II GSK 1353/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 596/10 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 16 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 596/10 oddalił skargę R.S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie. Sąd orzekał w następujący stanie sprawy. Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S. decyzją z [...] stycznia 2010 r., na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) w związku z § 3 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671) nałożył na R.S. (zwany dalej skarżącym) karę pieniężną w wysokości 1000 zł. W uzasadnieniu organ stwierdził, że R.S. naruszył art. 11 pkt 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 z 18 września 2007 r. ustanawiający wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniającego rozporządzenie EWG nr 2847/93 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 779/97 (Dz. Urz. UE L 248), dalej: rozporządzenie 1098/2007, poprzez niedokonanie wpisu w dzienniku połowowym masy w kg żywej wagi dorsza znajdującego się w jednym pojemniku, na statku, którego był kapitanem. Rozpoznając sprawę na skutek odwołania skarżącego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podzielając ustalenia organu I instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał ponadto, że okoliczność niedopełnienia obowiązku dokonania wpisu w dzienniku połowowym została potwierdzona przez skarżącego pismem z 19 listopada 2009 r. Podkreślił, że wysokość kary, wymierzona w najniższej wysokości, jest w tym przypadku wystarczająca w stosunku do stopnia popełnionego naruszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę, stwierdził, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy o rybołówstwie w wysokości przewidzianej w § 3 pkt 5 rozporządzenia w sprawie wysokości kar za naruszenie przepisów o rybołówstwie. Wskazał, że art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 nakazuje kapitanom wszystkich statków wspólnotowych o całkowitej długości równej lub większej niż 8 m prowadzenie dziennika połowowego zgodnie z art. 6 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z 12 października 1993 r. Przepis ten zobowiązuje kapitanów statków rybackich do prowadzenia dziennika połowowego zawierającego w szczególności informacje na temat ilości złowionych i przechowywanych na pokładzie połowów, ich gatunek, datę i miejsce połowu oraz rodzaj wykorzystywanych narzędzi połowowych. Zgodnie z formularzem "Dziennika połowowego Unii Europejskiej" w poz. 15 tego formularza kapitan ma obowiązek wpisać liczbę skrzynek oraz podać masę w kilogramach żywej wagi danego gatunku organizmów morskich znajdujących się w jednym pojemniku. Podanie samej ilości skrzynek bez podania ilości kilogramów znajdujących się w każdym pojemniku nie pozwala na ustalenie rzeczywistej wielkości połowu. Sąd I instancji wskazał, że z materiału dowodowego sprawy, w szczególności ze złożonego przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego pisma z 19 listopada 2009 r. wynika jednoznacznie, że skarżący nie dopełniając powyżej opisanych obowiązków, nie działał w warunkach nieświadomości odnośnie wymagań dotyczących sprawozdawczości. Odnosząc się do okoliczności podniesionych przez skarżącego w powyższym piśmie, że naruszenie którego dopuścił się w dniu 13 listopada 2009 r. miało wyłącznie charakter incydentalny i spowodowane było przeoczeniem, Sąd stwierdził, że okoliczności te nie miały charakteru przeszkód obiektywnych. Podkreślił, że przepisy prawa w tym zakresie obowiązujące nie przewidują wzięcia pod uwagę takich okoliczności przy wymierzaniu kary. Ponadto Sąd uznał, że fakt zgłoszenia telefonicznego wielkości połowu, na który powoływał się skarżący, nie mogło zastąpić wypełnienia dziennika połowowego. WSA w W. za bezpodstawny uznał również zarzut naruszenia zasady lex retro non agit. Wyjaśnił, że organ I instancji wymierzył skarżącemu karę za niedopełnienie obowiązku przewidzianego w art.11 ust.1 rozporządzenia 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powołując jednocześnie w uzasadnieniu art.11 ust.1 rozporządzenia 2847/93. Nie ulega więc wątpliwości, zdaniem Sądu I instancji, że organ orzekł na podstawie przepisu obowiązującego w czasie dokonania naruszenia i tym samym nie naruszył zasady nie działania prawa wstecz. Jedynie na marginesie organ wskazał, że rozporządzenie Rady nr 2847/93 zostało uchylone na mocy art.122 ust.1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r., ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu przestrzegania wspólnej polityki rybołówstwa, który stanowi, że uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 2847/93, z wyjątkiem art. 6, 8 i 11, które zostają uchylone ze skutkiem od daty wejścia w życie przepisów wykonawczych do art. 14, 21 i 23 niniejszego rozporządzenia. Organ nie mógł więc orzekać na podstawie nieobowiązującego jeszcze przepisu. R.S. skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej jako p.u.s.a.), a także art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) oraz z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.u.s.a.) polegające na wadliwym dokonaniu kontroli pod względem zgodności z prawem decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 8 lutego 2010 r., bowiem obowiązkiem WSA w W. było stwierdzenie naruszenia przez organ: 1. art. 11 pkt 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 z 18 września 2007 r., a tym samym naruszenia art. 6 ust. 1 oraz ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/1993, jako że skarżący wywiązał się z obowiązku dokonania prawidłowych zapisów w dzienniku połowowym; 2. zasady lex retro non agit, które to naruszenie polegało na błędnym przyjęciu istnienia obowiązku skarżącego do wpisywania wielkości połowu surowca według kilogramów żywej wagi, podczas gdy przedmiotowy obowiązek został ustanowiony dopiero w drodze art. 14 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1224/2009 z 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, nr 2371/2002, 811/2004, 768/2005, 2115/2005, 2166/2005, 388/2006, 509/2007, 676/2007, 1098/2007, 1300/2008, 1342/2008, i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2847/96, (WE) 1627/94 oraz (WE) 1966/2006, nie obowiązującego jeszcze w chwili dokonania przez organ administracji kontroli dziennika połowowego, prowadzonego przez skarżącego; 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej jako p.u.s.a.), a także art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) oraz z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.u.s.a.) polegające na wadliwym dokonaniu kontroli pod względem zgodności z prawem decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 8 lutego 2010 r., bowiem obowiązkiem WSA w W. było stwierdzenie naruszenia przez organ naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie oraz § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie, jako że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za wykonywanie rybołówstwa morskiego z naruszeniem obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu kasator podniósł, że niepodanie wielkości złowionego surowca poprzez wskazanie ilości pojemników zamiast masy w kg żywej wagi dorsza nie stanowi naruszenia Wspólnej Polityki Rybackiej UE. Art. 11 pkt 1 Rozporządzenia 1098/2007 w przedmiocie zakresu informacji na temat wykonywanych czynności, które powinny znaleźć się w dzienniku połowowym odsyła do treści art. 6 rozporządzenia nr 2847/93. W ust. 1 art. 6 tego rozporządzenia wskazano, iż kapitanowie obowiązani są prowadzić dziennik połowowy, zawierający w szczególności informacje na temat ilości złowionych i przechowywanych na pokładzie połowów, ich gatunku, datę i miejsce połowów oraz rodzaj wykorzystanych narzędzi połowowych. Ust. 3 tego przepisu określa, że kapitanowie statków rybackich Wspólnoty Europejskiej wpisują do dzienników wielkość połowu, datę i miejsce oraz gatunki. Przepis ten nie precyzuje formy wskazania wielkości połowu, nie określa wyraźnie w jakich kategoriach ilość połowu powinna zostać wyrażona. Z przepisu tego nie wynika zatem konieczność wskazywania ilości złowionego surowca poprzez określenie kilogramów żywej wagi. Kasator wskazał, że szczegółowe dane dotyczące sposobu odnotowywania wielkości danego połowu precyzuje dopiero art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z 20 listopada 2009 r. Przepis nakazuje aby dziennik połowowy zawierał informację odnośnie szacowania ilości każdego gatunku w kilogramach wagi relacji pełnej lub w szczególnych przypadkach - w liczbie osobników. Rozporządzenie to zaczęło obowiązywać po dniu 22 grudnia 2009 r., a więc już po dacie kontroli dokonanej w przedmiotowej sprawie, która odbyła się 13 listopada 2009 r. Wobec tego organ naruszył zasadę lex retro non agit. W związku z powyższym kasator wskazał na art. 39 ustawy o rybołówstwie zgodnie z którym do dziennika połowowego wpisuje się między innymi dane wymagane przepisami Unii Europejskiej ustanawiającymi szczegółowe zasady dla zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez państwa członkowskie. Zatem w dniu połowu – 13 listopada 2009 r. – skarżący związany był treścią art. 6 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Nr 2847/93, a nie treścią art. 14 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1224/2009. Wobec powyższego wpisując ilość skrzynek dorsza nie naruszył art. 6 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady nr 2847/93, ponieważ tak podana ilość połowu mieściła się w pojęciu "wielkości połowu", do wpisania której był zobowiązany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przypomnieć należy, że stosownie do art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a., która co należy od razu zaznaczyć, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. W warunkach braku przesłanek nieważności postępowania Sąd nie jest uprawniony do badania wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczających poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, co ma ten skutek, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Sadu I instancji była decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie wymierzenia skarżącemu jako kapitanowi statku kary pieniężnej na podstawie art. 63 ust.1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie w wysokości przewidzianej w § 3 pkt 5 rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie. Przywołany przepis art. 63 ust.1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie przewiduje sankcje w postaci administracyjnej kary pieniężnej za wykonywanie rybołówstwa morskiego statkiem rybackim z naruszeniem przepisów ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej, które w przypadku kapitana statku rybackiego o długości całkowitej równej albo większej niż 10 metrów mogą być nakładane do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W wykonaniu upoważnienia ustawowego z art. 63 ust. 4 omawianej ustawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w § 3 pkt. 5 rozporządzenia określił graniczne poziomy kar pieniężnych od 1.000 zł do 25.000 zł - za niewpisywanie lub wpisywanie nieprawdziwych danych do dziennika połowowego lub deklaracji wyładunkowo-przeładunkowej albo nieprzekazywanie w wyznaczonym terminie tych dokumentów. Poszczególne zarzuty skargi kasacyjnej zbudowane zostały jako zarzuty zbiorcze, z których każdy obejmuje pewna grupę przepisów ustrojowych, procesowych oraz prawa materialnego, przy czym według kasatora to naruszenie tych ostatnich skutkuje w konsekwencji naruszeniem przepisów procesowych i ustrojowych. Natomiast uzasadnienie tych zarzutów dotyczy wyłącznie wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy stwierdzić, że przy takiej konstrukcji zarzutów w odniesieniu do objętych nimi przepisów ustrojowych i procesowych, brak jest podstaw do przyjęcia, że mogły zostać naruszone w sposób określony w skardze kasacyjnej, gdyż uzasadnieniem naruszenia prawa procesowego i ustrojowego nie mogą być zarzuty naruszenia prawa materialnego, nawet gdyby te ostatnie okazał się zasadne. Wskazana wyżej wada konstrukcji zarzutów w części dotyczącej przepisów ustrojowych i procesowych powoduje, że w tym zakresie uchylają się spod kontroli kasacyjnej. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia prawa materialnego dotyczy uchybienia art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 z dnia 18 września 2007 r. ustanawiającego wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 7790/97 (Dz. U. UE L 248). Przepis ten nakazuje kapitanom wszystkich statków wspólnotowych o całkowitej długości równej lub większej niż osiem metrów prowadzenie dziennika połowowego zawierającego informacje dotyczące wykonywanych czynności, zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.UE.L.93.261.1.). Art.6 rozporządzenia 2847/93 stanowi natomiast w ust.1, że kapitanowie statków rybackich Wspólnoty łowiący zasoby lub grupy zasobów obowiązani są prowadzić dziennik połowowy, zawierający w szczególności informacje na temat ilości złowionych i przechowywanych na pokładzie połowów, ich gatunku, datę i miejsce połowów oraz rodzaj wykorzystywanych narzędzi połowowych. W myśl art.6 ust.3 tego rozporządzenia kapitanowie statków rybackich Wspólnoty wpisują do swoich dzienników połowowych wielkość połowu, datę i miejsce połowu oraz gatunki, określone w ust.2. Według kasatora Sąd I instancji błędnie uznał, że skarżący naruszył art.11 ust.1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 oraz art. 6 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.UE.L.93.261.1.) uznając, że skarżący nieprawidłowo wypełnił dziennik połowowy ograniczając się do wpisu ilości pojemników ze złowionym dorszem, a nie podając wagi ryb znajdujących się w jednym pojemniku. Według kasatora skarżący wypełnił wymagania wymienionych przepisów, gdyż nie wynika z nich obowiązek określenia wielkości połowów przez podania wagi ryb, wobec czego wystarczające było podanie ilości pojemników, w których znajdowały się ryby. Zarzut ten nie jest uprawniony. Jakkolwiek w cytowanych wyżej przepisach nie sprecyzowano w jakich jednostkach należy mierzyć wielkość połowu, to jednak nie ulega wątpliwości, że chodzi o jednostki pozwalające na rzetelne i obiektywne określenie wielkości połowu - czyli zasadniczo jednostki wagi. Niewątpliwie nie da się określić wielkości połowów dorsza posługując się jedynie ilością pojemników, w których znajdują się ryby. Określanie wielkości połowów jest czynnością istotną, służącą przestrzeganiu unijnych zasad w zakresie gospodarki morskiej, zapobiegania rabunkowej gospodarce w zakresie połowu ryb, czemu służyć ma między innym określanie dla poszczególnych państw kwot połowowych i system kontroli ich przestrzegania. Jest więc oczywiste, że określenie wielkości połowów w dzienniku połowów winno być dokonane w kilogramach żywej wagi. Potwierdza to także art. 17 omawianego unijnego rozporządzenia normujący obowiązek uprzedniego zgłoszenia przez kapitana wspólnotowego statku rybackiego zamiaru wpłynięcia do portu w sytuacji gdy na pokładzie znajduje się ponad 300 kg żywej wagi dorsza. Następny zarzut kasacyjny związany także z tezą, jakoby kapitan statku nie był obowiązany do określania w dzienniku połowów wielkości połowów w kilogramach żywej wagi ryb dotyczy naruszenia zasady nie działania prawa wstecz. Naruszenie tej zasady kasator upatruje w odniesieniu Sądu I instancji do formularza dziennika połowowego, w którym znajduje się rubryka dotycząca wielkości połowów określanych w kilogramach żywej wagi. Według kasatora taki zapis formularza wynika z art. 14 ust 2 rozporządzenia z 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006( Dz. UE. L. 343.09.1), które to rozporządzenie w dacie kontroli jeszcze nie obowiązywało. Zarzut ten nie jest uprawniony, gdyż obowiązek określenia wielkości połowów w rozpoznawanej sprawie wynikał z przepisów wyżej omówionych, które wbrew pierwszemu zarzutowi skargi kasacyjnej zostały prawidłowo zastosowane, nie zaś art. 14 ust. 2 wymienionego rozporządzenia, którego ani organy ani Sąd nie stosował. W ramach ostatniego zarzutu kasator podniósł, że obowiązkiem WSA w W. było stwierdzenie naruszenia przez organ art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie oraz § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie, jako że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za wykonywanie rybołówstwa morskiego z naruszeniem obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu tego zarzutu kasator stwierdził, że organy orzekające dokonały rozszerzającej interpretacji omawianego przepisu ustawy, uznając nieprecyzyjny tylko pod względem technicznym wpis wielkości połowów dorsza w dzienniku połowowym za "naruszenie przepisów ustawy o rybołówstwie i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej". W związku z tym zarzutem należy stwierdzić, że rozpoznawanej sprawie, z naruszeniem przepisów unijnych rozporządzeń, o czym była mowa wyżej, nie została w dzienniku połowów określona wielkość połowu. Stan taki wypełnia dyspozycję omawianego przepisu art. 63 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Sad I instancji zasadnie zauważył, że prowadzenie w sposób zgodny z ustalonymi wymaganiami dziennika połowowego jest istotnym obowiązkiem kapitana, podkreślając, że niewpisywanie danych do dziennika połowowego zostało zakwalifikowane jako zachowanie poważnie naruszające zasady Wspólnej Polityki Rybackiej w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 1447/1999 z dnia 24 czerwca 1999 r. (Dz. Urz. UE z 2 lipca 1999 r. L 167, str.5), ustanawiającym wykaz rodzajów zachowań, które poważnie naruszają zasady wspólnej polityki rybołówstwa. Zatem także i ten zarzut usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej nie stanowi. W konkluzji uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się być nieuprawnione, co ma ten skutek, że skarga kasacyjna podlega oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.