II FZ 341/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Hanna Kamińska, , , po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia W. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lipca 2009 r. sygn. I SA/Po 549/09 w przedmiocie wstrzymania wykonania w sprawie ze skargi W. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 25 marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie: oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego p o s t a n a w i a oddalić zażalenie UZASADNIENIE W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 25 marca 2009 r., o numerze wskazanym w komparycji, W. Ś. – dalej jako skarżący - zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia, wskazując, iż jego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd I instancji, na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej jako u.p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania, ponieważ zaskarżone postanowienie należy zaliczyć do aktu prawnego, którego nie można wykonać: nie nakłada ona na skarżącego żadnych obowiązków o charakterze prawnomaterialnym. Niemożliwe jest w związku z tym zaistnienie przesłanek warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sad I instancji powołał się przy tym na wyrok WSA w Krakowie I SA/Kr 634/08 oraz wyrok WSA w Warszawie III SA/Wa 799/05. W zażaleniu z 28 lipca 2009 r. skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanego postanowienia i zarzucił naruszenie art. 61 § 3 u.p.p.s.a., ponieważ zaskarżone przed Sądem I instancji postanowienie nadaje się do wykonania. W szczególności, utrzymanie w mocy postanowienia oddalającego zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne ma negatywne skutki prawne dla skarżącego, ponieważ postępowanie egzekucyjne może być prowadzone. Wskazał, że wstrzymanie wykonania postanowienia należy rozumieć jako zawieszenie mocy (skutku prawnego) takiego aktu. Powołał się na poglądy wyrażone w orzecznictwie (wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2008 r. sygn. III SA/Po 676/07 Lez Polonica nr 2011172, wyrok NSA z 29 lipca 2004 r. sygn. OSK 591/04 Lex Polonica nr 370388, wyrok WSA w Lublinie z 30 grudnia 2005 r. sygn. I SA/Lu 248/05 Lex Polonica 1019451). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 u.p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu odwoławczego, zaskarżone w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym postanowienie nie może powodować negatywnych konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ nie należy ono do grupy aktów prawnych podlegających wstrzymaniu w trybie w tym przepisie przewidzianym. Sąd odwoławczy zauważa w tym kontekście, że wstrzymaniu w świetle tego unormowania podlegają tylko takie akty i czynności organów administracji publicznej, które posiadają przymiot wykonalności. Pogląd ten nie budzi zastrzeżeń (por. też np. Z. Kmieciak: glosa do post. NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54). Tymczasem objęte skargą do Sądu pierwszej instancji postanowienie utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, którym oddalono zarzuty skarżącej na postępowanie egzekucyjne. Zaskarżone orzeczenie nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak te (pieniężne) określone w decyzji wymiarowej. Jest to też charakterystyczne dla rozstrzygnięć odmownych, niepodlegających co do zasady wykonaniu (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 186, oraz powołane tam orzecznictwo, postanowienie NSA z 6 sierpnia 2009 r. sygn II FZ 278/09; postanowienie z 22 lipca 2009 r. sygn. II FZ 280/09 i postanowienie NSA z 22 lipca 2009 r. sygn. II FZ 252/09). Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.