II Ka 498/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 498/19 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 8 października 2019 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Grażyna Jaszczuk (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SO Agata Kowalska</p> <p>SR del. Paweł Mądry</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale prokuratora Agnieszki Sobczak</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 §1kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 275;art. 275 § 1)">art. 275 §1kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 5)">art. 278 §5kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 276)">art. 276 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2kk</a> </strong> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II K 1028/18</p> <p>wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Indywidualnej Kancelarii Adwokackiej adw. <span class="anon-block">R. C.</span> w <span class="anon-block">S.</span> kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem kosztów obrony z urzędu wykonywanej w toku postępowania odwoławczego; zasądza od <span class="anon-block">P. B.</span> na rzecz Skarbu Państwa 600 zł tytułem opłaty za II instancję i 20 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego; zwalnia oskarżonego od ponoszenia wydatków w pozostałej części stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 498/19 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B.</span> </strong>został oskarżony o to, ze w nocy z 3 na 4 maja 2018 roku w <span class="anon-block">S.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, na chodniku <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>, w środku nocy, używając przemocy polegającej na zaatakowaniu <span class="anon-block">M. K.</span> od tyłu, dusił pokrzywdzoną rękami za szyję, żądając pieniędzy, w wyniku czego pokrzywdzona przewróciła się na ziemię i dokonał zaboru w celu przywłaszczenia torebki z zawartością portfela, pieniądze w łącznej kwocie 130 złotych, telefonu <span class="anon-block">marki M.</span> wartości 100 złotych, kluczy, kosmetyków, trzech paczek papierosów, karty bankomatowej <span class="anon-block"> banku (...)</span>, dwóch par słuchawek od telefonu, dowodu osobistego wydanego na dane w/w oraz usunął w/w dokument, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, a następnie przy użyciu w/w karty bankomatowej usiłował dokonać płatności w kwocie 29,95 złotych za zakupy na stacji paliw <span class="anon-block">S.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 275;art. 275 § 1)">art. 275 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 5)">art. 278 § 5 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 276)">art. 276 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. II K 1028/18:</strong> </p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">P. B.</span> uznał za winnego tego, że w nocy z 3 na 4 maja 2018 roku w <span class="anon-block">S.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, na <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i używając przemocy polegającej na zaatakowaniu <span class="anon-block">M. K.</span> od tyłu i duszeniu jej rękami za szyję, w wyniku czego pokrzywdzona przewróciła się na ziemię, zażądał od niej wydania pieniędzy, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia torebki z zawartością portfela, pieniędzy w łącznej kwocie 130 złotych, telefonu matki Motorola o wartości 100 złotych, kluczy, kosmetyków, trzech paczek papierosów, karty bankomatowej <span class="anon-block"> Banku (...)</span>, dwóch par słuchawek od telefonu oraz dowodu osobistego <span class="anon-block">M. K.</span>, to jest dokonania czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> i za czyn ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 kk</a> orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;</p> <p>III.  zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">R. C.</span> kwotę 1.033,20 (jednego tysiąca trzydziestu trzech i 20/100) złotych, w tym kwotę 193,20 (stu dziewięćdziesięciu trzech i 20/100) złotych podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego sprawowaną z urzędu;</p> <p>IV.  zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Wyrok ten w całości zaskarżył obrońca oskarżonego, zarzucając mu:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego wątpliwości, których nie dało się wyjaśnić, tj. widoczny na monitoringu brak tatuaży na nodze sprawcy, w sytuacji gdy oskarżony ma na nodze wyraźny tatuaż oraz nienależyte rozważenie i ocenienie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynienie jednostronnych ustaleń faktycznych, opartych na zeznaniach pokrzywdzonej;</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, będący następstwem naruszeń przepisów postępowania karnego i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżony <span class="anon-block">P. B.</span> dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia przestępstw, w sytuacji, gdy prawidłowa, obiektywna i wszechstronna ocena materiału dowodowego, zgromadzonego w toku przewodu sądowego nie dostarczyła ku temu wystarczających podstaw, w szczególnosci nieuwzględnienie faktu, iż oskarżony ma duży, wyraźny tatuaż na lewej łydce, o którym nie wspomniała oskarżona oraz osoba ujęta na nagraniach z monitoringu, która jest sprawcą nie ma tatuażu, co w konsekwnecji doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonego.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia.</p> <p>W toku rozprawy apelacyjnej obrońca oskarżonego poparł apelację i wnioski w niej zawarte, nadto wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym, które nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego i o utrzymanie wyroku w mocy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej Sąd Odwoławczy stwierdził w nim uchybień, podniesionych przez skarżącego.</p> <p>Pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie o winie oskarżonego <span class="anon-block">P. B.</span> zapadło przy pełnym respektowaniu przez Sąd Rejonowy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Tok rozumowania Sądu I instancji przedstawiony w pisemnych motywach wyrku jest spójny, logiczny, zgodny z doświadczeniem życiowym i przekonujący, zaś argumenty skarżącego nie podważyły go skutecznie. Nieprawidłowym było sformułowanie przez obrońcę zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, tj. zasady <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> w związku z zarzutem dowolnej oceny dowodów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Zarzuty te mają charakter rozłączny i wzajemnie się wykluczają. Zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> może być uznany za skuteczny tylko wówczas, gdy skarżący wykaże, że orzekający w sprawie sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaś zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów.</p> <p>W orzecznictwie wskazuje się, iż zastosowanie reguły <em> <!-- -->in dubio pro reo </em>powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy w danej sprawie nie występuje chociażby jeden dowód pozwalający na dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych odnośnie przebiegu określonego zdarzenia <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. II AKa 124/ 18, Legalis Numer 1887293). </em> </p> <p>W przedmiotowej sprawie dowodem o takim charakterze były konsekwentne i stanowcze zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. K.</span>, która rozpoznała i wskazała oskarżonego <span class="anon-block">P. B.</span> jako sprawcę rozboju dokonanego na jej osobie, zarówno po okazaniu jej fotografii czterech mężczyzn na tablicy podglądowej (k. 24-26), jak i podczas czynności okazania przeprowadzonych na Komendzie Policji w dniu 5 maja 2018 r. (k. 78-83). Pokrzywdzona nie miała jakichkolwiek wątpliwości odnośnie tożsamości sprawcy, w sposób wyczerpujący opisując jego wygląd zewnętrzny i podkreślając, iż dokładnie zapamiętała twarz sprawcy. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż walor dowodowy okazania bezpośredniego jest nieporównywalnie wyższy niż okazania samego wizerunku (fotografii) domniemanego sprawcy z uwagi na bardziej dynamiczny charakter, a co za tym idzie możliwość zaobserwowania również tych cech danej osoby, które z przyczyn naturalnych utrwalone być nie mogą (m.in. mimika twarzy, gestykulacja, sposób poruszania się itp.). Dlatego też, pierwszoinstancyjnego wartościowania dowodu o takim charakterze nie sposób ocenić jako naruszającego przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i sprzecznego z zasadami i logiki i doświadczeniem życiowym. Prawidłowość oparcia ustaleń faktycznych przez Sąd Rejonowy na zeznaniach pokrzywdzonej nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń Sądu II instancji. Jej relacja dodatkowo korelowała m. in. z zapisem z monitoringu z k. 47, na którym widoczny pozostawał moment dokonania rozboju na jej osobie, co skrupulatnie odnotował Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, przypisując tej okoliczności właściwe znaczenie w kontekście analizy dowodów we wzajemnym powiązaniu.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, argumenty skarżącego odnośnie tatuażu, jaki ma oskarżony na zewnętrznej stronie lewej nogi nie mogły podważyć pierwszoinstancyjnej oceny dowodów i tym samym zaskarżonego wyroku. Zapis z monitoringu nie cechował się wysoką jakością i rozdzielczością obrazu. Należało pamiętać, iż zdarzenie miało miejsce w porze nocnej i trudno w tej sytuacji wymagać od pokrzywdzonej, aby przyglądała się znakom szczególnym przypadkowego przechodnia, w szczególnosci biorąc pod uwagę ich umiejscowienie i fakt, iż oskarżony dopiero po przejściu przez pasy zaszedł ją z tyłu i zaczął dusić. Kluczowe znaczenie przez pryzmat bezzasadności argumentacji skarżącego miało także wzajemne położenie oskarżonego i pokrzywdzonej, jakie wynikało z relacji <span class="anon-block">M. K.</span>, tj. w okolicy przejścia dla pieszych na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> (patrząc w kierunku kościoła pw. Ducha Świętego, gdzie po lewej stronie znajduje się <span class="anon-block">Skwer (...)</span>, zaś po prawej <span class="anon-block"> przychodnia (...)</span>), przy jednoczesnym uwzględnieniu tego, iż niemal cała powierzchnia tatuażu oskarżonego jest zlokalizowana na zewnętrznej stronie lewej łydki oskarżonego (zdjęcia z k. 70-71 i 295). Aby go dostrzec, oskarżony musiałby stać bokiem w stosunku do pokrzywdzonej. Wynikająca z jej zeznań sytuacja, tj. mijanie się przez wyżej wymienionych na w/w przejściu na pieszych (sylwetka oskarżonego była widoczna na wprost) powodowała, iż zauważenie tegoż tatuażu w warunkach nocnych było obiektywnie niemożliwe. Przypisywanie przez obrońcę tej okoliczności nadmiernego znaczenia było zatem nietrafne.</p> <p>Przechodząc do pierwszoinstancyjnej oceny dowodów o charakterze osobowym, w tym względzie Sąd Odwoławczy również nie stwierdził naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, uznając argumenty skarżącego za polemiczne. Tylko rzetelne sporządzenie środka odwoławczego, w sposób zgodny z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, który obowiązuje nie tylko Sąd ferujący wyrok, ale i strony procesowe, pozwala na podjęcie rzeczowej dyskusji ze skarżącym. Obrońca we wniesionej apelacji całkowicie przemilczał jednak to, iż z wyjaśnień samego <span class="anon-block">P. B.</span> (k. 98) wynikało, iż <span class="anon-block">J. B.</span> wcale nie odprowadziła go pod same drzwi i nie przekazała ojcu, chociaż wykonała do niego telefon, lecz wracając razem ze <span class="anon-block">Skweru (...)</span> rozstali się na <span class="anon-block">skrzyżowaniu ulic (...)</span> przy <span class="anon-block"> Szkole Podstawowej Nr (...)</span>, a zatem kilka posesji od domu oskarżonego i ok. 100-200 metrów od jej bloku. W świetle powyższych wyjaśnień oskarżonego wersja wydarzeń podawana przez jego ojca i <span class="anon-block">J. B.</span> odnośnie tego, że odprowadziła go pod same drzwi, które otworzył ojciec oskarżonego, słusznie została odrzucona przez Sąd Rejonowy jako niewiarygodna i nakierowana wyłącznie na pomoc oskarżonemu - przedstawienie fałszywego <em> <!-- -->alibi,</em> a nie rzetelne przedstawienie faktów. Nieodparta logika sytuacji wynikająca z w/w relacji oskarżonego w konfrontacji z depozycjami <span class="anon-block">J. B.</span> i <span class="anon-block">W. B.</span>, brak ich spójności oraz konsekwencji nie pozwalały na przyznanie zeznaniom w/w świadków przymiotu wiarygodności, mimo zapewnień tychże świadków odnośnie głębokiego upojenia alkoholowego oskarżonego, uniemożliwiającego mu samodzielne poruszanie się i pozostawania przez niego całą noc w domu.</p> <p>Dowód z badań DNA nie był warunkiem koniecznym, <em> <!-- -->absolutnym condicio sine qua non,</em> skazania oskarżonego za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a>, w sytuacji, w której istniały stanowcze zeznania pokrzywdzonej, która rozpoznała <span class="anon-block">P. B.</span> jako sprawcę rozboju. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy wywiązał się z obowiązku wnikliwego przeanalizowania okoliczności i warunków spostrzegania w jakich <span class="anon-block">M. K.</span> widziała sprawcę w czasie zdarzenia i w jakich dokonała identyfikacji. Reguły oceny dowodów wyznaczone treścią przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeksu Postępowania Karnego</a> w żadnej mierze nie są oparte na rzymskiej paremii <em> <!-- -->testus unus testus nullus </em>(jeden świadek to żaden świadek). Przeciwstawne rozumowanie byłoby pozbawione racjonalności, w szczególności w kontekście przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a>, do którego dochodzi zazwyczaj bez obecności osób postronnych, do czego z oczywistych względów dążą sprawcy. Rzecz w tym, aby ocena takiego dowodu przeprowadzona przez Sąd I instancji była rzeczowa i logiczna oraz nie wkraczała w sferę dowolności. W przekonaniu Sądu Okregowego, wymogi te zostały spełnione w tej sprawie.</p> <p>Reasumując powyższe rozważania, apelujący nie wykazał zaistnienia jakichkolwiek uchybień proceduralnych, które mogłyby zakłócić proces prawidłowego ustalenia przez Sąd Rejonowy stanu faktycznego.</p> <p>Biorąc pod uwagę kategorię zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym, przy jednoczesnym braku przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 kpk</a>, Sąd Okręgowy nie miał podstaw, by na skutek ich treści odnieść się do rodzaju i wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17, Legalis Numer 1728581).</em> </p> <p>Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, Sąd Okręgowy stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456;art. 456 § 1)">art. 456 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze</a> <em> <!-- -->(tj. z dnia 29 lipca 2019 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 1513) </em>Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. <span class="anon-block">R. C.</span> w <span class="anon-block">S.</span> kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem kosztów obrony z urzędu wykonywanej w toku postępowania odwoławczego, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu <em> <!-- -->(tj. z dnia 30 listopada 2018 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 18). </em> </p> <p>Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 4;art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> <em> <!-- -->(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.),</em> zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">P. B.</span> na rzecz Skarbu Państwa 600 (sześćset) złotych tytułem opłaty za II instancję i 20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego. Jednocześnie Sąd Okręgowy uznał, iż dalsze w stosunku do powyższego obciążenie oskarżonego wydatkami postępowania odwoławczego, byłoby nieuzasadnione i niewspółmierne biorąc pod uwagę jego trudną sytuację majątkową, brak stałej pracy i obowiązek alimentacyjny na rzecz małoletniej córki (wyrok skazujący za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1)">art. 209 § 1 kk</a>, poz. 10 karty karnej, k. 210 akt sprawy), dlatego też zwolnił oskarżonego z obowiązku ich ponoszenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a>. W przekonaniu Sądu Okregowego, całkowite zwolnienie oskarżonego z opłaty i kosztów niniejszego postępowania odwoławczego było jednak nieuzasadnione, w szczególnosci biorąc pod uwagę, iż oskarżony jest młodym, zdrowym, zdolnym do wykonywania pracy zarobkowej mężczyzną, a aktualna sytuacja na rynku pracy umożliwia podjęcie różnego rodzaju nieskomplikowanych i niewymagających kierunkowego wyksztalcenia i doświadczenia prac, chociażby dorywczych.</p> <p>Z tych wszystkich względów, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>