I SA/Łd 123/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda w dniu 16 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: sprostować punkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 123/09 nadając mu następujące brzmienie: "przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi doradcy podatkowemu Z. A. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa." UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 123/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w punkcie pierwszym oddalił skargę, zaś w punkcie drugim przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi doradcy podatkowemu Z. A. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Wobec faktu, iż z zasądzonej na rzecz, ustanowionego z urzędu, doradcy podatkowego, kwoty zwrotu kosztów pomocy prawnej, nie wynika jaka jej część stanowi wynagrodzenie tegoż pełnomocnika, Sąd uznał za zasadne sprostowanie tej niedokładności, przez wyszczególnienie wynagrodzenia przysługującego pełnomocnikowi i wartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa. Podstawę sprostowania wyroku w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 ww. ustawy). Z uwagi na powyższe, na podstawie przywołanego powyżej przepisu Sąd postanowił, jak w sentencji. m.Ko.