II SA/Wa 1397/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. – przedstawiciela ustawowego małoletniej R. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku postanawia – odrzucić skargę – UZASADNIENIE Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie do treści art. 46 § 1 cytowanej ustawy każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. W niniejszej sprawie skarga M. M. – przedstawiciela ustawowego małoletniej R. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] nie została podpisana przez stronę. Z uwagi na powyższe Sąd pismem z dnia 2 września 2010 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. Skarżąca została pouczona jednocześnie, że niewykonanie wezwania Sądu w terminie 7 dni skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 6 września 2010 r. Skarżąca w wyznaczonym terminie nie wykonała wezwania Sądu i nie uzupełniła braków formalnych skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.