II OZ 1054/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 187/19 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi K. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z 16 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 187/19, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. , poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił zażalenie K. M. (dalej jako skarżący) na postanowienie tego Sądu z dnia 13 marca 2019 r. uwzględniające zażalenie strony i uchylające postanowienie własne z dnia 28 stycznia 2019 r. Skarżący złożył w dniu 15 maja 2019 r. zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału II z 22 maja 2019 r. wezwano wnoszącego zażalenie do usunięcia braków formalnych tego pisma poprzez złożenie jednego egzemplarza odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.) oraz do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł pod tym samym rygorem. Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu oraz zarządzenia do uzupełnienia braków formalnych zażalenia zostały doręczone skarżącemu w dniu 12 czerwca 2019 r. (zpo k. 189 akt). Postanowieniem z 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 187/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie tego Sądu z dnia 16 kwietnia 2019 r. Sąd wskazał, że zażalenie powinno spełniać wymogi formalne z art. 194 § 3 P.p.s.a., w tym spełniać wymogi przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołaczyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłwowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w termninie 7 dni pod rygorem pozostawiania pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Sąd wskazał również, że w myśl art. 220 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (par. 1). Zgodnie zaś z § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 178 P.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Na mocy art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Sąd zauważył, że wnoszący zażalenie został wezwany do uzupełnienia jego braków formalnych poprzez nadesłanie jednego egzemplarza jego odpisu oraz do uiszczenia wpisu. W zakresie braków formalnych wezwanie sądu pozostało bez odpowiedzi, a wpis od zażalenia został uiszczony 21 czerwca 2019 r. a zatem po upływie terminu 7 dni wyznaczonego na dokonanie tej czynności. Wpis po terminie jest równoznaczny z jego nieuiszczeniem. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że należało zażalenie odrzucić stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. O zwrocie z urzędu wpisu sądowego w wysokości 100 zł Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Zarzucił mu naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez prowadzenie tej sprawy przez sędziego WSA Mariolę Jaroszewską, która orzekając już w tym postępowaniu dała wyraz ostentacyjnemu łamaniu prawa zaprzeczając tezie, że Polska jest krajem praworządnym. Sędzia ta jest konsekwentna w swoim postępowaniu o czym świadczy zaskarżone postanowienie, w którym po raz kolejny, nie zważając na materiał dowodowy sprawy, orzeka pod z góry założoną tezę. Sędzia stwierdza, że wpis od zażalenia był uiszczony w dniu 21 czerwca 2019 r. podczas gdy faktycznie uiszczony był w dniu 19 czerwca 2019 r. Szuka ona powodów formalnych na odrzucenie zażalenia mających miejsce w czerwcu 2019 r., kiedy WSA w Gdańsku zarządzeniem z 2 października 2019 r. uznał, że nie ma przeszkód formalnych do nadania biegu temu zażaleniu, a przeszkodą jest jedynie zakończenie postępowania o wyłączenie sędziego właśnie. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Skarżący dołączył do zażalenia potwierdzenie operacji z banku C. z dnia 19 czerwca 2019 r., które jego zdaniem zadaje kłam tezie będącej podstawą odrzucenia zaskarżonego zażalenia, że stosowną wpłatę od zażalenia rzekomo uiścił w dniu 21 czerwca 2019 r. Wskazuje, że zarządzenie do opłacenia wpisu odebrał w dniu 12 czerwca 2019 r. więc termin wpłaty upływał 19 czerwca 2019 r. Podkreślił, że o tym jak należy rozumieć datę uiszczenia wpisu skarżący wyjaśnił w złożonym przez siebie zażaleniu z dnia 4 marca 2019 r. Skarżący uważa, że pomyłkę odnośnie do prawidłowego odczytania daty przelania pieniędzy można popełnić raz ale nie można czynić tego permanentnie. Sędzia odrzuca zażalenie na postanowienie, które w jej ocenie nie istniało. Skarżący zarzuca kłamstwo sędziemu rozpoznającemu jego zażalenie. Zdaniem skarżącego, trudno zatem przyjąć tezę, że nie wysłał odpisu zażalenia. Wskazał, że poczta to nie bank a przesyłki ze względu na zróżnicowany czas otwarcia placówek pocztowych wysyła z różnych miejsc. Dołączył pismo otrzymane z WSA w Gdańsku w tej sprawie z 4 października 2019 r. Z jego treści wynika, że nie ma żadnych przeszkód formalnych z rozpatrzeniem jego zażalenia na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2019 r. Wydano w tej sprawie zarządzenie w dniu 2 października 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji nie naruszył art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) bowiem przepis ten nie miał zastosowania w okolicznościach sprawy a Sąd wydając zaskarżone postanowienie nie stosował tego przepisu, w szczególności zaś nie dopuścił się tym samym rażącego naruszenia prawa co postuluje skarżący. Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Z powyższego wynika prawo każdej osoby do rozstrzygnięcia jej sprawy w sposób sprawiedliwy, jawny przez właściwy dla tej sprawy sąd, który będzie orzekał niezależnie, bezstronnie i w będzie przy tym niezawisły. Zdaniem NSA, Sąd I instancji był właściwy do rozpoznania zażalenia skarżącego na etapie wstępnego badania dopuszczalności tego zażalenia wniesionego na postanowienie sądu bowiem Sąd, do którego wniesiono zażalenie ma obowiązek sprawdzić czy zażalenie to odpowiada wymogom przewidzianym dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym (art. 46 i art. 47 P.p.s.a.) a nadto czy zawiera istotne elementy zażalenia jak wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenia oraz zwięzłe uzasadnienie zażalenia (art. 194 § 3 P.p.s.a.). Ponadto należało sprawdzić czy zażalenie zostało opłacone bowiem zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Nie było żadnych podstaw twierdzić, że Sąd nie dochował bezstronności, niezależności czy niezawisłości kiedy oceniał dopuszczalność zażalenia. Nawet tocząca się sprawa z wniosku o wyłączenie sędziego nie miała wpływu na zaskarżone postanowienie bowiem NSA oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego. Wobec tego, że wstępne badanie zażalenia skarżącego złożonego w piśmie z dnia 14 maja 2019 r. nie zawierało odpowiedniej ilości odpisów dla doręczenia zażalenia stronom tego postępowania oraz nie zostało opłacone, Sąd na zasadzie art. 49 § 1 P.p.s.a. wezwał skarżącego do uzupełniania stwierdzonych braków formalnych zażalenia tj. nadesłania jednego egzemplarza odpisu zażalenia oraz zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. wezwał do uiszczenia wpisu od zażalenia w terminie 7 dni od doręczenia wezwań. Uczyniono to pod rygorem odrzucenia zażalenia stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Skarżący był zobowiązany uzupełnić wskazane braki formalne i fiskalne w sposób wskazany w wezwaniu i w terminie do tego przewidzianym. Z akt sprawy wynika, że wpis od zażalenia został zaksięgowany na koncie sądu 21 czerwca 2019 r. (wydruk z konta k.196 akt) lecz kierować należy się nie datą zaksięgowania płatności lecz datą zlecenia tego przelewu przez skarżącego. Sąd nie dysponował takimi danymi zatem według dostępnych mu danych uznał, że wpis został uiszczony po terminie. Jednak skarżący przy zażaleniu okazał potwierdzenie przelewu kwoty 100 zł tytułem wpisu od zażalenia w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 187/19 z konta w banku Cr. na konto Sądu, które wskazuje, że datą zlecenia przelewu był dzień 19 czerwca 2019 r. a księgowanie w banku miało miejsce 21 czerwca 2019 r. Wobec powyższego uznać należy, że wpis od zażalenia skarżący uiścił w terminie. Zatem nie było podstaw do odrzucenia zażalenia na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Niemniej jednak brak formalny zażalenia w postaci jednego egzemplarza jego odpisu dla doręczenia stronie w niniejszej sprawie nie został uzupełniony. Z akt wynika, że taki odpis nie został w ogóle nadesłany. Brak tej czynności obligował Sąd do stwierdzenia, że brak formalny zażalenia nie został uzupełniony pomimo wcześniejszego wezwania i zachodziła przesłanka do odrzucenia zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oraz art. 47 § 1 P.p.s.a. (konieczność dołączenia do pisma jego odpisów dla stron). Skoro powyższy brak nie został w ogóle uzupełniony, to zachodziły podstawy do odrzucenia zażalenia, bowiem w istocie skarżący nie uzupełnił w terminie jego braków formalnych poprzez nadesłanie jego odpisu. Wbrew twierdzeniom zażalenia Sąd I instancji w piśmie z dnia 4 października 2019 r. nie stwierdził, że zażalenie skarżącego na postanowienie z 16 kwietnia 2019 r. nie posiada braków formalnych. Sąd poinformował jedynie kiedy przystąpi do rozpatrzenia tegoż zażalenia. Nie wypowiadał się o dochowaniu wymogów formalnych. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za niezasadne bowiem niewątpliwie brak formalny zażalenia (brak odpisu) nie został uzupełniony pomimo wezwania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.