II W 927/19

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt II W 927/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK ZAOCZNY</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> 8 października 2019 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Jarosław Staszkiewicz</p> <p>Protokolant: Marta Szwec</p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu na rozprawie 13 IX i 8 X 2019 roku sprawy</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K.</span>,</strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">E. z d. J.</span>,</p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o to, że:</strong> </p> <p>w dniu 24 maja 2019 roku około godz. 15:30 w <span class="anon-block">J.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, nie zachował należytej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania, w wyniku czego uderzył w zaparkowany tam pojazd marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, powodując jego uszkodzenie,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z art. 97 k.w. </strong> </p> <p>I.  uznaje obwinionego <span class="anon-block">D. K.</span> za winnego popełnienia zarzucanego czynu, opisanego w części wstępnej, to jest wykroczenia z art. 97 k.w. i za to, na podstawie art. 97 k.w., wymierza mu karę 300 (trzystu) złotych grzywny;</p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 120 złotych oraz wymierza mu 30 złotych opłaty.</p> <p>Sygnatura akt II W 927/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>24 maja 2019 roku, około 15:30, <span class="anon-block">K. M.</span> zaparkował swój samochód marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> przed budynkiem głównego dworca kolejowego w <span class="anon-block">J.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> i odszedł. Po pewnym czasie obok chciał zaparkować swoje <span class="anon-block"> (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> <span class="anon-block">D. K.</span>. Podczas wykonywania tego manewru uderzył tyłem w pojazd <span class="anon-block">K. M.</span>. Wynikało to z niewystarczającej obserwacji przez niego przestrzeni za cofającym samochodem.</p> <p>( dowód: zeznania <span class="anon-block">M. K.</span> z k. 24-25 i 43,</p> <p>zeznania <span class="anon-block">A. T.</span> z k. 28-29 i 46,</p> <p>zeznania <span class="anon-block">K. M.</span> z k. 11-12 i 15,</p> <p>notatka urzędowa z k. 5-6,</p> <p>zapisek z k. 8,</p> <p>protokoły oględzin z k. 16-19 )</p> <p> <span class="anon-block">D. K.</span> był wcześniej karany za wykroczenia.</p> <p>( dowód: informacja z k. 36 )</p> <p>Ustalenia faktyczne w sprawie poczyniono na podstawie zeznań świadków oraz przedstawionych jako dowody dokumentów. Przesłuchane osoby spójnie przedstawiły obraz zdarzenia. Podkreślenia wymaga, że <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">A. T.</span> nie znali <span class="anon-block">K. M.</span>, nie mieli powodu, by fałszywie informować go o okolicznościach uszkodzenia jego samochodu. Nie utrzymywali też stosunków z obwinionym, nie mieli więc żadnego interesu w pomawianiu go sprzecznie z prawdą. Kobieta zareagowała natychmiast po zajściu, zapisując numer rejestracyjny pojazdu <span class="anon-block">D. K.</span> oraz wskazując swój numer telefonu. Dlatego ich zeznania uznano za wiarygodne. Podobnie oceniono twierdzenia <span class="anon-block">K. M.</span>. Odtworzył on swoje spostrzeżenia zgodnie z tym, co wynika z innych dowodów. Nie był świadkiem uszkodzenia własnego pojazdu, nie wskazywał sprawcy kolizji. Nie sposób przypisywać mu w tej sytuacji dążenia do obwiniania <span class="anon-block">D. K.</span>. Uzyskane dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem formie. Nie kwestionowano ich rzetelności.</p> <p>Nie budzi wątpliwości, że to obwiniony jest osobą poruszającą się taksówką marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, że to on ją prowadził podczas zdarzenia. To jego zatem widzieli świadkowie zajścia z 24 maja 2019 roku za kierownicą tego pojazdu. Sprawstwo obwinionego w odniesieniu do zarzucanego czynu nie budziło w tej sytuacji wątpliwości.</p> <p>Z ustaleń sądu wynika, że kierując wspomnianym autem, <span class="anon-block">D. K.</span> wykonywał w pobliżu głównego dworca kolejowego w <span class="anon-block">J.</span> manewr cofania. W trakcie tego manewru uderzył swoim samochodem w pojazd <span class="anon-block">K. M.</span>. Oznacza to, że nie zachował szczególnej ostrożności wymaganej od kierującego w takiej sytuacji. Stanowi to naruszenie nieumyślne zasad ruchu drogowego – reguły z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 23;art. 23 ust. 1;art. 23 ust. 1 pkt. 3)">art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z 20 VI 1997 roku prawo o ruchu drogowym</a>. Wypełnił w ten sposób znamiona wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> k.w.</p> <p>Brak było danych o tym, by podczas zdarzenia obwiniony znajdował się w sytuacji lub stanie, które wyłączałyby jego swobodę działania lub podejmowania decyzji. Stąd jego zawinienie w odniesieniu do przypisanego czynu oceniono jako niewątpliwe.</p> <p>Z tych powodów sąd uznał obwinionego za winnego tego, że 24 maja 2019 roku około godz. 15:30 w <span class="anon-block">J.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, nie zachował należytej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania, w wyniku czego uderzył w zaparkowany tam pojazd marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, powodując jego uszkodzenie, to jest wykroczenia z art. 97 k.w.</p> <p>Społeczną szkodliwość czynu obwinionego oceniono jako niewielką. Wpływa na to mała prędkość jego pojazdu w chwili kolizji, brak zagrożenia dla osób, wynikający z omawianego zachowania, niewielki rozmiar uszkodzeń pojazdu <span class="anon-block">K. M.</span>.</p> <p>Okolicznością obciążającą dla obwinionego była jego wcześniejsza karalność za wykroczenia przeciwko zasadom ruchu drogowego. W okresie od 2015 roku popełnił on 8 takich czynów, za które wymierzano mu kary grzywny. Wynikać to może z tego, że zawodowo trudni się on przewozem osób samochodem, a więc użytkuje go często i długo. Dowodzi to jednak pewnej skłonności do lekceważenia zasad ruchu.</p> <p>Okolicznością obciążającą dla obwinionego było też jego zachowanie po zdarzeniu. Mimo, że był świadom kolizji pojazdów, co wynika z jego wypowiedzi, przytaczanych przez świadków, nie pozostał na miejscu do przybycia właściciela drugiego samochodu, aby można było wyegzekwować wykonanie obowiązku, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 44;art. 44 ust. 1;art. 44 ust. 1 pkt. 4)">art. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy prawo o ruchu drogowym</a>. Starał się więc zbagatelizować znaczenie samego zajścia, jak również uniknąć odpowiedzialności za swoje działanie.</p> <p>Z tych powodów sąd zdecydował o wymierzeniu obwinionemu kary 300 złotych grzywny. Miesięcznie zarabia on 3.500 złotych, nie ma nikogo na utrzymaniu, jest właścicielem samochodu i mieszkania. Suma taka będzie dla niego odczuwalna, nie uszczupli natomiast zauważalnie środków przeznaczanych na jego własne potrzeby. Kara w tej wysokości nie przekroczy stopnia społecznej szkodliwości wykroczenia. Uwzględnia pozostałe, powołane wyżej, okoliczności obciążające.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119;art. 119 § 1 k)">art. 119 § 1 k.p.s.</a>w. zasądzono też od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 120 złotych ( wynika ona z § 2 i § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 XII 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia ) oraz, na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt 2 ustawy z 23 VI 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a>, wymierzono mu 30 złotych opłaty.</p> </div>