II GSK 1233/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Rafał Batorowicz (spr.) Sędzia del. WSA Renata Kantecka Protokolant Bogusław Piszko po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Województwa D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 11 sierpnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 409/10 w sprawie ze skargi Gminy Miasto B. G. na informację Zarządu Województwa D. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia : odrzucić skargę kasacyjną; UZASADNIENIE Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 409/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Miasta B. G. na czynność Zarządu Województwa D. z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa D. Województwo D. zaskarżyło powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości, wnosząc o jego uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi kasator zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania, a to: a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwanej dalej p.u.s.a., w zw. z art. 3 § 3 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., oraz w zw. z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), zwanej dalej u.z.p.p.r., poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na poddaniu kontroli sądowej regulacji prawnych składających się na system realizacji programu operacyjnego, a opracowanych przez IZ RPO na podstawie kompetencji ustawowej wynikającej z art. 26 ust. 1 pkt 8 u.z.p.p.r.; podczas gdy kompetencja sądu sprowadza się do badania legalności indywidualnej czynności powziętej przez organ w sprawie wniosku o dofinansowanie; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewyjaśnieniu sprawy i sprzeczności zaleceń uzasadnienia z sentencją orzeczenia; sentencja zaskarżonego wyroku stwierdza dokonanie oceny projektu z naruszeniem prawa i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, zaś uzasadnienie wyroku zawiera zalecenia dla organu odnoszące się wyłącznie do procedury odwoławczej, którą sąd nakazuje powtórzyć, pomijając zalecenia co do ponownej oceny, która według sądu nastąpiła z naruszeniem prawa; c) art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na: – nieuprawnionym przyjęciu, że pismo skarżącej z dnia [...].11.2009 r. stanowiło środek odwoławczy przewidziany w systemie realizacji programu operacyjnego IZ RPO [...], podczas gdy regulacje prawne tego systemu, a to zawarte w Uszczegółowieniu RPO [...] oraz w Poradniku Beneficjenta, nie' przewidują środka odwoławczego, w przypadku gdy ocena formalna i merytoryczna wniosku o dofinansowanie zakończona została wynikiem pozytywnym, jak w przypadku skarżącej; – niezasadnym uznaniu, że strona przeciwna naruszyła przepis art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r., albowiem nie rozpoznała opisanego wyżej środka odwoławczego skarżącej, podczas gdy strona przeciwna swoim działaniem wypełniała dyspozycje regulacji prawnych zawartych w ww. dokumentach składających się na system realizacji programu operacyjnego; – niezasadnym przyjęciu, że organ naruszył przepis art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r., bowiem poinformował skarżącą, że wobec pozytywnej oceny projektu nie przysługuje jej środek zaskarżenia; pouczenie o braku środków odwoławczych w sytuacji, w jakiej znalazł się wnioskodawca (pozytywna ocena formalna i merytoryczna) było zgodne z zapisami systemu realizacji programu operacyjnego i jednocześnie nie było niezgodne z art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r.; d) art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie wyczerpane zostały przewidziane w systemie realizacji "programu operacyjnego" środki odwoławcze, wobec czego przysługuje skarżącej prawo do wniesienia środka zaskarżenia; podczas gdy w niniejszej sprawie – zgodnie z systemem realizacji RPO [...] – skarżącej nie przysługiwał środek odwoławczy, o czym została ona poinformowana, a w konsekwencji nie zaistniała podstawa prawna do wniesienia skargi do sądu administracyjnego; 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) w punkcie 1.5.2. "Procedura odwoławcza/ A. Tryb konkursowy" Szczegółowego Opisu Priorytetów RPO na lata 2007–2013 (zwanego Uszczegółowieniem RPO [...], przyjętego Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...].02.2009 r.); b) w punkcie 6.7 "Procedura odwoławcza" Poradnika Beneficjenta w ramach RPO [...] na lata 2007–2013 z wyłączeniem działania 1.1 i 1.2 oraz Priorytetu 10: poprzez ich niezastosowanie, pomimo zasadnego poglądu zamieszczonego w zaskarżonym wyroku, iż przedmiotowe regulacje spełniają kryteria źródeł prawa w szerszym znaczeniu i jako takie wraz z przepisami prawa powszechnie obowiązującego stanowią podstawę sądowej kontroli przewidzianej w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jedn. tekst Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. W omawianym przepisie katalog podmiotów uprawnionych do złożenia skargi kasacyjnej został uregulowany w sposób wyczerpujący (zamknięty), a z uwagi na treść art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w sprawach uregulowanych w tej ustawie nie mają zastosowania odpowiednie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie dotyczącej dofinansowania projektu w ramach regionalnego programu operacyjnego skargę kasacyjną złożyło Województwo D. Województwo to nie jest zaś instytucją zarządzającą w rozumieniu art. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, gdyż w świetle tego przepisu instytucją zarządzającą jest właściwy minister, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub, w przypadku regionalnego programu operacyjnego, zarząd województwa, odpowiedzialny za przygotowanie i realizację programu operacyjnego. Zauważyć przy tym należy, że w świetle art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (jedn. tekst Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) zarząd województwa jest organem samorządu województwa i wykonuje zadania należące do samorządu województwa, niezastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich jednostek organizacyjnych (art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa). Tak więc, skoro skarga kasacyjna nie została złożona przez uprawniony organ (instytucję zarządzającą), to Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną Województwa D. uznał za niedopuszczalną, a w konsekwencji skargę tę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. oraz art. 180 p.p.s.a.