III OSK 4794/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 426/20 w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Miasta Tychy z dnia 12 grudnia 2019 r. nr XIV/287/19 w przedmiocie określenia kryteriów stosowanych w rekrutacji do przedszkola i oddziału przedszkolnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 426/20 oddalił skargę Wojewody Śląskiego na uchwałę Miasta Tychy z dnia 12 grudnia 2019 r. nr XIV/287/19 w przedmiocie określenia kryteriów stosowanych w rekrutacji do przedszkola i oddziału przedszkolnego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. W dniu 19 grudnia 2019 r. Rada Miasta Tychy podjęła uchwałę nr XIV/287/19 w sprawie zmiany uchwały nr XLIV/724/18 Rady Miasta Tychy z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie określenia kryteriów branych pod uwagę na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego i postępowania uzupełniającego do publicznego przedszkola i oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej w Tychach oraz liczby punktów za te kryteria i dokumentów niezbędnych do potwierdzenia spełniania poszczególnych. Zgodnie z § 1 tej uchwały w uchwale zmienianej § 1 otrzymał brzmienie: "Określa się następujące kryteria na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego i postępowania uzupełniającego do publicznego przedszkola i oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej w Tychach oraz ich wartość przez przyznanie odpowiedniej liczby punktów: 1. kandydat objęty obowiązkiem rocznego przygotowania przedszkolnego – 40 pkt 2. kandydat, którego oboje rodziców pracuje lub studiuje w systemie dziennym – 20 pkt. 3. kandydat, który ma wykonane obowiązkowe szczepienia ochronne lub posiada długotrwałe odroczenie obowiązkowego szczepienia ochronnego – 9 pkt, 4. kandydat, którego rodzeństwo kontynuuje edukację przedszkolną w tym samym Przedszkolu, edukację szkolną w tej samej szkole, zespole szkolno-przedszkolnym - 5 pkt, 5. kandydat, dla którego wybrane przedszkole jest przedszkolem położonym najbliżej miejsca jego zamieszkania – 3 pkt. Punkt 4 dotyczy również oddziałów przedszkolnych. Natomiast w § 2 w ust, 1 dodano pkt 3 w brzmieniu: "3) kryterium nr 3 oświadczenie rodziców o odbyciu przez dziecko obowiązkowych szczepień lub o posiadaniu długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia". Wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta Tychy, a jej wejście w życie ustalono na 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego. Wojewoda Śląski w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagał się stwierdzenia nieważności powyższej uchwały w całości, jako sprzecznej z art. 131 ust. 4 i ust. 6 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1148 ze zm.) w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78 poz. 483 ze zm.). Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji oddalił ww. skargę Wojewody na powyższą uchwałę, stwierdzając niezasadność podniesionych w skardze zarzutów. Sąd I instancji wskazał, że zróżnicowanie prawne na korzyść kandydatów objętych obowiązkowym rocznym przygotowaniem przedszkolnym ma uzasadniony charakter. Pozostaje w bezpośrednim związku z celem i treścią przepisu art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego. Następuje w ten sposób zaspokojenie interesu sześcioletnich kandydatów i ich rodziców oraz pozostaje w odpowiedniej proporcji do interesu pozostałych kandydatów. Zdaniem Sądu I instancji, nie można przy tym tracić z pola widzenia tego, że są to kryteria drugiego naboru na wolne miejsca w przedszkolu. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że biorąc pod uwagę rozwiązania systemowe, przyjęte w uchwale kryterium punktowania kandydata objętego obowiązkiem rocznego przygotowania przedszkolnego, nie premiuje w żaden sposób dzieci, które są zobowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne, a uprawnienia do realizacji wychowania przedszkolnego mają na równych warunkach wszystkie dzieci w wieku 3-6 lat. W treści kwestionowanego kryterium nie zawarto warunku dyskryminującego, a obowiązek zagwarantowania dzieciom odbycia rocznego przygotowania przedszkolnego spoczywa na gminie (art. 31 ust. 8 Prawa oświatowego), a w rozpoznawanej sprawie skarżący organ nadzoru obowiązku tego nie kwestionował. Dokonując natomiast oceny drugiego z kryteriów (kandydat, którego oboje rodzice pracują lub studiują w systemie dziennym), Sąd I instancji zgodził się z Gminą, że kierując się wykładnią funkcjonalną, należy je odczytywać w kontekście wszystkich zapisów uchwał zmienianej i zmieniającej. Także przepisy Konstytucji, w tym art. 32, należy interpretować nie jako pojedyncze artykuły ale całościowo. Dalej Sąd I instancji podniósł, że w § 2 ust. 3 uchwały zmienianej wskazano, że w przypadku dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2) na potwierdzenie spełnienia kryterium nr 2 przez oboje rodziców należy złożyć jeden z tych dokumentów dla każdego z rodziców z osobna, a w przypadku rodzica samotnie wychowującego dziecko wystarczające jest przedłożenie jednego z tych dokumentów. Łączne odczytanie zapisów, w ocenie Sądu I instancji, pozwala na wysnucie wniosku, że kryterium to dotyczy także osób samotnie wychowujących dzieci, które i tak już w pierwszym naborze są uwzględnianie w świetle kryterium z pkt 6 art. 131 ust. 2 Prawa oświatowego. Kwestionowany zapis odnosi się bowiem zarówno do konieczności złożenia oświadczenia o aktywności zawodowej obojga rodziców jaki jednego z nich, w przypadku gdy to on wychowuje samotnie kandydata. Za odmienną interpretacją tego uregulowania nie przemawia jego treść, z której wprost wynika, że oświadczenie w tym przedmiocie powinien złożyć rodzic lub rodzice. W ocenie Sądu I instancji, niedoskonałość zapisu uchwały zmieniającej, który jednoznacznie nie mówi o rodzicu samotnie wychowującym dziecko nie jest na tyle istotna by, w świetle wyżej przytoczonej interpretacji, uznać go za dyskryminujący, a więc sprzeczny z prawem. Na koniec WSA w Gliwicach stwierdził, że uchwała uwzględniająca w procesie rekrutacji do przedszkoli kryterium poddania obowiązkowym szczepieniom nie jest dyskryminującym dzieci, których rodzice nie złożyli stosownego oświadczenia. Kwestia szczepienia wynika z obowiązku ustawowego a odmowa jego wykonania z przyczyn innych niż wskazane w ustawie wprowadza zróżnicowanie kandydatów wbrew woli ustawodawcy i nie ma charakteru racjonalnego. Nie jest też bezpodstawnym nierównym traktowaniem podmiotów podobnych, gdyż wszyscy są równi wobec prawa również w sferze obowiązków ustawowych. Dobór tego kryterium jest zatem sugerowany zarówno przez Konstytucję, jak i przez ustawę. W ocenie Sądu, osoby odmawiające poddania się szczepieniu - same się różnicują i nie mogą wymagać by były traktowane na równi z tymi, którzy przestrzegają obowiązków ustawowych i pozostałych wymogów konstytucji. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Wojewoda Śląski i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając ww. wyrok w całości zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazane w uchwale kryterium nie premiuje w żaden sposób dzieci, które są zobowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne, a uprawnienia do realizacji wychowania przedszkolnego mają na równych warunkach wszystkie dzieci w wieku 2-6 lat podczas, gdy wprowadzenie do kryteriów rekrutacyjnych przesłanki odnoszącej się do dzieci, którym gmina jest obowiązana zapewnić miejsce w przedszkolu publicznym, a zatem do dzieci, które są obowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne (tabela w § 1 uchwały), nie znajduje swojego umocowania w ustawowej przesłance "zapewnienia jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny, zwłaszcza potrzeb rodziny, w której rodzice albo rodzic samotnie wychowujący kandydata muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, oraz lokalnych potrzeb społecznych", 2. art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Rada Miasta w sposób prawidłowy uregulowała w uchwale materię określoną w art. 131 ust. 4 ustawy, to jest kryteria naboru do przedszkoli na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego z uwzględnieniem potrzeb rodziny, w której rodzic samotnie wychowujący kandydata musi pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, podczas gdy, kryterium oznaczone w wierszu drugim tabeli określającej kryteria (§ 1 uchwały) nie określa w sposób precyzyjny, że dotyczy rodziców samotnie wychowujących dzieci; - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi. W oparciu o powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia albo uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach; zasądzenie kosztów postępowania oraz zrzekł się rozprawy. Uzasadnienie powyższych zarzutów zostało rozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki nieważności postępowania sądowego. Oznacza to, że kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest w ramach zakreślonych przez podstawy kasacyjne, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej. Strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej (tak wyrok NSA z dnia 4 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 792/18, LEX nr 2635998). Czyni tak nie tylko poprzez przywołanie poszczególnych przepisów, ale i określenie, na czym polegało ich naruszenie. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnej konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Na wstępie stwierdzić należy, że sformułowany przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzut naruszenia art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego odniesiony został do jego błędnej wykładni. Tymczasem jak wynika z treści sformułowanych zarzutów oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej należy przyjąć, że skarżącemu kasacyjnie chodziło o zarzut niewłaściwego zastosowania tych przepisów. Już ta okoliczność podważa prawidłowość sformułowanych zarzutów oraz wskazuje, że zawodowy pełnomocnik reprezentujący skarżącego kasacyjnie nie podołał w pełni ciążącym na nim obowiązkom z art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego "w przypadku równorzędnych wyników uzyskanych na pierwszym etapie postępowania rekrutacyjnego lub jeżeli po zakończeniu tego etapu dane publiczne przedszkole, oddział przedszkolny w danej publicznej szkole podstawowej albo dana publiczna inna forma wychowania przedszkolnego nadal dysponuje wolnymi miejscami, na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego są brane pod uwagę kryteria określone przez organ prowadzący, z uwzględnieniem zapewnienia jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny, zwłaszcza potrzeb rodziny, w której rodzice albo rodzic samotnie wychowujący kandydata muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, oraz lokalnych potrzeb społecznych. Organ prowadzący określa dokumenty niezbędne do potwierdzenia tych kryteriów." Organ nadzoru zakwestionował w skardze kasacyjnej dwa spośród kryteriów postępowania rekrutacyjnego na drugim etapie do publicznego przedszkola, oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej albo publicznej innej formie wychowania przedszkolnego wskazane w skarżonej uchwale Miasta Tychy z dnia 12 grudnia 2019 r. nr XIV/287/19 w przedmiocie określenia kryteriów stosowanych w rekrutacji do przedszkola i oddziału przedszkolnego. Chodzi o wskazane w tej uchwale kryterium nr 1 "kandydat objęty jest obowiązkiem rocznego przygotowania przedszkolnego" (liczba punktów 40) oraz kryterium nr 2 "kandydat, którego oboje rodziców pracuje lub studiuje w systemie dziennym" (liczba punktów 20). Skarżący kasacyjnie upatruje niezgodności tych kryterium z zawartą w art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego przesłanką "zapewnienia jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny, zwłaszcza potrzeb rodziny, w której rodzice albo rodzic samotnie wychowujący kandydata muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, oraz lokalnych potrzeb społecznych". Odnośnie kryterium nr 1 "kandydat objęty jest obowiązkiem rocznego przygotowania przedszkolnego", to odpowiada ono wymogom art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego. Po pierwsze wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 131 ust. 1 Prawa oświatowego "do publicznego przedszkola, oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej lub publicznej innej formy wychowania przedszkolnego przyjmuje się kandydatów zamieszkałych na obszarze danej gminy." Następuje to zawsze w drodze rekrutacji. W pierwszym etapie rekrutacji, w przypadku większej liczby kandydatów spełniających warunek zamieszkiwania na terenie gminy, niż liczba wolnych miejsc w publicznym przedszkolu, oddziale przedszkolnym w publicznej szkole podstawowej lub publicznej innej formie wychowania przedszkolnego, bierze się pod uwagę łącznie kryteria wskazane w ustawie, które mają jednakową wartość (art. 131 ust. 2 i 3 Prawa oświatowego). W przypadku równorzędnych wyników uzyskanych na pierwszym etapie postępowania rekrutacyjnego lub jeżeli po zakończeniu tego etapu dane publiczne przedszkole, oddział przedszkolny w danej publicznej szkole podstawowej albo dana publiczna inna forma wychowania przedszkolnego nadal dysponuje wolnymi miejscami, na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego są brane pod uwagę kryteria określone przez organ prowadzący (art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego). Również na tym etapie rekrutacji bierze się pod uwagę wyłącznie kandydatów zamieszkałych na terenie gminy. Dopiero, jeżeli po przeprowadzeniu postępowania rekrutacyjnego dana gmina nadal dysponuje jeszcze wolnymi miejscami w tym przedszkolu, tym oddziale przedszkolnym w publicznej szkole podstawowej lub tej innej formie wychowania przedszkolnego mogą być przyjęci kandydaci zamieszkali poza obszarem danej gminy. W przypadku większej liczby kandydatów zamieszkałych poza obszarem danej gminy przeprowadza się wówczas postępowanie rekrutacyjne (art. 131 ust. 7 Prawa oświatowego). Zatem odrębnie przeprowadza się postępowanie rekrutacyjne do publicznego przedszkola, oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej lub publicznej innej formy wychowania przedszkolnego dla kandydatów zamieszkałych na terenie gminy, a dopiero po jego zakończeniu ewentualnie przeprowadza się odrębną rekrutację dla kandydatów mieszkających poza obszarem danej gminy. Nie zachodzi zatem obawa "mieszania się" kandydatów mieszkających na terenie danej gminy i poza jej obszarem w procesie rekrutacyjnym. Ustawodawca bowiem jednoznacznie wprowadza i konsekwentnie preferuje na etapie rekrutacji do publicznego przedszkola, oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej lub publicznej innej formy wychowania przedszkolnego kryterium zamieszkania na terenie danej gminy. Po drugie ustawodawca wyznaczył w art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego kompetencję organu prowadzącego publiczne przedszkole, oddział przedszkolny w publicznej szkole podstawowej lub publiczną inną formą wychowania przedszkolnego do samodzielnego określenia kryteriów rekrutacji. Uchwała rady gminy określająca kryteria drugiego etapu rekrutacji do przedszkola jest aktem prawa miejscowego o charakterze wykonawczym. Ustawodawca z jednej strony nakazuje jedynie, aby przyjęte przez gminę kryteria zapewniały jak najpełniejszą realizacją potrzeb dziecka i jego rodziny, zwłaszcza potrzeb rodziny, w której rodzice albo rodzic samotnie wychowujący kandydata muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, oraz lokalnych potrzeb społecznych, a z drugiej strony dopuszcza, aby jednym z kryteriów branym pod uwagę na tym etapie rekrutacji był dochód na osobę w rodzinie kandydata (art. 131 ust. 5 Prawa oświatowego). Po trzecie skoro określanie kryterium na drugim etapie rekrutacji do publicznego przedszkola, oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej lub publicznej innej formy wychowania przedszkolnego powierzono organowi prowadzącemu w formie aktu prawa miejscowego, to samodzielność działania gminy w tym zakresie podlega ochronie sądowej – co wynika z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP oraz z art. 2 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. W konsekwencji dopuszczalna ingerencja organu nadzoru powinna być nader wyważona i ograniczająca się do przypadków sprzeczności aktu prawa miejscowego z prawem albo nieistotnego naruszenia prawa (art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym). Odnotować należy, że na etapie postępowania nadzorczego Wojewoda Śląski w żaden sposób nie dopatrzył się sprzeczności z prawem (nawet w stopniu nieistotnym) uchwały nr XLIV/724/18 Rady Miasta Tychy z 25 stycznia 2018 r. oraz uchwały nr XIV/287/19 Rada Miasta Tychy z 19 grudnia 2019 r. i skierował je do publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Co już wskazuje, że wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie podnoszona sprzeczność z prawem zawarta w skarżonej uchwale Rady Miasta Tychy nie jest oczywista, a więc tym bardziej wymaga daleko posuniętej ostrożności w jej analizie w kontekście ochrony samodzielności gminy. Po czwarte uprawnienie do korzystania z wychowania przedszkolnego w przedszkolu, oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej lub innej formie wychowania przedszkolnego przysługuje dzieciom w wieku 3 – 5 lat, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach wychowaniem przedszkolnym może także zostać objęte dziecko, które ukończyło 2,5 roku (art. 31 ust. 3 i 6 Prawa oświatowego). Natomiast dziecko w wieku 6 lat jest obowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne w przedszkolu, oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej lub w innej formie wychowania przedszkolnego. Obowiązek ten może dotyczyć także dzieci powyżej 6 lat, jeżeli posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, nie dłużej jednak niż do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 9 lat (art. 31 ust. 2 i 4 Prawo oświatowego). Obowiązek ten rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 6 lat. W przypadku dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego obowiązek ten rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego poprzedzającego rok szkolny, w którym dziecko rozpocznie spełnianie obowiązku szkolnego (art. 31 ust. 5 Prawa oświatowego). Podkreślić przy tym należy, że rodzice dziecka podlegającego wspomnianemu obowiązkowi są zobowiązani do dopełnienia czynności związanych ze zgłoszeniem dziecka do przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej lub innej formy wychowania przedszkolnego (art. 33 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego). Zatem sam ustawodawca wyodrębniając kategorię dzieci podlegających obowiązkowemu odbyciu rocznego przygotowania przedszkolnemu w przedszkolu, oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej lub w innej formie wychowania przedszkolnego uznał, że jest to korzystne dla zapewnienia jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny. Odnośnie kryterium nr 2 "kandydat, którego oboje rodziców pracuje lub studiuje w systemie dziennym" (liczba punktów 20), to również ono odpowiada wymogom art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego. Zgodzić się wprawdzie należy ze stroną skarżącą kasacyjnie, że treść aktu prawa miejscowego powinna być zredagowana w taki sposób, aby dla przeciętnego adresata była ona zrozumiała, tzn. aby adresat wiedział, w jaki sposób ma się zachować i nie miał wątpliwości co do tego jakie na niego nałożono obowiązki lub przyznano uprawnienia. Tym nie mniej, zasadnie Sąd I instancji podniósł, z czym zgadza się także autor skargi kasacyjnej, że "w § 2 ust. 3 uchwały zmienianej wskazano, że w przypadku dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2) na potwierdzenie spełnienia kryterium nr 2 przez oboje rodziców należy złożyć jeden z tych dokumentów dla każdego z rodziców z osobna, a w przypadku rodzica samotnie wychowującego dziecko wystarczające jest przedłożenie jednego z tych dokumentów. Łączne odczytanie zapisów pozwala na wniosek, że kryterium to dotyczy także osób samotnie wychowujących dzieci, które i tak już w pierwszym naborze są uwzględnianie w świetle kryterium z pkt 6 art. 131 ust. 2 Prawa oświatowego. Kwestionowany zapis odnosi się bowiem zarówno do konieczności złożenia oświadczenia o aktywności zawodowej obojga rodziców jaki jednego z nich, w przypadku gdy to on wychowuje samotnie kandydata. Za odmienną interpretacją tego uregulowania nie przemawia jego treść, z której wprost wynika, że oświadczenie w tym przedmiocie winien złożyć rodzic lub rodzice. Niedoskonałość zapisu uchwały zmieniającej, który jednoznacznie nie mówi o rodzicu samotnie wychowującym dziecko nie jest na tyle istotna by, w świetle wyżej przytoczonej interpretacji, uznać go za dyskryminujący, sprzeczny z prawem." Skład Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd, iż sformułowanie kryterium nr 2 tj. "kandydat, którego oboje rodziców pracuje lub studiuje w systemie dziennym" w związku z treścią § 2 ust. 3 uchwały nr XLIV/724/18 Rady Miasta Tychy z dnia 25 stycznia 2018 r. odpowiada treści art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego nakazującego w drugim etapie postępowania rekrutacyjnego uwzględnić m.in. potrzeby rodziny, w której rodzice lub rodzic samotnie wychowujący kandydata muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 147 p.p.s.a. Po pierwsze nie stanowił on podstawy wyrokowania w niniejszej sprawie, a ponadto ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu poprzez stwierdzenie jego nieważności w całości lub części. Oznacza to, że przepis ten, podobnie jak np. art.151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.