II OZ 1130/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 872/11 odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta Dębicy z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Pismem z dnia 17 lipca 2011 r. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, tj. Burmistrza Miasta Dębicy z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 872/11, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, nie został w żaden sposób uzasadniony, nie został także poparty żadnymi argumentami. Samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie decyzji organu I instancji w petitum skargi, nie może stać się punktem wyjścia do dokonania jego merytorycznej oceny, jeżeli brak jest jego uzasadnienia, nie czyni bowiem zadość ciążącemu na skarżącym obowiązkowi uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą być następstwem wykonania decyzji. Skarżący pismem z dnia 8 października 2011 r. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wskazując, iż po jego stronie powstałyby nieodwracalne szkody w przypadku nie wstrzymania decyzji organu I instancji. Podniósł, iż z powodu braków środków finansowych na rachunku Gminy mogłaby zaistnieć wątpliwość co do możliwości zwrotu niesłusznie pobranej należności od skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Tylko uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.