I SA/Wr 951/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie żądania udostępnienia dokumentów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. z [...] r. nr [...] w zakresie żądania udostępnienia określonych dokumentów, "A" sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: Skarżąca) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca, wskazując na brak technicznej możliwości do realizacji nałożonego obowiązku podniosła, że podjęcie próby zebrania żądanych informacji, wymagałoby ze strony Skarżącej zaangażowania do tego zadania znacznych środków finansowych, w tym także zespołu osób (pracowników), które musiałyby zaprzestać wykonywania swoich obecnych obowiązków. Doprowadziłoby to tym samym do powstania po stronie Skarżącej znacznej szkody majątkowej z uwagi na konieczność wydatkowania znacznych środków pieniężnych nakierowanych na realizację żądania określonego przez organ przy jednoczesnej pewności, że niezbędnych środków technicznych nie uda się stworzyć. Istotne jest przy tym, że szkoda jaką poniosłaby Skarżąca nie zastałaby naprawiona w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek, o których mowa wyżej. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jest zatem utożsamiane z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Dokonując analizy wniosku stwierdzić należy, że powołanie się przez Skarżącą na niczym poparte konsekwencje wykonania obowiązku nałożonego zaskarżonym aktem, nie stanowi uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej. Skarżąca wskazując, że wykonanie nałożonego obowiązku ze względu na brak technicznych możliwości, wiązałoby się z poniesieniem znacznych środków finansowych, w tym zaangażowania zatrudnianych pracowników, którzy musieliby zaprzestać wykonywania swoich obowiązków - nie przedstawiła bowiem żadnych informacji o jej rzeczywistej sytuacji finansowo-majątkowej i ilości zatrudnianych pracowników, a zatem brak jest jakiegokolwiek materiału, na podstawie którego można by dokonać analizy, czy zasadne jest twierdzenie Skarżącej, że skutek wykonania rzeczonego obowiązku będzie równoznaczny z wyrządzeniem znacznej szkody, której nie da się naprawić. Dla oceny tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu wywoła kwalifikowany uszczerbek w majątku wnioskodawcy, nie jest bowiem wystarczająca – jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - sama argumentacja żądania w tym zakresie. Uznając zatem brak podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.