II OSK 1571/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 225/08 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie administracyjne oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 225/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie administracyjne. Opisując stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż w związku z zawiadomieniem skarżącego o podjęciu przez S. i E. R., robót budowlanych na nieruchomości przy ul. W. 2 w O., bez pozwolenia na wznowienie robót, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. Olsztyn pismem z dnia 23 sierpnia 2004 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w tym przedmiocie, a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. umorzył postępowanie uznając, że takie roboty budowlane nie zostały podjęte. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Olsztynie, po rozpatrzeniu skargi J.S., wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 62/06, uchylił zarówno decyzję organu odwoławczego, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd I instancji wskazał, że pomimo licznych zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu, organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję oparł się wyłącznie na materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji. Zasada prawdy obiektywnej nakłada natomiast na organ obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/Ol 237/05, wskazał, aby organ rozpatrzył zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu i ustosunkował się do nich. Tymczasem organ nie przeprowadził żadnych czynności w celu ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. Organ nie umożliwił również skarżącemu wypowiedzenia się w kwestii robót budowlanych przeprowadzonych na terenie nieruchomości przy ul. W. 2 w O. po uchyleniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt IV SA 2831/01, decyzji zezwalających na kontynuowanie robót. W dniu 21 sierpnia 2006 r. na terenie nieruchomości przy ul. W. 2 w O. przeprowadzona została wizja lokalna, w czasie której organ I instancji ustalił, że w chwili kontroli nie były prowadzone żadne roboty budowlane i od czasu poprzedniej kontroli w dniu 15 lutego 2005 r., poprzedzającej wydanie uchylonej decyzji, nie zostały wykonane żadne roboty budowlane. Wcześniej natomiast zostały wykonane balustrady drewniane zabezpieczające loggie oraz drewniane balustrady zabezpieczające schody zewnętrzne. Wykonano w ten sposób zalecenia nadzoru budowlanego. W konsekwencji, w dniu 31 sierpnia 2006 r. organ I instancji orzekł ponownie o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Na skutek odwołania złożonego przez skarżącego organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] października 2006 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji nie wskazał w sposób wyczerpujący wszystkich robót, jakie wykonał inwestor po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2002 r. wraz z oznaczeniem konkretnych dat ich wykonania. Podniósł również, iż skarżący nie wypowiedział się w kwestii robót budowlanych przeprowadzonych na terenie przedmiotowej nieruchomości po uchyleniu wyrokiem decyzji zezwalających na kontynuowanie robót. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., organ I instancji po raz kolejny umorzył postępowanie w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych bez pozwolenia na ich wznowienie. W uzasadnieniu stwierdził, że w oparciu o ustalenia dokonane w czasie wizji lokalnych w dniach: 12 marca 2003 r., 16 kwietnia 2004 r., 28 października 2004 r. i 15 lutego 2005 r. stwierdzono, że po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 2 lipca 2002 r. wykonano jedynie drobne roboty wykończeniowe niewymagające pozwolenia na budowę (malowanie parteru i klatki schodowej) oraz prace zabezpieczające takie jak wstawienie drzwi do piwnicy, naprawa uszkodzonych schodów, wykonanie drewnianych balustrad zabezpieczających loggię, odprowadzenie wody i podjazd do garażu. W świetle art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy – Prawo budowlane, wykonanie muru rozgraniczającego posesję inwestora i sąsiada nie wymagało również pozwolenia na budowę. Podobnie wykonanie ocieplenia styropianem składu opału (wpis w dzienniku budowy z września 2004 r.). Z kolei wykonanie składu opału nastąpiło przed 2 lipca 2002 r., co potwierdzają wpisy w dzienniku budowy z marca i kwietnia 2002 r. Organ I instancji zauważył ponadto, że w toku postępowania skarżący twierdził, iż we wrześniu 2002 r., a więc już po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, zostały dobudowane schody wejściowe. Zgodnie też z zapisem w dzienniku budowy w dniu 21 września 2002 r. wykonano schody wejściowe do budynku, jednakże z ustaleń organu wynika, iż zapis ten nie dotyczył schodów wejściowych od ulicy. Potwierdzają to inspektorzy kontrolujący obiekt w budowie, którzy do wnętrza budynku, jeszcze przed wydaniem przedmiotowego wyroku, dostawali się po schodach wejściowych od ulicy. Ponadto, z wyjaśnienia S.R. z dnia 21 sierpnia 2006 r. wynika, iż zapis w dzienniku dotyczył schodów wykonanych na gruncie z ogrodu do piwnicy budynku. Poprzez wybudowanie pierwszego stopnia powyżej poziomu ogrodu, uniemożliwiły one naturalny spływ wody z ogrodu do piwnicy, a ich wykonanie było niezbędne celem zabezpieczenia budynku przed zalewaniem. Z kolei schody wejściowe od ulicy o konstrukcji żelbetowej monolitycznej wykonane zostały wcześniej wraz ze składem opału jako jednolity wylewany element żelbetowy wiosną 2002 r. Podobnie wyłożenie polbrukiem podjazdu do garażu było niezbędne jako zabezpieczenie przed wypłukiwaniem przez deszcz wcześniej wykonanego podłoża po wykonaniu nawierzchni przez Miasto. Organ I instancji podniósł, iż nie jest możliwe ustalenie konkretnych dat wykonania wszystkich wskazanych wyżej robót. Nie wynika to bowiem z wpisów dziennika budowy. Niewątpliwe jest jednak to, że wskazane roboty wykonano po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało ustalone w toku postępowania i czemu nie zaprzeczyły strony postępowania (prócz kwestionowania przez skarżącego daty powstania schodów wejściowych). W świetle powyższego, organ uznał, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, umarzającą postępowanie administracyjne "(...) w sprawie wykonywania, na terenie nieruchomości przy ul. W. 2 w O., robót budowlanych bez pozwolenia na wznowienie robót." Skarżący zaskarżył przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wnioskiem z dnia 24 lipca 2007 r. zwrócił się ponadto do Sądu o zawieszenie postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie, a postanowieniem z dnia 5 września 2007 r. Sąd wniosek ten uwzględnił. Niezależnie od powyższego, skarżący złożył bowiem wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej do Sądu decyzji. W wyniku jego rozpoznania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r., a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymał decyzję własną w mocy. Organ doszedł bowiem do wniosku, że zarówno decyzja organu odwoławczego, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, nie są obarczone wadami określonymi w art. 156 § 1 kpa. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i na tę ostatnią decyzję skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. naruszenie art. 6 i 7 kpa, ponieważ jego zdaniem inwestycję bez pozwolenia na budowę realizowano od dnia 28 lutego 1997 r., tj. od chwili przeniesienia prawa własności na rzecz nowego inwestora. Zdaniem skarżącego, nowy inwestor S.R. nie posiadał pozwolenia na wznowienie robót, a mimo to je realizował. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, na wstępie wskazał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą powinno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Celem postępowania nieważnościowego nie jest zatem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji zaskarżonej decyzji w granicach określonych we wskazanym przepisie. Sąd zauważył, że wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest rażące naruszenie prawa, które zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i poglądami doktryny zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy nie budzącą wątpliwości treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji zauważył, że postępowanie zakończone decyzją z dnia 30 maja 2007 r. dotyczy wykonywania na terenie nieruchomości przy ul. W. 2 w O. robót bez pozwolenia na ich wznowienie. Wskazał, iż wydając decyzje z dnia: [...] kwietnia 2007 r. i [...] maja 2007 r. organy nadzoru budowlanego stopnia powiatowego i wojewódzkiego, związane były wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 62/06. Sąd kontrolując wówczas postępowanie organów nadzoru budowlanego nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, stwierdził natomiast takie naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kierując się wytycznymi Sądu, organy nadzoru budowlanego uznały obecnie, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do umorzenia postępowania w sprawie prowadzenia robót budowlanych bez decyzji zezwalającej na ich wznowienie. W tych warunkach, zdaniem Sądu I instancji, ocena czy tym razem rzeczywiście postępowanie dowodowe w sprawie było wyczerpujące i jednoznacznie uzasadniało umorzenie postępowania podlegało ocenie organu odwoławczego i na skutek wniesionej skargi podlegało będzie także ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Nie można uznać jednak, że ewentualne niewykonanie zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 31 sierpnia 2005 r. stanowi rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem niedwuznaczne. Jeżeli zaś coś podlega interpretacji to nie może zostać uznane za rażące naruszenie prawa. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzoną odręcznie i podpisaną przez skarżącego i radcę prawnego J.D., wniósł J.S. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, wniósł "o jego zmianę art. 186 ppsa, lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia art. 185 § 1 i § 2 ppsa." Jako podstawy skargi kasacyjnej, wskazał: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz 2. naruszenie przepisów postępowania, mający wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi w odniesieniu do pierwszej podstawy kasacyjnej wskazał, że orzeczenie w niniejszej sprawie oparto na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 74/08, który został przez niego zaskarżony skargą kasacyjną z dnia 28 kwietnia 2008 r. w związku z naruszeniem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt IV SA 2831/01, "w zakresie art. 170 p.p.s.a. wywołując skutek prawny określony w art. 183 § 2 pkt 2" oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 2037/06, "w zakresie art. 170 p.p.s.a. uchylając się od zawartych w nim wskazań." Skarżący zauważył, że w orzeczeniu z dnia 13 czerwca 2007 r. Sąd wskazał na okoliczność naruszenia prawa mającą znaczenie prawne we wszystkich postępowaniach dotyczących obiektu przy ul. W. 2 w O. po dniu 28 lutego 1997 r., a mianowicie znaczenie przeniesienia własności nieruchomości w trakcie budowy bez dokonania procedur określonych w art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Odnosząc się do drugiej podstawy kasacyjnej skarżący wskazał natomiast, że w warunkach niniejszej sprawy naruszono art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa legalizując postępowanie administracyjne wszczęte w dniu 23 sierpnia 2004 r. bez udziału podmiotu uprawnionego do realizacji budowy obiektu przy ul. W. 2 w O. "z naruszeniem Prawa budowlanego w zakresie art. 28 ust. 1 i art. 40 ust. 1 ze skutkiem prawnym określonym w art. 90 od 28.02.1997 r.". Podniósł, iż wobec błędnego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy "orzeczenie GINB w Warszawie podlega procedurom art. 156 § 1 pkt 2 w związku z ewidentnym złamaniem prawa tj. akceptacją samowoli budowlanej." Dodatkowo zauważył, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji pominął okoliczność wynikającą z akt sprawy, iż postępowanie dotknięte było nieważnością z przyczyny skierowania decyzji administracyjnej "do osób bez uprawnień ustawowych (art. 156 § 1 pkt 4)". Podniósł, iż E. i S. R., nabywając przedmiotową nieruchomość w trakcie budowy w dniu 28 lutego 1997 r. od zlikwidowanej Spółdzielni A. z naruszeniem art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, nie posiadają legitymacji do prowadzenia budowy, a tym samym nie mogli nabyć uprawnień strony w rozumieniu art. 28 kpa. Zauważył, że obiekt przy ul. W. 2 w O. jest nadal w budowie w związku z "niewykonalnością" wydanej w postępowaniu naprawczym decyzji Wojewody Olsztyńskiego z dnia [...] kwietnia 1996 r. adresowanej do jedynego legalnego inwestora, tj. Spółdzielni A. i w świetle orzeczenia z dnia 2 lipca 2002 r. wykluczone są procedury zezwalające na wznowienie robót. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zakres kontroli orzeczenia wydanego w I instancji wyznacza zatem w istocie strona wnosząca przedmiotowy środek odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny, związany przy rozpoznawaniu sprawy granicami skargi kasacyjnej, nie może bowiem z własnej inicjatywy zbadać, czy w procesie wydawania zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia niewskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skoro zaś treść podstaw kasacyjnych ma decydujące znaczenie dla kształtu postępowania kasacyjnego, gdyż w jego toku niedopuszczalna jest interpretacja intencji skarżącego co do podstaw skargi, to na osobie sporządzającej skargę kasacyjną spoczywa szczególnie trudny obowiązek ich precyzyjnej i jasnej redakcji. Wynikający stąd znaczny formalizm postępowania kasacyjnego legł u podstaw obowiązującego przy redakcji skargi kasacyjnej przymusu legitymowania się określonymi kwalifikacjami prawniczymi. W świetle art. 175 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna być sporządzona co do zasady przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten, zwany "przymusem adwokackim", ma bowiem na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Wskazać należy, iż w świetle art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a ponadto 2) naruszeniu przepisów postępowania jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć jednak należy, iż samo odwołanie się do podstaw skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, jak uczynił to autor skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, nie stanowi przytoczenia podstaw kasacyjnych. W podstawach skargi kasacyjnej wnoszący skargę musi bowiem wyraźnie wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy też procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu, a ponadto w przypadku podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 1 powołanej ustawy, wskazać na czym polegały błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu i jaka, według skarżącego, powinna być wykładnia właściwa, natomiast w przypadku podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 powołanej ustawy, wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, czy skali, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. W niniejszej sprawie, przedstawionych wyżej wymogów w zakresie podstaw kasacyjnych skarga, pomimo że podpisana przez radcę prawnego, nie spełnia. Zauważyć należy, iż przedmiotowa skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach ustawowych. W przypadku podstawy zaskarżenia z art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazano jednak jakie konkretnie przepisy postępowania sądowoadministracyjnego zostały naruszone przez Sąd I instancji. Zauważyć natomiast należy, że skarga kasacyjna, zgodnie z art. 173 § 1 powołanej ustawy, jest środkiem odwoławczym wnoszonym od orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego. W konsekwencji zarzucenie w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania powinno łączyć się ze wskazaniem w jej podstawie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd. W postępowaniu sądowym nie stosuje się bowiem przepisów właściwych dla postępowania administracyjnego. W podstawie skargi kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 powołanej ustawy nie wystarczy zatem powołać się na naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), tak jak uczynił to autor skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Dla skuteczności tego zarzutu powiązać go bowiem należy z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego i wykazać, że opisane uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. W warunkach niniejszej sprawy autor skargi kasacyjnej nie spełnił tych wymogów. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi, nie ma możliwości odnieść się do zarzutów skargi kasacyjnej zawartych w jej uzasadnieniu, które nie zostały poparte wskazaniem jakiegokolwiek przepisu postępowania sądowego, naruszonego przez Sąd I instancji. Jak wskazano wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy zbadać, czy w procesie wydawania zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia niewskazanego w skardze kasacyjnej przepisu postępowania sądowego. Sąd ten nie może bowiem domyślać się, czy też interpretować intencji strony skarżącej co do podstaw skargi kasacyjnej. Odnosząc się do podstawy zaskarżenia z art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzić natomiast należy, że autor skargi kasacyjnej w omawianej podstawie kasacyjnej nie wskazał konkretnej normy prawa materialnego, której naruszenie zarzucił Sądowi I instancji, nie wskazał również na czym polegały błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego w niniejszej sprawie i jaka, według niego, powinna być wykładnia właściwa. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wskazał jedynie na okoliczność oparcia zaskarżonego wyroku na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 74/08, w jego ocenie błędnym z uwagi na wydanie go z naruszeniem prawomocnych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Okoliczność ta nie znajduje jednak potwierdzenia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Dodatkowo zauważyć należy, iż w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych autor skargi powołał się wprawdzie na przepisy art. 28 ust. 1, art. 40 ust. 1 i art. 90 ustawy – Prawo budowlane, lecz nie wskazał w czym dopatrzył się uchybienia tym normom prawnym w kontekście przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie, które dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2007 r. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że nieprofesjonalne sformułowane podstaw kasacyjnych uniemożliwia uznanie podniesionych w ich ramach zarzutów za zasadne. Tym samym podstawy skargi kasacyjnej nie mogą być uznane w warunkach niniejszej sprawy za usprawiedliwione. W konsekwencji też, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.