II OSK 1597/08

SENTENCJA II OSK 1597 / 08 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi A. R. i W. R. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 889/07 w zakresie oddalenia skargi kasacyjnej A. R. i W. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1461/06 w sprawie ze skargi A. R. i W. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] nr [..] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. UZASADNIENIE II OSK 1597 / 08 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 1 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 889/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. R. i W. R. wniesioną od wyroku z dnia 1 grudnia 2006 r., którym to wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. R. i W. R. wniesioną na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 3 października 2008 r. (nadanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 4 października 2008 r.) A. R. wniosła sporządzoną osobiście skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2008 r. zarzucając, iż "strona bez własnej winy nie mogła brać udziału w postępowaniu..." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania kasacyjnego podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna, bez badania zarzutów merytorycznych zawartych w tejże skardze. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), który odnosi się do przyczyn nieważności postępowania. W takiej sytuacji właściwym do wznowienia postępowania jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, co wynika ze zdania pierwszego art. 275 p.p.s.a., a zatem w rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny. Właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpoznania skargi o wznowienie postępowania rodzi skutek określony w art. 175 p.p.s.a., co wynika z treści art. 276 p.p.s.a. W myśl tego przepisu do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Jednakże gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175 p.p.s.a. Przywołany w tym przepisie art. 175 w § 1 p.p.s.a. wprowadza przymus adwokacko-radcowski w sporządzeniu skargi kasacyjnej, w § 2 wyłącza ten przymus w stosunku do określonych w tym przepisie podmiotów, a w § 3 dopuszcza możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i przez rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej. Przeniesienie art. 175 p.p.s.a. do postępowania wznowieniowego pozostającego we właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza rozciągnięcie przymusu adwokacko-radcowskiego na sporządzenie skargi o wznowienie postępowania (z uwzględnieniem sytuacji określonych w art. 175 § 3 i wyłączeniem sytuacji wymienionych w art. 175 § 2). Obowiązek sporządzenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przez adwokata bądź radcę prawnego w świetle przytoczonych wyżej przepisów nie budzi wątpliwości. Jednakże odpowiednie stosowanie art. 175 p.p.s.a. w postępowaniu wznowieniowym pozostającym we właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym mowa w art. 276 p.p.s.a., oznacza nie tylko istnienie obowiązku sporządzenia skargi o wznowienie postępowania przez podmioty wymienione w art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a., ale jednocześnie wymaganie odrzucenia skargi wznowieniowej sporządzonej osobiście przez skarżącego niekorzystającego z wyłączenia, o którym stanowi art. 175 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, niespełniająca wymagań, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządziła osobiście, na co wskazuje podpis A. R. na piśmie z dnia 3 października 2008 r. Ten brak skargi wznowieniowej, a będący uchybieniem nieusuwalnym, musi powodować jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt I GSK 359/05 opubl. ONSAiWSA 2005/5/98). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że oprócz obowiązku wynikającego z art. 276 p.p.s.a. skarżąca nie dopełniła również wymogu określonego przepisem art. 277 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu, jeżeli podstawą wznowienia sądowego – tak jak na gruncie niniejszej sprawy – jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Przyjmując zatem, iż dniem, kiedy strona skarżąca dowiedziała się o podstawach wznowienia był dzień doręczenia orzeczenia Sądu II instancji pełnomocnikowi A. R. i W. R. (20 marzec 2008 r.) to termin do żądania wznowienia postępowania sądowego minął w dniu 20 czerwca 2008 r. Skarga o wznowienie wniesiona w dniu 4 października 2008 r. nie spełnia powyższego warunku. Biorąc pod uwagę powyższe względy na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i 6 w związku z art. 193 i art. 276 oraz art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania sądowego odrzucono.