I ACa 734/18

<p>Sygn. akt I ACa 734/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 7 października 2019 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Marek Boniecki</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Grzegorz Krężołek (spr.)</p> <p>SSA Sławomir Jamróg</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekr. sądowy Krzysztof Malinowski</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 7 października 2019 r. w Krakowie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanej</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie</p> <p>z dnia 18 stycznia 2018 r. sygn. akt I C 935/17</p> <p> <strong> <!-- -->1. oddala apelację;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2. zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 8.100 zł (osiem tysięcy sto złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. </strong> </p> <p>SSA Grzegorz Krężołek SSA Marek Boniecki SSA Sławomir Jamróg</p> <p>Sygn. akt : I ACa 734/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W pozwie skierowanym przeciwko <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, <span class="anon-block"> (...) Bank (...) SA</span> w <span class="anon-block">W.</span> domagał się zasądzenia na swoją rzecz łącznej kwoty 201 940, 14 zł na która składały się :</p> <p>- należność główna w wysokości 185 047, 96 zł z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP , nie niższej aniżeli wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie ,</p> <p>- kwota 16 842, 18 zł, odpowiadająca wysokości odsetek umownych za okres pomiedzy 28 listopada 2015r i 31 października 2016r oraz</p> <p>- 50 zł z tytułu opłat bankowych.</p> <p>Bank wnosił także o przyznanie na swoją rzecz od przeciwniczki procesowej kosztów procesu.</p> <p>Motywując żądanie strona powodowa wskazywała , że <span class="anon-block">M. G. (1)</span> razem ze swoim mężem zawarła z bankiem w dniu 20 marca 2015r umowę o kredy gotówkowy <span class="anon-block">(...)</span> na kwotę 187 628, 87 zł . Pozwana nie spłacała zobowiązania . Wobec tego umowa została przez bank wypowiedziana , a kredytobiorczyni wezwania do spłaty długu , które okazało się nieskuteczne. Dochodzona pozwem kwota odpowiada należności umownej strony powodowej.</p> <p>Nakazem zapłaty z dnia 14 kwietnia 2017 r , Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">T.</span>wydanym w postępowaniu upominawczym uwzględnił to żądanie w całości , obciążając <span class="anon-block">M. G. (1)</span> również kosztami postępowania</p> <p>Pozwana w sprzeciwie od nakazu , zaskarżając go w całości , domagała się oddalenia powództwa oraz obciążenia strony przeciwnej kosztami postępowania.</p> <p>Podnosiła , że środki z zaciągniętego kredytu zostały , po ich udostepnieniu przez bank , przelane na konto jej męża<span class="anon-block">H. (1)</span> , który prowadził jednoosobowo działalność gospodarczą. Pieniądze zostały wykorzystane na spłatę jego zobowiązań związanych z tą działalnością, w ramach <span class="anon-block"> firmy (...)</span> w <span class="anon-block">T.</span>. . Pozwana nie skorzystała z tych pieniędzy w jakimkolwiek zakresie.</p> <p>Powołała się także na swoją trudna sytuację materialną i dochodową , która uniemożliwia jej spłatę zobowiązań wobec strony przeciwnej.</p> <p>Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2018r , Sąd Okręgowy w Tarnowie :</p> <p>- zasądził od <span class="anon-block">M. G. (1)</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) Banku (...) SA</span> w <span class="anon-block">W.</span> :</p> <p>kwotę 185 047 , 96 zł z odsetkami umownymi , naliczonymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego , nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych , od dnia 1 listopada 2016r do dnia zapłaty ,</p> <p>kwotę 16 842, 18 zł , tytułem odsetek umownych za okres pomiedzy 28 listopada 2015r do 31 października 2016r,</p> <p>kwotę 50 zł tytułem opłat, kosztów i prowizji bankowych [ pkt I],</p> <p>- zasądził od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 7 962, 19 zl , tytułem kosztów procesu [ pkt II ] oraz</p> <p>- odstąpił od obciążania <span class="anon-block">M. G. (1)</span> kosztami sądowymi [ pkt III sentencji wyroku ]</p> <p>Sąd Okręgowy ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia :</p> <p>W dniu 20 marca 2015r. <span class="anon-block">M. G. (1)</span> i jej mąż <span class="anon-block">H. G. (1)</span> zawarli z <span class="anon-block"> (...) Bankiem (...) SA</span> w <span class="anon-block">W.</span> , umowę kredytu gotówkowego <span class="anon-block">(...)</span> nr <span class="anon-block"> (...)</span>, na kwotę 187 628, 87 zł . Do dyspozycji kredytobiorców bank postawił kwotę 182 000 zł , natomiast resztę stanowiła jego prowizja .</p> <p>Strony ustaliły , że należność kredytowa będzie spłacona w 93 tratach miesięcznych , liczonych według formuły annuitentowej , a odsetki będą płatne w ratach miesięcznych , w wysokościach i terminach określonych w planie spłaty kredytu , stanowiącego załącznik do umowy.</p> <p>Strona powodowa była uprawniona do naliczenia odsetek według zmiennej stopy procentowej , obowiązującej w banku w danym okresie dla zadłużenia przeterminowanego , odpowiadającej wysokości odsetek maksymalnych , wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów.</p> <p>Na datę zawierania umowy wysokość odsetek maksymalnych była równa czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego NBP i wynosiła 10 % w skali roku.</p> <p>Zgodnie z umową bank miał , przesyłać do kredytobiorców wszystkie pisma , zawiadomienia i wezwania związane z wykonaniem umowy na adres wskazany w niej lub ten , który zostanie określony przez nich w trakcie jej obowiązywania.</p> <p>Wobec nie spłacania przez małżonków zobowiązania kredytowego strona pozwana dokonała wypowiedzenia dotychczasowych warunków jego spłaty i w dniu 19 kwietnia 2016r wezwała <span class="anon-block">M. G. (1)</span> do zapłaty kwoty 192 054, 01 zł , odpowiadającej ówcześnie niespłaconemu kapitałowi [185 047, 96 zł ] , odsetkom [ 6 956, 05 zł ] oraz należności z tytułu opłat [ 50 zł ] jak również dalszych należnych odsetek , naliczanych na bieżąco według zmiennej stopy procentowej , wynoszącej w chwili wezwania 10 % w stosunku rocznym.</p> <p>Spłata miała nastąpić w terminie 7 dni od daty wezwania , które zostało pozwanej prawidłowo doręczone w dniu 9 maja 2016r</p> <p>Pomimo wezwania pozwana nadal nie spłacała zobowiązania.</p> <p>Ponadto Sąd I instancji ustalił , że <span class="anon-block">M. G. (1)</span> jest emerytką i uzyskuje świadczenie emerytalne w kwocie 1800 złotych miesięcznie. Ponadto pracuje, w niepełnym wymiarze godzin, w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością „ <span class="anon-block">(...)</span> „ w <span class="anon-block">T.</span> , uzyskując wynagrodzenie w kwocie 1 500 złotych miesięcznie.</p> <p>W rozważaniach prawnych , oceniając roszczenie strony powodowej za w całości uzasadnione , Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności odwołał się do normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Prawo bankowe</a> [ jedn. tekst Dzu z 2015 poz. 128 ze zm.], stanowiącej podstawę zawartej przez strony umowy o kredyt gotówkowy.</p> <p>Wskazując , że <span class="anon-block">M. G. (1)</span> nie kwestionowała faktu jej zawarcia, jej warunków , kwoty swojego zadłużenia z niej wynikającego ani tego , że nadal zobowiązanie z której wynika wierzytelność dochodzona pozwem nie jest przez nią zaspokojona w jakimkolwiek zakresie , Sąd uznał , że strona powodowa jest uprawniona do domagania się zapłaty świadczenia , które określiła w żądaniu pozwu.</p> <p>Rozważając zarzuty , którymi pozwana broniła się przez żądaniem <span class="anon-block"> (...) SA</span> , tak w sprzeciwie jak i w toku postępowania rozpoznawczego, Sąd I instancji ocenił je jako bezzasadne.</p> <p>Jego zdaniem nie ma racji <span class="anon-block">M. G. (1)</span> twierdząc , że nie skorzystała ze środków finansowych , które bank postawił do dyspozycji kredytobiorców w wykonaniu umowy, a te zostały od razu przelane na konto jej męża <span class="anon-block">H. (1)</span>prowadzącego działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span>.</p> <p>Po pierwsze dlatego , że powódka nie przedstawiała dokumentów wskazujących na powoływane przez siebie okoliczności . Z treści umowy kredytowej wynika , że małżonkowie<span class="anon-block">G. (1)</span> zaciągnęli zobowiązanie jako osoby fizyczne , a środki z kredytu miały być wykorzystane na „ sprawy lokalowe”</p> <p>Po wtóre okoliczność podnoszona przez pozwaną jest prawnie irrelewantna dla oceny zwrotnego roszczenia banku dlatego , iż bez znaczenia dla odpowiedzialności M. <span class="anon-block">G. (1)</span>wobec niego pozostaje to na co pożyczone środki zostały wydatkowane.</p> <p>Oceniając przesłanki ewentualnego rozłożenia świadczenia obciążającego pozwaną na raty, Sąd Okręgowy wykluczył istnienie podstaw ku temu wskazując , że <span class="anon-block">M. G. (1)</span> nie podejmowała nawet prób spłaty zadłużenia wobec strony powodowej.</p> <p>Jako podstawę rozstrzygnięcia o świadczeniu odsetkowym Sąd I instancji powołał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 §1 kc</a> , argumentując , że zostały one określone ,w zakresie wysokości, zgodnie z postanowieniami umowy stron.</p> <p>O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł stosując , wynikającą z normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 §1 i 3 kpc</a> , zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy.</p> <p>W apelacji od tego orzeczenia <span class="anon-block">M. G. (1)</span> , zaskarżając je w całości , domagała się w pierwszej kolejności jego zmiany i oddalenia powództwa oraz obciążenia strony przeciwnej kosztami postępowania za obydwie instancje.</p> <p>Jako wniosek ewentualny sformułowała żądanie uchylenia go i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Środek odwoławczy został oparty na następujących zarzutach :</p> <p>- naruszenia prawa procesowego , w sposób mający dla treści rozstrzygnięcia istotne znaczenie , a to :</p> <p>a/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> , poprzez przekroczenie przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów i zastąpienie jej oceną dowolną , czego efektem było wadliwe uznania ,iż kredyt zaciągnięty przez małżonków<span class="anon-block">G. (1)</span> nie był związany z działalnością gospodarczą <span class="anon-block">H. G. (1)</span>,</p> <p>b/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 §2 kpc</a> , jako następstwa nie wskazania w motywach wyroku przyczyn , które zdecydowały o nie uwzględnieniu wniosku skarżącej o rozłożenie zasądzonego świadczenia na a raty,</p> <p>c/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 1;art. 217 § 2)">art. 217 §1 i 2 kpc</a> , wobec pomięcia przez Sąd I instancji dowodów z przesłuchania w charakterze świadków pracowników strony powodowej dla stwierdzenia okoliczności towarzyszących zawarciu umowy kredytowej , w tym rzeczywistego celu , któremu miały służyć , uzyskane w ten sposób środki finansowe. Zdaniem skarżącej relacje te były niezbędne dla potwierdzenia , że pieniądze te były przeznaczone na spłatę zobowiązań jej męża jako przedsiębiorcy,</p> <p>- naruszenia prawa materialnego wobec nie zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65)">art. 65 kc</a> dla dokonania wykładni postanowień umowy zawartej przez strony , a wobec tego nie ustaleniu rzeczywistego celu jej podpisania , którym było jedynie wsparcie finansowe działalności gospodarczej <span class="anon-block">H. G. (1)</span> , któremu bank nie chciał udzielić kredytu na jej finansowanie , wobec wcześniejszego zadłużenia.</p> <p>Podobnie był motywowane były także pozostałe zarzuty skarżącej : błędu w ustaleniach oraz ich sprzeczności z treścią zgromadzonego materiału dowodowego.</p> <p>Strona powodowa odpowiadając na apelację domagała się jej oddalenia jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz obciążenia <span class="anon-block">M. G. (1)</span> kosztami postępowania apelacyjnego</p> <p>W piśmie uzupełniającym apelację z dnia 21 czerwca 2019r / k. 150-152 akt / pozwana zgłosiła wnioski dowodowe z zeznań świadków oraz z dokumentów.</p> <p>Z treści jednego z nich , który dotyczył okoliczności powstałej po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji , wynikało , że wierzytelność <span class="anon-block"> (...) SA</span> objęta sporem , wynikająca z umowy kredytowej<span class="anon-block">(...)</span> z dnia 20 marca 2015 nr <span class="anon-block"> (...)</span> , została zbyta przez bank na rzecz<span class="anon-block">(...)</span>Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> , na podstawie umowy z dnia 26 czerwca 2018r.</p> <p>/ dowód ; pismo informacyjne banku do H. <span class="anon-block">G. (1)</span> , nadane w dniu 20 lipca 2018r {zawijające z pewnością pomyłkę w oznaczeniu daty jego powstania } k. 153 akt /</p> <p>Nabywca wierzytelności - reprezentowany przez <span class="anon-block">(...)</span>SA zgłosił swoje przestąpienie do postępowania w charakterze powoda w miejsce <span class="anon-block"> Banku (...) SA</span> w <span class="anon-block">W.</span> /k. 182 akt /</p> <p>Jakkolwiek cesjonariusz wskazywał wadliwą podstawę prawną tego przystąpienia do na apelacyjnym jego etapie albowiem norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 196;art. 196 § 1)">art. 196 §1 kpc</a> nie ma w postępowaniu przed Sądem II instancji zastosowania , tym nie mniej mógł on wejść na do niego w miejsce strony powodowej , jako nabywca prawa objętego sporem./ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 192;art. 192 pkt. 3)">art. 192 pkt 3 kpc</a> /</p> <p>Na taką zmianę podmiotową pozwana nie wyraziła jednak zgody , co wynikało wprost z jej oświadczenia złożonego w odpowiedzi na wezwanie Sądu Apelacyjnego / por k. 196 akt/.</p> <p>W konsekwencji stroną powodową pozostał <span class="anon-block"> (...) SA</span> / cedent /, co jednak nie uniemożliwiło kontynuację postępowania i wydanie orzeczenia przez Sąd II instancji Zgodnie z powołaną wyżej normą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 192;art. 192 pkt. 3)">art. 192 pkt 3 kpc</a> , w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpc</a>, dokonane zbycie prawa stanowiącego przedmiot sporu , po jego wszczęciu nie miało wpływu na dalszy przebieg postępowania i wydanie orzeczenia rozstrzygającego merytorycznie o żądaniu pozwu.</p> <p>Granicami wyroku wydanego w tych warunkach objęty jest również nabywca / tu : / wierzytelności albowiem ma w tym przypadku miejsce rozszerzenie na niego powagi rzeczy osądzonej wynikającej z takiego orzeczenia.</p> <p>Przechodząc do oceny apelacji <span class="anon-block">M. G. (1)</span> należy ją uznać za niezasadną.</p> <p>W pierwszej kolejności skonstatować należy , iż poza dokumentem potwierdzającym fakt zawarcia umowy cesji pomiedzy powodowym bankiem a Funduszem , mającym miejsce już po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy , pozostałe wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym nie mogły być uwzględnione albowiem są spóźnione w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 kpc</a> </p> <p>W sprzeciwie od nakazu zapłaty <span class="anon-block">M. G. (1)</span> nie wnioskowała o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków w osobach pracownika banku czy księgowej w przedsiębiorstwie jej męża oraz dowodów potwierdzających fakt ogłoszenia upadłości <span class="anon-block">H. G. (1)</span> jako jednoosobowego przedsiębiorca , czy zawarcia innych umów kredytowych w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej</p> <p>Jak wynika z protokołu rozprawy przed Sądem Okręgowym z dnia 11 stycznia 2018r , bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia objętego kontrolą instancyjną / por k. 82-83 akt / , Sąd przeprowadził wszystkie wnioskowane dotąd przez apelującą dowody , a ona , działając przez swojego pełnomocnika , męża , innych dowodów nie wnioskowała.</p> <p>Stad domaganie się uzupełniania postępowania dowodowego dopiero na etapie postępowania apelacyjnego nie może być uznane za uzasadnione , w rozumieniu wskazanej wyżej normy , tym bardziej , że skarżąca nie stara się nawet wykazywać , że z tych dowodów tych nie mogła skorzystać wcześniej albo , iż potrzeba ich przeprowadzenia powstała dopiero w postępowaniu przed Sądem Odwoławczym.</p> <p>Przechodząc do oceny sformułowanych przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zarzutów apelacyjnych , odeprzeć trzeba ten , w ramach którego podnosi ona przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Przypomnieć należy , odwołując się do utrwalonego i podzielanego przez skład Sądu Apelacyjnego rozstrzygającego sprawę , stanowiska Sądu Najwyższego , wypracowanego na tle wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> , iż jego skuteczne postawienie wymaga od strony wykazania na czym , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń.</p> <p>W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.</p> <p>Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach , wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, przy uznaniu , iż służy on jedynie dowolnej , nie doniosłej z tego punktu widzenia polemice z oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji.</p> <p>/ por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005 , sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/</p> <p>Ponadto nie można tracić z pola widzenia również , że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu , który dowody bezpośrednio przeprowadza.</p> <p>Ma to m. in. i takie następstwo , że nawet w sytuacji w której z treści dowodów można , w zakresie ustaleń , wyprowadzić równie logiczne , chociaż przeciwne do przyjętych przez Sąd I instancji wnioski , to zarzut naruszenia normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> , pomimo to , nie zostanie uznany za usprawiedliwiony.</p> <p>Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych , aprobować .</p> <p>To, w jaki sposób pozwana motywuje ten zarzut wyklucza jego podzielenie.</p> <p>Ponieważ nie wskazuje ona w odniesieniu do konkretnych dowodów , dlaczego ich ocena Sądu I instancji jest błędna a poprzestaje jedynie przedstawieniu jej własnej wersji oraz ciągu faktów , zgodnie z którymi , jej zdaniem , umowa kredytowa stron była związana z działalnością gospodarczą jej męża , to z przyczyn wyżej podanych , omawiając temu zarzutowi zasadności należy jedynie na marginesie wskazać , że z treści umowy kredytowej zawartej przez strony w dniu 20 marca 2015r jednoznacznie wynika , że małżonkowie<span class="anon-block">G. (1)</span> jako kredytobiorcy zaciągnęli to zobowiązanie jako osoby fizyczne.</p> <p>Jak trafnie ustala Sąd Okręgowy z umowy wynika też , iż środki z kredytu miały być przeznaczone na „ sprawy lokalowe „</p> <p>To , w jaki sposób małżonkowie zdecydowali się zadysponować tymi pieniędzmi , zasilając nimi działalność gospodarczą <span class="anon-block">H. G. (1)</span>, pozostaje bez znaczenia dla oceny istnienia po stronie jego małżonki długu wobec banku w zakresie spłaty zobowiązania kredytowego. Nie wpływa tez w żaden sposób na jego wysokość. Nota bene powódka nie przeczyła , że takie zobowiązanie zaciągnęła ani temu , że kwota dochodzona pozwem odpowiada [ ówczesnej ] wysokości jej zobowiązania z tego tytułu.</p> <p>Z podanych wyżej powodów za nietrafne należy również ocenić, podniesione przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zarzuty sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego oraz błędu w nich skoro skarżąca motywuje jej w sposób tożsamy z zarzutem przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Dodatkowo jedynie należy zauważyć , że zupełnie gołosłownym jest zawarte w motywach apelacji stwierdzenie , że to strona powodowa , udzielając kredytu małżonkom [ jako osobom fizycznym ] niejako wymusiła na nich jego zaciągniecie , działała przy tym z premedytacją , aby doprowadzić do pogorszenia i tak już złej ich kondycji finansowej , zatajając przed pozwaną , rzeczywisty cel zawarcia umowy , którym było pozyskanie środków przez <span class="anon-block">H. G. (1)</span> na prowadzoną działalność w ramach <span class="anon-block"> firmy (...)</span> </p> <p>Nie ma racji apelująca , podnosząc zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 §2 kpc</a>.</p> <p>Jak wynika z ukształtowanego i jednolitego , podzielanego przez Sąd Apelacyjny, w składzie rozstrzygającym sprawę, orzecznictwa Sądu Najwyższego może on być uzasadniony jedynie wyjątkowo , gdy konstrukcja pisemnych motywów orzeczenia Sądu niższej instancji jest tak wadliwa , iż nie zawierają one danych pozwalających na przeprowadzenie na ich podstawie kontroli instancyjnej orzeczenia.</p> <p>Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut naruszenia tego przepisu jest uzasadniony wtedy , gdy uzasadnienie wyroku nie pozwala na stwierdzenie czy Sąd prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i [ lub ] procesowego.</p> <p>Tego rodzaju zasadniczymi nie prawidłowościami uzasadnienie wyroku z 18 stycznia 201`8r nie jest dotknięte albowiem w oparciu o nie jest wiadomym na podstawie jakich ustaleń faktycznych i na jakich źródłach dowodowych opartych , po przeprowadzeniu wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie , Sąd Okręgowy zastosował prawo materialne.</p> <p>Wbrew argumentom skarżącej mającej wspierać weryfikowany zarzut, Sąd Okręgowy wskazał dlaczego nie znalazł dostatecznych podstaw do tego , aby zasądzone świadczenie rozłożyć na raty.</p> <p>Argumentował , że pozwana jak dotąd nie zaspokoiła roszczenia banku chociażby w części. Miał też na uwadze jej aktualną , trudną sytuację dochodową do której kilkakrotnie odwoływała się podczas postępowania.</p> <p>Zatem jego ocena , że brak jest wystarczających podstaw do takiego rozłożenia jest poprawna skoro norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 320)">art. 320 kpc</a> ma charakter wyjątkowy i muszą zachodzić szczególne okoliczności aby dłużnik mógł skorzystać z jej dobrodziejstwa .</p> <p>Nie można przy tym nie uwzględniać , że sięgając do tego przepisu Sąd jest zobowiązany do uwzględniania także usprawiedliwionego interesu wierzyciela , który z związawszy na aktualną sytuację <span class="anon-block">M. G. (1)</span> mógłby zostać naruszony w warunkach takiego , na nowo ukształtowanego przez Sąd sposobu spełnienia przez dłużniczkę świadczenia na rzecz kredytodawcy.</p> <p>Uznanie , że żaden z zarzutów procesowych oraz tych dotyczących sposobu dokonania ustaleń faktycznych nie jest zasadny , ma to następstwo , że okoliczności , które Sąd Okręgowy uczynił podstawą faktyczną zaskarżonego wyroku jako poprawne, Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne.</p> <p>Wymagały one jedynie uzupełnienia o wskazane wyżej okoliczności dotyczące cesji wierzytelności strony powodowej na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, skoro do zawarcia umowy przelewu doszło po wydaniu orzeczenia przez Sąd Okręgowy .</p> <p>Nie ma racji pozwana podnosząc zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65)">art. 65 kc</a> wobec jego niezastawania.</p> <p>Jak już Sąd II instancji wskazywał wcześniej, treść umowy kredytowej będącej podstawą roszczenia banku wobec skarżącej jest jednoznaczna w zakresie tego , iż zobowiązanie kredytowe zaciągają małżonkowie <span class="anon-block">G. (1)</span>jako osoby fizyczne. Jest to kredyt gotówkowy , a środki z niego przeznaczone być mają ma cele „ sprawy „ lokalowe.</p> <p>To jak później małżonkowie zadysponowali tymi pieniędzmi pozostawało bez znaczenia dla powstania po stronie <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zobowiązania o zwrot pożyczonej sumy, na warunkach opisanych w umowie ani na jego wysokość.</p> <p>To , że dokonanie tej czynności prawnej było przez bank na pozwanej i jej mężu wymuszone , a przedstawiciele strony powodowej kierowali się przy tym złą wolą, pozostało jedynie w sferze nie w wykazanych w postępowaniu twierdzeń powódki.</p> <p>Sąd Okręgowy oceniając roszczenie strony powodowej za w całości uzasadnione nie popełnił też innych błędów dotyczących sposobu zastosowania relewantnych z punktu widzenia oceny roszczenia banku , norm prawa materialnego.</p> <p>Z podanych przyczyn w uznaniu apelacji za niezasadną , Sąd Apelacyjny orzekł o jej oddaleniu , na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>.</p> <p>Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed Sądem II instancji była norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3;art. 99)">art. 98 §1 i 3 oraz art. 99 kpc</a> i wynikająca z niej dla wzajemnego ich rozliczenia pomiedzy stronami zasada odpowiedzialności za wynik sprawy.</p> <p>Kwota należna wygrywającemu bankowi od przerywającej powódki, wyczerpując się w wynagrodzeniu pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym , zważywszy na wartość przedmiotu zaskarżenia , została ustalona na podstawie §2 pkt 7 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015r [ jedn. tekst DzU z 2018 poz . 265]</p> <p>SSA Grzegorz Krężołek SSA Marek Boniecki SSA Sławomir Jamróg</p> <p>-</p> </div>