III OSK 4944/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy i Miasta R. nad S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 10/21 w sprawie ze skargi Gminy i Miasta R. nad S. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zapisu zawartego w § 1 ust. 2 pkt. 6 uchwały Rady Miejskiej w R. nad S. z dnia [...] 2020 nr [...] I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od Gminy i Miasta R. nad S. na rzecz Wojewody P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 10/21, oddalił skargę Gminy i Miasta R. nad S. (dalej zwanej jako Gmina) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. (dalej zwanego Wojewodą lub organem nadzorczym) z dnia [...] 2020 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności zapisu zawartego w § 1 ust. 2 pkt. 6 uchwały Rady Miejskiej w R. nad S. z dnia [...] 2020 nr [...]. Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu [...] 2020 r. Rada Miejska w R. nad S. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] 2020 r., nr [...], Wojewoda stwierdził nieważność przywołanej uchwały w zakresie użytego zapisu "w liczbie 5 worków o pojemności 120 l, odbieranych każdorazowo zgodnie z harmonogramem. Worki z bioodpadami przekraczające wyznaczony limit będą przyjmowane nieodpłatnie po dostarczeniu ich do punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych", zawartego w § 1 ust. 2 pkt 6 uchwały. W uzasadnieniu wskazał, że wprowadzone w tym przepisie ograniczenie ilościowe co do bioodpadów odbieranych bezpośrednio od właścicieli nieruchomości zamieszkałych w zamian za uiszczoną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest niedopuszczalne z punktu widzenia art. 6r ust. 2d, ust. 3, ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019 r., poz. 2010; dalej jako u.c.p.g.), stanowiących podstawę prawną uchwały. Gmina, nie zgadzając się ze stanowiskiem Wojewody, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę zarzucając rażące naruszenie prawa tj.: 1) art. 6r ust. 3 u.c.p.g., który upoważnia radę gminy do określenia, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych; 2) art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.; dalej jako u.s.g.) poprzez niezasadne przyjęcie, że uchwała posiada wady prawne skutkujące jej częściową nieważnością. Rozwijając sformułowane zarzuty Gmina wskazała, że wbrew twierdzeniom Wojewody zapewnia odbieranie wszystkich rodzajów odpadów z terenu nieruchomości oraz przyjmowanie odpadów przez punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych (ust. 2d). Nie ogranicza też ilości bioodpadów przyjmowanych przez punkt selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Nadto wskazała, że określiła w uchwale szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów od właścicieli nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Zauważyła też, że w obrocie prawnym funkcjonują zapisy uchwał innych gmin o treści zbliżonej do spornej regulacji. Wskazując na powyższe Gmina wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że kwestionowany zapis uchwały zawarty § 1 ust. 2 pkt 6 dotyczy odbioru odpadów komunalnych z nieruchomości zamieszkałych tj. bezpośrednio u źródła wytworzenia odpadów, podczas, gdy zapisy ust. 3 dotyczą dostarczania i przekazywania przez właściciela nieruchomości odpadów do punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych. W świetle tak skonstruowanych regulacji aktu prawa miejscowego należy rozróżnić dwa sposoby oddawania odpadów komunalnych: z odbiorem odpadów z terenu nieruchomości i przekazywaniem ich do punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych. W odniesieniu do stanowiska Gminy, która twierdzi, że nie ma miejsca ograniczenie ilości bioodpadów przyjmowanych przez punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, wyjaśnił, że rozstrzygnięcie nadzorcze nie odnosi się do przyjmowania bioodpadów przez PSZOK lecz do ograniczenia ilościowego odbieranych bioodpadów bezpośrednio od właściciela nieruchomości na co wskazuje zakwestionowany zapis uchwały. Dalej wskazał, że delegacja zawarta w art. 6r ust. 3 u.c.p.g. nie daje podstaw do ograniczenia ilości bioodpadów, odbieranych w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości zamieszkałych opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ograniczenia ilości w odbiorze określonych odpadów wynikają z jednoznacznego brzmienia art. 6r. ust. 3a i mogą dotyczyć jedynie wymienionych w tym przepisie rodzajów odpadów. Dopuszcza się ograniczenie ilości zużytych opon, odpadów wielkogabarytowych oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych, stanowiących odpady komunalne. Bioodpady nie należą do tej kategorii odpadów komunalnych i tym samym brak jest ustawowej delegacji do wprowadzenia spornego ograniczenia w przedmiocie ilości odbieranych bioodpadów. Odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych ulegających biodegradacji w każdej ilości jest obowiązkowym zadaniem gminy realizowanym w zamian za opłatę za odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych. Rada Gminy nie jest w związku z tym upoważniona do ograniczania ilości tych odpadów. Za pozostające bez znaczenia dla oceny legalności zapisów Wojewoda uznał powoływanie się przez Gminę na analogiczne zapisy uchwał funkcjonujących w innych gminach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając skargę uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż stanowisko Wojewody co do braku ustawowego upoważnienia dla gminy do wprowadzenia ograniczenia ilościowego względem bioodpadów odbieranych bezpośrednio od właścicieli jest zgodne z prawem. Na wstępie wyjaśnił, że postanowienia u.c.p.g. regulują dwa sposoby oddawania odpadów komunalnych: z odbiorem odpadów z terenu nieruchomości oraz przekazywaniem odpadów do punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Kwestionowane zaś rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy zapisów uchwały wprowadzających ograniczenie ilościowe odbieranych odpadów bezpośrednio od właściciela nieruchomości, stąd dla oceny legalności bez znaczenia pozostają zapisy dotyczące nieograniczonej możliwości przyjmowania odpadów przez PSZOK. W dalszej części Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 6r ust. 2d u.c.p.g. w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina zapewnia właścicielom nieruchomości pozbywanie się wszystkich rodzajów odpadów komunalnych, przy czym rozumie się przez to odbieranie odpadów z terenu nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 i ust. 2, przyjmowanie odpadów przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz zapewnianie przyjmowania tych odpadów przez gminę w inny sposób. Na podstawie art. 6r ust. 3 u.c.p.g. radzie gminy przysługuje prawo określenia w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów. Ustawodawca uszczegóławia, że przez sposób i zakres świadczenia usług należy rozumieć w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Częstotliwość dotyczy zatem odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, sposób świadczenia usług - odbioru odpadów przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Z treści tego przepisu, wbrew stanowisku Gminy, nie można jednak wywieść uprawnienia do ograniczenia ilości przyjmowanych bioodpadów od właścicieli nieruchomości. Przez pojęcie częstotliwości nie można bowiem rozumieć ilości odbieranych odpadów. Pozostawałoby to w sprzeczności z kolejną jednostką redakcyjną (tj. ust. 3b), która dopuszcza zmniejszenie częstotliwości odbieranych bioodpadów, w zależności od ilości wytwarzanych odpadów, ustanawiając jednocześnie wymóg, że w okresie od kwietnia do października częstotliwość odbierania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne nie może być rzadsza niż raz na tydzień z budynków wielolokalowych i nie rzadsza niż raz na dwa tygodnie z budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Zapis ten dotyczy częstotliwości odbioru tych odpadów i uzależniony jest od ilości ich wytwarzania i nie może być dowolnie interpretowany. Zdaniem Sądu rada gminy nie ma jednak prawa do określania ilości odpadów jaka będzie odbierana. Tymczasem w kwestionowanym zapisie lokalny prawodawca wskazał z jednej strony na częstotliwości odbioru bioodpadów określoną harmonogramem i dodatkowo wprowadził pozaprawne ograniczenie dotyczące ilości odbieranych odpadów, w sytuacji gdy żaden z analizowanych przepisów nie przewiduje upoważnienia dla rady gminy do ustanowienia ograniczenia ilościowego w odbieraniu bioodpadów od właścicieli nieruchomości zamieszkałych. Stąd podjęte rozstrzygnięcie nadzorcze odpowiada prawu, a wniesiona skarga na zasadzie art. 151 u.p.p.s.a. podlegała oddaleniu. Z wydanym wyrokiem nie zgodziła się Gmina, która w wywiedzionej skardze kasacyjnej zakwestionowała go w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, tj.: 1. art. 6r ust. 3 u.c.p.g., który upoważnia radę gminy do określenia, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w zw. z art. 148 u.p.p.s.a. przez przyjęcie, że zapis § 1 ust. 2 pkt 6 uchwały Rady Miejskiej w R. nad S. nr [...] z dnia [...] 2020 r., że "w zamian za uiszczoną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości zamieszkałych, odbierane będą następujące frakcje odpadów komunalnych: bioodpady w liczbie do 5 worków o pojemności 120 l, odbieranych każdorazowo zgodnie z harmonogramem. Worki z bioodpadami przekraczające wyznaczony limit będą przyjmowane nieodpłatnie po dostarczeniu ich do punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych" nie jest zgodny z przywołanymi przepisami ustawy; 2. art. 6r ust. 2d u.c.p.g., że w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina zapewnia właścicielom nieruchomości pozbywanie się wszystkich rodzajów odpadów komunalnych, przy czym rozumie się przez to odbieranie odpadów z terenu nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 i 2, przyjmowanie odpadów przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz zapewnianie przyjmowania tych odpadów przez gminę w inny sposób. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Gmina przywoła argumentację zawartą uprzednio w skardze wywodząc, że nie naruszyła art. 6r u.cz.p.g, gdyż zapewniła odbieranie wszystkich rodzajów odpadów z terenu nieruchomości oraz przyjmowanie odpadów przez punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, nie ograniczyła ilości bioodpadów przyjmowanych przez punkt selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, a nade wszystko określiła w uchwale szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów od właścicieli nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Z tych powodów Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi kasacyjnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W złożonym na etapie postepowania kasacyjnego piśmie z dnia [...] 2021 r., Gmina wskazała, że podtrzymuje swoje zarzuty, a nadto przytoczyła nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na podkreśleniu, że w obrocie prawnym nadal funkcjonują uchwały zawierające podobne ograniczenia w odbiorze bioodpadów sprzed posesji i nie były one kwestionowane przez Wojewodę. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do innych uchwał "zalegalizowanych przez wojewodów", regulujących sprawy ograniczenia odbioru bioodpadów. Tymczasem należy wziąć pod uwagę, że w całym kraju obowiązują te same przepisy prawne, więc jeśli w jednych gminach jest możliwe wprowadzenie ograniczeń, to przez analogię jest to możliwe we wszystkich gminach. Gmina stoi na stanowisku, że powinna być potraktowana na równi z innymi gminami, tj. zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Wojewoda w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie podnosząc, że Sąd Wojewódzki w wydanym rozstrzygnięciu dokonał prawidłowej wykładni zakwestionowanych przepisów, że nie przewidują one upoważnienia dla rady gminy do ustanowienia ograniczenia ilościowego w odbieraniu od właścicieli nieruchomości zamieszkałych bioodpadów, które usprawiedliwiałyby wprowadzenie do uchwały zakwestionowanych przepisów. W świetle tego Sąd prawidłowo zinterpretował zależność pomiędzy przywołanymi regulacjami, że podjęta uchwała nie realizuje kompetencje rady gminy do wprowadzania ograniczenia ilościowego odbieranych bioodpadów od właścicieli nieruchomości, a jedynie ograniczenia mogą dotyczyć odpadów wskazanych w art. 6r ust. 3a ustawy, w którym brak jest zapisów odnośnie bioodpadów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że wobec zrzeczenia się przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie rozpatrzenia sprawy na rozprawie oraz niewniesienia przez drugą stronę w ustawowym terminie wniosku o jej przeprowadzenie, skarga kasacyjna – na zasadzie art. 182 § 2 i 3 u.p.p.s.a. – podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że nie są one usprawiedliwione. W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 6r ust. 3 i art. 6r ust. 2d u.c.p.g. Pierwsze naruszenie Gmina upatruje w przyjęciu, że § 1 ust. 2 pkt 6 spornej uchwały Rady Miejskiej w R. nad S. z dnia [...] 2020 r., nr [...], we fragmencie "w liczbie 5 worków o pojemności 120 l, odbieranych każdorazowo zgodnie z harmonogramem. Worki z bioodpadami przekraczające wyznaczony limit będą przyjmowane nieodpłatnie po dostarczeniu ich do punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych" jest niegodny z art. 6r ust. 3 u.c.p.g. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że przywołany przepis ustawy upoważnia radę gminy do określenia, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Regulacja ta uprawnia lokalnego prawodawcę do przyjęcia postanowień w zakresie gospodarowania odpadami, co też wynika z ciążącego na gminie obowiązku utrzymania czystości i porządku. Stosownie bowiem do art. 6r ust. 2d u.c.p.g. każda gmina w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma obowiązek zapewnić właścicielom wszystkich nieruchomości pozbywanie się wszystkich rodzajów odpadów komunalnych. Co jednak istotne podjęta na podstawie art. 6r ust. 3 u.c.p.g. uchwała - jak każdy akt prawa miejscowego - limitowana jest postanowieniami aktów wyższego rzędu. Stąd jej postanowienia nie tylko nie mogą wkraczać w materię zastrzeżoną dla ustawy, ale również być z nimi sprzeczne. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa, a organy samorządu terytorialnego przyjmując akty prawa miejscowego mogą działać wyłącznie w ramach ustawowej kompetencji. Tak więc w przedmiotowej sprawie Rada Miejska w R. nad S. wobec obowiązującej zasady legalizmu nie mogła skonstruować uchwały, podejmowanej na podstawie art. 6r ust. 3, wykraczając poza zakres kompetencji oznaczonej w tym przepisie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że art. 6r ust. 3 u.c.p.g. nie daje podstaw do ograniczenia ilości odbieranych bioodpadów w liczbie wskazanej w uchwale. Próżno bowiem w tym przepisie, jak również w całej u.c.p.g., szukać podstawy prawnej upoważniającej do wprowadzenia mechanizmu limitującego odbiór tego rodzaju odpadów z jednoczesnym dopuszczeniem ich nieodpłatnego przyjmowania w punkcie selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Przeciwnie – żaden przepis ustawy nie zawiera regulacji, z której można wywodzić, że gmina w zakresie swoich kompetencji jest uprawniona do ograniczenia ilości odbieranych bioodpadów w ramach uiszczanej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W szczególności – wbrew twierdzeniom Gminy - delegacja zawarta w art. 6r ust. 3 u.c.p.g. nie daje podstaw do ograniczenia ilości bioodpadów odbieranych w zamian za uiszczoną przez właścicieli nieruchomości zamieszkałych opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ograniczenia ilości w odbiorze w świetle jednoznacznego brzmienia art. 6r. ust. 3a u.c.p.g. mogą dotyczyć jedynie wymienionych w tym przepisie rodzajów odpadów, do których bioodpady nie należą. Zgodnie z jego brzmieniem dopuszczalne ograniczenia dotyczyły na dzień podjęcia spornej uchwały ilości zużytych opon, odpadów wielkogabarytowych oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych. Podnoszonej przez Gminę kompetencji brak także w sytuacji, gdy w ramach wprowadzonego limitu, lokalny prawodawca przewiduje jednocześnie możliwość nieodpłatnego przyjęcia bioodpadów w punkcie selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Stąd również drugi z zarzutów skargi kasacyjnej, a dotyczący błędnej wykładni art. 6r ust. 2d nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem "W zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina zapewnia właścicielom nieruchomości pozbywanie się wszystkich rodzajów odpadów komunalnych, przy czym rozumie się przez to odbieranie odpadów z terenu nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 i 2, przyjmowanie odpadów przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz zapewnianie przyjmowania tych odpadów przez gminę w inny sposób". Przepis ten nie może być jednak interpretowany w oderwaniu od innych przepisów cyt. ustawy, a w szczególności art. 6c ust. 1 i 2, do którego expressis verbis się odnosi. Stosownie do art. 6c ust. 1 u.c.p.g. gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, natomiast w myśl ust. 2 rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Z powyższego zatem wynika to, że ustawodawca rozróżnia pojęcia "odbierania" odpadów komunalnych od "przyjmowania" odpadów i wprowadza odrębnie różne sposoby oddawania odpadów, a co za tym idzie mechanizmy te jakkolwiek służą jednemu celowi to jednak nie mogą być traktowane jako formy zamienne, kształtowane według własnego uznania gminy. Mają bardziej charakter komplementarny. Czym innym jest bowiem odbieranie odpadów z nieruchomości, a czym innym przyjmowanie odpadów w określonym punkcie selektywnej zbiórki odpadów, do czego to zobowiązana jest każda gmina zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 u.c.p.g. Stanowi on, że gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania w szczególności m.in. przez zapewnienie selektywnego zbierania odpadów komunalnych obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady. Tym samym na gminie spoczywa obowiązek utworzenia odrębnego punktu selektywnego zbierania odpadów, do którego mieszkańcy sami mogą przywozić pewne rodzaje odpadów, ale to nie zwalnia gminy od zorganizowania odbierania odpadów od mieszkańców gminy (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2892/18, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd nie można uznać za trafną argumentację strony skarżącej kasacyjnie, jakoby samo umożliwienie nieodpłatnego przyjmowania bioodpadów po dostarczeniu ich do punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych stanowiło prawidłowe wypełnienie ustawowego obowiązku zorganizowania odbioru odpadów komunalnych. Możliwość dostarczenia odpadów przez mieszkańca do punktu selektywnej zbiórki w kontekście brzmienia art. 3 ust. 2 pkt 5 u.c.p.g. może stanowić dodatkowy sposób ich pozbycia się przez właściciela, ale nie może wyłączać obowiązku odbierania z nieruchomości zamieszkałych bioodpadów bez ograniczenia ilościowego. Nie są zatem zasadne zarzuty kasacyjne naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 6r ust. 3 oraz art. 6r ust. 2d u.c.p.g. Wobec braku upoważnienia ustawowego dla lokalnego prawodawcy do ograniczenia ilościowego odbieranych bioodpadów z nieruchomości, Gmina miała obowiązek tak zorganizować odbiór odpadów, aby były one odbierane z nieruchomości zamieszkałych bez ograniczeń wprowadzonych w § 1 ust. 2 pkt 6 spornej ustawy. Przyjętej przez Sąd pierwszej instancji oceny nie zmienia zawarte w piśmie z dnia [...] 2021 r. rozszerzające uzasadnienie podstaw kasacyjnych oscylujące wokół tego, że w obrocie prawnym funkcjonują uchwały zawierające podobne ograniczenia w odbiorze bioodpadów. Zgodnie z umocowaniem konstytucyjnym, rozwiniętym następnie w ustawie ustrojowej sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej, w tym uchwał organów samorządu terytorialnego kierując się wyłącznie kryterium legalności, a zatem z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa (art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t. jedn.: Dz.U. z 2021, poz. 137). Bez znaczenia pozostają więc tu takie okoliczności jak praktyka prawodawcza innych gmin, czy też wskazane przez Sąd pierwszej instancji kryterium celowości. Skoro zatem skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był do jej oddalenia, o czym na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego, sprowadzających się do kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 240 zł, orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a.