V W 1743/19

<p>Sygn. akt VW 1743/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 10 października 2019 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący Sędzia Klaudia Miłek</strong> </p> <p>Protokolant: Tomasz Janiak</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4.10.2019 roku sprawy, przeciwko <span class="anon-block">Ł. S.</span> s. <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">T.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> </p> <p>obwinionego o to że:</p> <p>W piśmie z dnia 10 września 2018r., będąc właścicielem pojazdu marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 05 sierpnia 2018r. ok. godz. 15:30</p> <p>tj. za wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 96;art. 96 § 3)">art.96 § 3 Kodeksu Wykroczeń</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 78;art. 78 ust. 4)">art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowym</a> Dz. U. Nr 108 poz. 908 z późn. zm.</p> <p>orzeka</p> <p>I.  Obwinionego <span class="anon-block">Ł. S.</span> uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>II.  Zasądza od <span class="anon-block">(...) W.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 ( sto) złotych tytułem kosztów postępowania.</p> <p>Sygn. akt V W 1743/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <em> <!-- -->Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</em> </p> <p>W dniu 5 sierpnia 2018 roku ok. godz. 15:30 przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> Straż Miejska <span class="anon-block">(...) W.</span> ujawniła wykroczenie polegające na niezastosowaniu się do znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się”, popełnione przez kierującego pojazdem marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, tj. czyn z art. 92 § 1 kw.</p> <p>Z uwagi na powyższe Straż Miejska podjęła czynności wyjaśniające i w ich wyniku ustaliła, że właścicielem pojazdu jest <span class="anon-block">Ł. S.</span>, którego wezwała następnie do wskazania kierującego pojazdem lub użytkownika pojazdu w wymienionym wyżej dniu. Adresat odebrał pismo osobiście – w dniu 3 września 2018 roku. W odpowiedzi na wezwanie obwiniony ustosunkował się do jego dyspozycji i wskazał, iż nie użyczał pojazdu do kierowania lub używania w oznaczonym czasie żadnej innej osobie.</p> <p> <em> <!-- -->Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:</em> </p> <p>1.  notatek urzędowych - k. 1, 8</p> <p>2.  dokumentacji fotograficznej - k. 2</p> <p>3.  wezwania - k. 3</p> <p>4.  potwierdzenia odbioru - k. 4</p> <p>5.  pism obwinionego – k. 5, 31</p> <p>6.  częściowo wyjaśnień obwinionego – k. 53</p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">Ł. S.</span> w toku całego postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W odpowiedzi na wezwanie Straży Miejskiej wskazał w piśmie, iż pojazd użytkowany jest także przez współwłaścicielkę, <span class="anon-block">A. S.</span>. Ponadto wskazał, iż nie użyczał w przedmiotowym dniu innej osobie pojazdu. Nadto, w piśmie z dnia 20 maja 2019 roku wskazał, iż zarzucony mu czyn nie zawiera znamion wykroczenia, z uwagi na fakt, iż w powyższym piśmie wywiązał się <br/>z ciążącego na nim obowiązku , wskazując, że w przedmiotowym dniu nie użyczał nikomu pojazdu.</p> <p>Obwiniony stawił się na rozprawie i w całości powtórzył przedstawione wcześniej stanowisko, podtrzymując dotychczasowe wyjaśnienia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do uznania obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 96 § 3 kw.</p> <p>Wyjaśnienia obwinionego zasługują na obdarzenie ich wiarą, a Sąd nie dysponuje dostateczną ilością wiarygodnego materiału dowodowego który mógłby skutecznie kwestionować ich prawdziwość. Przedstawiony przez obwinionego przebieg wydarzeń jest spójny i logiczny, a także zbieżny z dokumentacją zebraną w sprawie.</p> <p>Ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie Sąd dokonał przede wszystkim w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, których autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron postępowania. Istotne znaczenie miały w niniejszej sprawie przede wszystkim pisma skierowane do Straży Miejskiej, w których obwiniony wyraźnie wskazywał, iż w przedmiotowym dniu nie użyczał pojazdu żadnej innej osobie, tym samym wywiązując się z nałożonego na niego obowiązku uregulowanym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 78;art. 78 ust. 4)">art. 78 ust 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96 § 3</a> kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96 § 3</a> kw ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego z wyżej wymienionym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 78;art. 78 ust. 4)">art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.</p> <p>W niniejszej sprawie na obwinionym jako właścicielu pojazdu, ciążył obowiązek w zakresie uregulowanym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 96;art. 96 § 3)">artykułach 96 § 3</a> kw i 78 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (ust. 4)">ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>. Co prawda żaden przepis prawa nie nakłada na właściciela pojazdu obowiązku prowadzenia rejestru komu w danym dniu udostępnia on swój pojazd, jednakże powyższe regulacje oznaczają, że osoba zobowiązana wobec organu ma obowiązek posiadania danych na temat tego, kto użytkował jej pojazd i czynić to może w sposób dla siebie dogodny i przez siebie obrany, np. poprzez zwykłe zapamiętywanie tych faktów, bądź jeśli osoba nie przechowuje w pamięci takich danych – w inny korzystny dla niej sposób, tak by zgodnie z ustawą móc efektywnie wywiązać się z obowiązku wobec organu, w sytuacji zwrócenia się o takie dane przez organ zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96 § 3</a> kw.</p> <p>W tym miejscu należy podkreślić, że ustawa nie zrównuje osoby, której pojazd został powierzony z osobą kierującą tym pojazdem. Wobec tego koniecznym staje się zaznaczenie, iż organ nie zwraca się z zapytaniem o wskazanie osoby, która popełniła wykroczenie – zwraca się wyłącznie o wskazanie osoby, której pojazd został powierzony do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Osoba, której pojazd powierzono, mogła przecież na przykład bez zgody lub wiedzy właściciela powierzyć ten pojazd jeszcze komuś innemu. Organ zaś nie zwraca się z zapytaniem o wskazanie osoby, która popełniła wykroczenie – lecz wyłącznie o wskazanie osoby, której pojazd został powierzony do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.</p> <p>Z akt sprawy wynika, że obwiniony w piśmie skierowanym do Straży Miejskiej <br/>w odpowiedzi na kierowane do niego wezwanie wskazał, iż nie jest on jedynym właścicielem przedmiotowego pojazdu i z uwagi na ciążący na nim obowiązek wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 78;art. 78 ust. 4)">art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>, wskazał iż w przedmiotowym dniu nie użyczał pojazdu żadnej innej osobie. Nadto, 23 maja 2019 roku do tutejszego Sądu wpłynął wniosek <br/>w przedmiocie umorzenia postępowania. Obwiniony, powołując się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpw</a> wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, iż nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy czyn nie zawiera znamion wykroczenia. <span class="anon-block">Ł. S.</span> odpierając przedstawione mu zarzuty, podkreślił iż wyjaśniając w piśmie z dnia 29 sierpnia 2018 roku, że nie użyczył innej osobie przedmiotowego pojazdu, wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku.</p> <p>W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego, w szczególności złożoną dokumentację oraz wyjaśnienia obwinionego, nie sposób dopatrzyć się jego winy. <br/>W świetle powyższych rozważać, w przekonaniu Sądu Rejonowego, brak jest podstaw do uznania słuszności stawianego obwinionemu zarzutu. Wobec powyższego, zdaniem Sądu ujawniony materiał dowodowy nie dał podstaw do uznania <span class="anon-block">Ł. S.</span> za winnego dokonania zarzucanego mu wykroczenia. W konsekwencji Sąd uniewinnił obwinionego <br/>w niniejszej sprawie.</p> <p>O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art. 119 § 2 pkt 1 kpw</a>, obciążając nimi oskarżyciela publicznego. Stosownie bowiem do treści wskazanego przepisu (w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.01.2018 r.) w razie uniewinnienia obwinionego koszty postępowania ponosi - w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny – odpowiednio Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie wniosek o ukaranie został skierowany przez Straż Miejską <span class="anon-block">(...) W.</span>, a zatem koszty postępowania obciążają <span class="anon-block">(...) W.</span>. Wysokość tych kosztów została natomiast określona w oparciu o § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.</p> <p>Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.</p> </div>