III SA/Wa 2632/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.L. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżący – D. L. w piśmie z 3 września 2013 r. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta W. z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik. Odpowiadając na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że skarga wniesiona została z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, którym w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] , wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wezwanie na piśmie – przed wniesieniem skargi do Sądu – właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do treści art. 53 § 2 P.p.s.a., który ma zastosowanie do skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/09, LEX nr 515664). Takie też stanowisko zostało zaprezentowane i przekonująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, LEX nr 260435 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, s. 60 i ZNSA z 2007 r., z. 2, s. 83). Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie wyczerpanie środków zaskarżenia wymagało, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym czynność ta powinna być dokonana przed wniesieniem skargi do Sądu – i tryb ten w niniejszej sprawie został przez Skarżącego wyczerpany. Jednakże ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że wezwanie złożone zostało osobiście w Biurze Rady W. w dniu 29 maja 2013 r. Organ nie udzielił odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie, zatem sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 29 lipca 2013 r., tymczasem skarga została nadana do Rady W. w dniu 2 września 2013 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.