszło do podziału majątku pomiędzy R. J. a J. D. J., wskutek którego Inwestor stał się wyłącznym użytkownikiem wieczystym nieruchomości; b) brak analizy ważności i skuteczności umowy sprzedaży użytkowania wieczystego nieruchomości z dnia 14 grudnia 2007 roku objętej aktem notarialnym Rep. [...] oraz umowy o podział majątku wspólnego z dnia 27 kwietnia 2016 roku ze względu na niezastosowanie ustawowego prawa pierwokupu przysługującego Miastu [...], wynikającego z art. 109 § 1 pkt 2 u.g.n.; c) brak podjęcia, mimo wniosku Skarżącego, niezbędnych czynności mających na celu ustalenie, czy toczy się postępowanie cywilne z powództwa Inwestora przeciwko M. W., notariuszowi w Warszawie o odszkodowanie w związku z zawarciem przed nim umowy sprzedaży użytkowania wieczystego nieruchomości z dnia 14 grudnia 2007 roku objętej aktem notarialnym Rep. [...]; d) brak wstrzymania się z rozstrzygnięciem do czasu zajęcia stanowiska przez Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa; e) poprzestanie na oświadczeniu Inwestora o posiadanym prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane w sytuacji, gdy istniały poważne wątpliwości co do posiadania przez Inwestora tego prawa wynikające z zawarcia umowy sprzedaży użytkowania wieczystego nieruchomości z dnia 14 grudnia 2007 roku objętej aktem notarialnym Rep. [...] oraz umowy o podział majątku wspólnego z dnia 27 kwietnia 2016 roku bez uwzględnienia ustawowego prawa pierwokupu przysługującego Miastu [...], wynikającego z art. 109 § 1 pkt 2 u.g.n., co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i błędnego przyjęcia, że Inwestor legitymuje się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane, skutkiem którego to naruszenia było: II. naruszenie art. 4 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 11 tej ustawy poprzez utrzymanie w mocy wydanego przez organ I instancji pozwolenia na budowę mimo nieposiadania przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; a nadto: III. naruszenie art. 50 § 1 kpa poprzez wezwanie Inwestora na podstawie art. 50 § 1 kpa do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej poprzez doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego do zgodności z przepisami prawa, podczas gdy art. 50 § 1 kpa takiego uprawnienia nie przewiduje, IV. naruszenie art. 6, art. 8, art. 15. art. 136 § 1 kpa polegające na wykroczeniu – poprzez wezwanie Inwestora przez organ II instancji do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej i doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego do zgodności z przepisami prawa - poza ramy prawa i przepisów w uzupełniającym postępowaniu dowodowym w postępowaniu drugoinstancyjnym, co doprowadziło do uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego o elementy nie będące przedmiotem rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a w konsekwencji do wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji w oparciu o projekt budowlany i projekt zagospodarowania terenu odmienne, aniżeli w postępowaniu przed organem I instancji, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności i świadczy o wydaniu zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa V. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy wydanego przez organ I instancji pozwolenia na budowę mimo, że nieruchomość, której dotyczy pozwolenie na budowę jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Ksawerowa uchwalonym uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2010 roku, albowiem zgodnie z przepisami szczegółowymi planu, dla powyższego terenu ustala się minimalną powierzchnię działki budowlanej - 800 m² dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług podstawowych, podczas gdy powierzchnia nieruchomości objętej Pozwoleniem na Budowę jest mniejsza i wynosi 691 m². VI. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę, podczas gdy z okoliczności sprawy wynikało, że decyzja ta powinna zostać uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. W związku z powyższym skarżący wniósł o: 1) o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, względnie 2) o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinął postawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi R.J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na na dz. ew. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W.. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: (1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; (1a) (...) (2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przez co należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor powinien dołączyć, m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, aktualnym na dzień opracowania projektu, (....) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowany przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b; zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Prawidłowo Wojewoda [...] uznał, po analizie akt sprawy, iż inwestor spełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa spełnia wymogi art. 35 ust. 1 tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z przepisami, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi, na projekcie zagospodarowania terenu wskazano wszystkie odległości projektowanego budynku od granicy działki, które są zgodne z rozporządzeniem MI, ściana północna jest oddalona od sąsiedniej działki o 5 m, ściana wschodnia o 10,5 m, ściana południowa o 3,45 m, a ściana zachodnia o 4 m. Ponadto w ścianie południowej od granicy działki pierwotnie planowane okna zastąpiono pustakami stałymi – zwanymi potocznie lukseferami. Również, co zaznaczenia wymaga, projekt budowlany został wykonany I sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu - zaświadczeniami, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Podkreślić należy, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – dla działki objętej inwestycją. Jednym z warunków, od których zależy wydanie pozwolenia na budowę jest złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustawodawca odstąpił przy tym od wymogu wykazania istnienia tego prawa, ograniczając obowiązek strony do złożenia odpowiedniego oświadczenia. Treść tego oświadczenia powinna nawiązywać do przepisu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego definiującego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Rozpoznający sprawę o pozwolenie na budowę organ nie ma podstaw do kwestionowania tego prawa, jest związany oświadczeniem wnioskodawcy i może go nie uwzględnić tylko wówczas, gdy z zebranych w sprawie dowodów wynika bezspornie, że wnioskodawcy w rzeczywistości nie przysługuje prawo, na które on się powołuje. Wobec wątpliwości co do złożonego oświadczenia, w toku postępowania przed organem odwoławczym, zostało przedłożone prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyjaśnić tu należy, że możliwość uzupełniania przez organ odwoławczy materiału dowodowego wyznaczona została przez przepis art. 136 kpa. W postępowaniu tym nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowych dowodów, czy też uzyskania dodatkowych wyjaśnień od inwestora lub projektanta celem np. uzupełnienia ewentualnych braków dokumentacji projektowej, lub wyjaśnienia nieścisłości dokumentacji projektowej albo rzeczywistego charakteru planowanych robót budowlanych, przy skorzystaniu z dyspozycji art. 136 kpa. Sąd za chybione uważa zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 136 kpa, art. 6, 8, 15 kpa. Nie może tu być mowy o naruszeniu zasady dwuinstancyjności, co z kolei miałoby powodować wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nie sposób również uznać za zasadny argument skargi odnoszący się do naruszenia art. 109 § 1 pkt 2 i art. 110 § 1 u.g.n. Zdaniem Sądu ewentualne spory, co do prawidłowości sporządzenia aktu notarialnego (w tym zastosowania prawa pierwokupu) powinny zostać rozstrzygnięte w procesie cywilnym. W przekonaniu Sądu, nie było natomiast przeszkód do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością. Inwestor w złożonym oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jako tytuł z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazał użytkowanie wieczyste nabyte na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Z ustaleń organu i przeprowadzonej analizy treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr ew. [...] z obrębu [...] wynikało, że właścicielem jest Skarb Państwa a użytkownikiem wieczystym R. J.. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zarzut skargi dotyczący braku posiadania przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest bezzasadny. W realiach niniejszej sprawy inwestora chroni rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, bowiem użytkowanie wieczyste zostało nabyte umową kupna – sprzedaży. Słusznie zatem Wojewoda podniósł, że organ może zakwestionować czy też nie uwzględnić złożonego oświadczenia, gdy z zebranych w sprawie dowodów wynikałoby, że wnioskodawcy nie przysługuje prawo na które się powołuje. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność badania przez organ odwoławczy aktu notarialnego Rep. A nr [...], czy aktu notarialnego o podział majątku dorobkowego, gdyż Wojewoda zbadał zapisy w księdze wieczystej. Nie było również potrzeby badania i ustalania czy toczy się postępowanie cywilne z powództwa inwestora przeciwko M. W.. Te zarzuty objęte skargą Sąd uznał za bezzasadne. Sąd uznał, że projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], przyjętego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...]listopada 2010 r. Za zasadne należy przyjąć twierdzenia organu, że § 11 ust. 1 pkt 1 lit. c mpzp ustala zasady tworzenia nowych działek z uwzględnieniem przepisów szczegółowych dla terenów. Planowana inwestycja położona jest na terenie C6.MW dla którego przepisy szczegółowe zostały zawarte § 63 mpzp. W § 63 ust. 2 pkt 5 ustalono minimalną powierzchnię działki - 800 m². Zatem stwierdzić należy, że przepisy szczegółowe dotyczą wyłącznie tworzenia nowych działek. W tym zakresie zgodzić należy się z twierdzeniem organu, iż odmienne stanowisko prowadziłoby do sytuacji w której, właściciele mniejszych działek budowlanych – wydzielonych przed uchwałą Rady [...] Nr [...] zostaliby pozbawieni możliwości ich zabudowy. Tym samym postawiony zarzut skargi w pkt V, należy uznać za niezasługujący na uwzględnienie. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została należycie uzasadniona. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.