II AKa 155/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 155/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 10 października 2019r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSA Grzegorz Salamon (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA Anna Zdziarska</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) Katarzyna Capałowska</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant Aleksandra Cichocka </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej - Tomali</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. K. (1)</span> s. <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">L.</span> z d. <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> Ukraina, </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">I. K. (1)</span> s. <span class="anon-block">N.</span> i <span class="anon-block">M.</span> z d. <span class="anon-block">K.</span> , <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">I.</span> – <span class="anon-block">F.</span> Ukraina </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonych o czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 31 stycznia 2019r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt XII K 161/18</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie XII K 161/18 Sąd Okręgowy w Warszawie w ramach czynu opisanego w punkcie I. aktu oskarżenia oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. K. (1)</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> </strong> uznał za winnych tego, że:</p> <p>I. w dniu 5 maja 2015 roku w <span class="anon-block">W.</span> na terenie parkingu położonego przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym mężczyzną, posługując się nożem oraz grożąc jego użyciem wobec pokrzywdzonego <span class="anon-block">I. K. (2)</span> dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie nie mniejszej niż 1800 Euro i nie większej niż 2000 Euro, czym wyczerpali znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> skazał oskarżonego <span class="anon-block">A. K. (1)</span> na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a oskarżonego <span class="anon-block">I. K. (1)</span> na karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>a nadto w ramach czynu opisanego w punkcie II. aktu oskarżenia uznał ich za winnych tego, że:</p> <p>II. w dniu 17 grudnia 2016 roku w <span class="anon-block">W.</span> na terenie parkingu przy <span class="anon-block">Al. (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym mężczyzną, grożąc użyciem przemocy wobec pokrzywdzonego <span class="anon-block">V. G. (1)</span>, a także używając wobec niego przemocy w postaci przytrzymywania i przyduszenia ciężarem ciała, wyrwania pieniędzy z ręki pokrzywdzonego dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 7 500 dolarów amerykańskich, czym wyczerpali znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> skazał oskarżonego <span class="anon-block">A. K. (1)</span> na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a oskarżonego <span class="anon-block">I. K. (1)</span> na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art. 85 § 1 i 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85 a)">art. 85a k.k.</a> połączył wymierzone oskarżonemu <span class="anon-block">A. K. (1)</span> kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;</p> <p>IV. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art. 85 § 1 i 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85 a)">art. 85a k.k.</a> połączył wymierzone oskarżonemu <span class="anon-block">I. K. (1)</span> kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;</p> <p>V. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu <span class="anon-block">A. K. (1)</span> okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23 października 2017 r,. godz. 19.50 do dnia 31 stycznia 2019 r.;</p> <p>VI. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu <span class="anon-block">I. K. (1)</span> okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23 października 2017 r., godz.19:50 do dnia 31 stycznia 2019 r.</p> <p>VII. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> tytułem naprawienia szkody zasądził solidarnie od oskarżonych: </p> <p>a/ kwotę 7.232,22 (siedem tysięcy dwieście trzydzieści dwa 22/100) złotych na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">I. K. (2)</span>;</p> <p>b/ kwotę 31.722 (trzydzieści jeden tysięcy siedemset dwadzieścia dwa) złotych na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">V. G. (1)</span>;</p> <p>IX. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624)">art. 624 kpk</a> zwolnił oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych.</p> <p>Obrońca oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. K. (1)</span> </strong> zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:</p> <p>I.  obrazę przepisów postepowania – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> polegającą na:</p> <p>a)  Uznaniu przez Sąd meriti, iż protokół oględzin nagrania z kamery umieszczonej w samochodzie pokrzywdzonego czynem opisanym w pkt I aktu oskarżenia (pkt. I. wyroku), stanowią wiarygodny dowód, podczas gdy z zeznań Funkcjonariusza Policji Pana <span class="anon-block">Z. P.</span> złożonych na rozprawie z dnia 4 grudnia 2018 roku, wynika iż protokół oględzin z filmu sporządzony został z kopii filmu pierwotnie znajdującego się na karcie pamięci umieszczonej w kamerze samochodowej, z uwagi na zainfekowanie złośliwym oprogramowaniem („wirusem”) ww. karty pamięci, co pozbawia film wiarygodności, a tym samym nie może stanowić podstawy skazania <span class="anon-block">A. K. (1)</span>.</p> <p>b)  Uznaniu przez Sąd meriti, iż opinia antropologiczna co prawda nie była kategoryczna, a jedynie miała charakter pomocniczy i wspierający, to stanowiła dowód potwierdzający udział <span class="anon-block">A. K. (1)</span> w czynie opisanym w pkt I aktu oskarżenia (pkt. I. Wyroku) podczas gdy opinia antropologiczna sporządzona została z kopii filmu pierwotnie znajdującego się na karcie pamięci umieszczonej w kamerze samochodowej, z uwagi na zainfekowanie złośliwym oprogramowaniem („wirusem”) ww. karty pamięci, co pozbawia opinię antropologiczną wiarygodności, a tym samym nie może stanowić podstawy skazania <span class="anon-block">A. K. (1)</span>.</p> <p>c)  Uznaniu przez Sąd meriti za wiarygodne zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">I. K. (2)</span> (czyn opisany w pkt I aktu oskarżenia (pkt I Wyroku), podczas gdy zeznania te są sprzeczne z protokołem oględzin z nagrania z kamery samochodowej, na który powołuje się Sąd, a także sprzeczne z protokołem oględzin z nagrania z kamer monitoringu <span class="anon-block"> (...)</span>, a sam <span class="anon-block">I. K. (2)</span> nigdy nie potwierdził swoich zeznań.</p> <p>d)  Uznaniu przez Sąd meriti, protokołu oględzin nagrań monitoringu <span class="anon-block"> centrum handlowego (...)</span> jako dowodu potwierdzającego relacje <span class="anon-block">I. K. (2)</span>, a w konsekwencji stwierdzeniu, iż wizerunki mężczyzn podchodzących do pojazdu na nagraniu odpowiadają wizerunkom oskarżonych, podczas gdy postacie widoczne na nagraniu są niewyraźnie i nie można określić ich wizerunku (o czym mowa wprost w protokole), a tym samym protokół z nagrań monitoringu <span class="anon-block"> centrum handlowego (...)</span> nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia udziału <span class="anon-block">A. K. (1)</span> w czynie opisanym w pkt I aktu oskarżenia (pkt I Wyroku), a w konsekwencji Jego skazania na tej podstawie.</p> <p>e)  Uznaniu, iż opinie z zakresu badań genetycznych oraz opinii z badań daktyloskopijnych nie <em> <!-- -->„miały większego znaczenia przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie, bowiem wynika z nich, że zabezpieczone na miejscu zdarzenia ślady biologiczne nie były zgodne z materiałem pobranym od <span class="anon-block">A. K. (1)</span>”,</em> podczas gdy okoliczność ta (zabezpieczone na miejscu zdarzenia ślady biologiczne nie były zgodne z materiałem pobranym od <span class="anon-block">A. K. (1)</span>), potwierdza wyjaśnienia mojego Mocodawcy o nie braniu udziału w zarzucanych mu czynach.</p> <p>f)  Pominięciu istotnych rozbieżności pomiędzy protokołem oględzin <span class="anon-block">A. K. (1)</span> sporządzonym przez Funkcjonariusza Policji, a zeznaniami <span class="anon-block">V. G. (2)</span>, w których pokrzywdzony określił twarz napastnika jako okrągłą, podczas gdy w protokole z dnia 24 października 2017 roku, twarz <span class="anon-block">A. K. (1)</span> określona została przez Funkcjonariusza jako kwadratowa.</p> <p>g)  Uznaniu za wiarygodne rozpoznanie <span class="anon-block">A. K. (1)</span> przez pokrzywdzonego <span class="anon-block">V. G. (3)</span>, który rozpoznał <span class="anon-block">A. K. (1)</span> jako mężczyznę, który jako pierwszy zażądał od niego pieniędzy, podczas gdy rozpoznanie to, odbyło się jedynie na podstawie zdjęć, a nadto ok. 10 miesięcy po zdarzeniu opisanym w pkt II aktu oskarżenia (pkt II wyroku), w sposób nie eliminujący sugestii, co poddaje w wątpliwość wiarygodność takiego rozpoznania, a tym samy nie może stanowić podstawy skazania <span class="anon-block">A. K. (1)</span>.</p> <p>W związku z powyższym zarzutem obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od dokonania obu zarzucanych mu czynów.</p> <p>Na wypadek nieuwzględnienia tego zarzutu obrońca <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. K. (1)</span> </strong> w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie I. aktu oskarżenia zarzucił obrazę przepisów postepowania – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> polegającą na:</p> <p>a) Uznaniu przez Sąd meriti, za wiarygodne zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">I. K. (2)</span> dotyczące posługiwania się przez oskarżonych nożem, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy, tj. wyjaśnienia <span class="anon-block">I. K. (3)</span>, protokół oględzin nagrania z kamery samochodowej, a także protokół oględzin nagrania z kamer monitoringu <span class="anon-block"> centrum handlowego (...)</span> nie tylko nie potwierdzają zeznań <span class="anon-block">I. K. (2)</span>, ale im zaprzeczają.</p> <p>b) Uznaniu przez Sąd meriti, za wiarygodne zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">I. K. (2)</span> dotyczące używania przemocy wobec niego przez oskarżonych, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy, tj. wyjaśnienia <span class="anon-block">I. K. (3)</span>, protokół oględzin nagrania z kamery samochodowej, a także protokół oględzin nagrania z kamer monitoringu <span class="anon-block"> centrum handlowego (...)</span> nie tylko nie potwierdzają zeznań <span class="anon-block">I. K. (2)</span>, ale im zaprzeczają.</p> <p>W związku z tym zarzutem obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie z podstawy skazania kwalifikowanej formy sprawstwa i wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Obrońca <strong> <!-- --> <span class="anon-block">I. K. (1)</span> </strong> zaskarżył wyrok w stosunku do tego oskarżonego w odniesieniu do rozstrzygnięć zawartych w punktach I., II., IV., VI. i VII. Zarzucił:</p> <p>1/ obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 kpk</a>, polegającą na zaniechaniu dokonania ustaleń niezbędnych dla kwalifikacji prawnej czynu popełnionego w dniu 5 maja 2015 r. w zakresie tego, czy przedmiot który jeden ze sprawców miał okazać pokrzywdzonemu <span class="anon-block">I. K. (2)</span> to faktycznie był nóż, w jaki sposób ów przedmiot był umieszczony (schowany) pod połą kurtki napastnika, jaki fragment owego przedmiotu widział pokrzywdzony, oraz na jakiej podstawie wysnuł wniosek, że to jest lub może być nóż, co w sytuacji szczupłości i niejednoznaczności zapisów protokołu przesłuchania pokrzywdzonego z postępowania przygotowawczego obligowało Sąd meriti do ponownego (i bardziej szczegółowego) przesłuchania pokrzywdzonego w postępowaniu sądowym, czy to poprzez ponowienie wysłania do świadka wezwań na podany przez niego adres wraz z pouczeniem o możliwości zwrotu kosztów podróży i zakwaterowania, czy to poprzez przesłuchanie świadka w drodze pomocy prawnej przez właściwe organa sądowe Ukrainy, zaś odstąpienie od przesłuchania świadka (bezpośrednio lub w drodze wniosku o pomoc prawną) uniemożliwiło oskarżonemu i jego obrońcy zadawanie pytań świadkowi i zweryfikowanie jego (bardzo lapidarnej w kwestionowanym fragmencie) relacji, co stanowiło istotne naruszenie prawa do obrony oskarżonego; nadto w sytuacji, gdy tłumaczem podczas czynności przesłuchania pokrzywdzonego <span class="anon-block">I. K. (2)</span> (k. 179) był zaprzysiężony <em> <!-- -->ad hoc</em> do czynności funkcjonariusz policji <span class="anon-block">P. P.</span>, o którym nie wiadomo czy posiadał wystarczającą biegłość w tłumaczeniu wypowiedzi pokrzywdzonego w języku angielskim w sytuacji, gdy istnieje jedna poważna wątpliwość co do precyzyjnego przetłumaczenia kwestii istotnej dla sprawy: czy nagranie na kamerze samochodowej pokrzywdzonego rejestrowało dźwięk i obraz (tak jak zeznał pokrzywdzony będący informatykiem), czy też zapisywało jedynie obraz (jak ustalił funkcjonariusz policji dokonujący oględzin nagrania) niezbędne powinno być bezpośrednie przesłuchanie pokrzywdzonego przez Sąd z udziałem strony;</p> <p>2/ obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 2)">art. 413 § 2 pkt 2 kpk</a>, poprzez brak rozważenia, czy postawa oskarżonego, zaprezentowana tak w toku postępowania przygotowawczego, jak i przez Sądem nie stanowiła szczególnie uzasadnionego wypadku o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2)">art. 60 § 2 kk</a>, innego niż opisane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 60;art. 60 § 4)">art. 60 § 3 i 60 § 4 kk</a>, w szczególności, z uwagi na złożenie obszernych i wyczerpujących wyjaśnień, które posłużyły Sądowi w dużej mierze na ustalenie przebiegu obydwu zdarzeń, w sytuacji gdy wobec zaniechania przesłuchania obydwu pokrzywdzonych na etapie postępowania sądowego, to wyjaśnienia <span class="anon-block">l.</span> <span class="anon-block">K.</span> stanowiły jedyny dowód osobowy w tym zakresie a inne dowody (zwłaszcza zapisy monitoringu) mogły posłużyć temu celowi jedynie pomocniczo i częściowo, oraz z uwagi na to, że oskarżony składał także wyjaśnienia dotyczące innych przestępstw na szkodę osób rosyjskojęzycznych (vide eksperyment k. 297-304), a co do których postępowanie przygotowawcze nie uległo zakończeniu, a także wyrażał szczerą skruchę, chęć przeproszenia pokrzywdzonych oraz naprawienia wyrządzonych im krzywd, i podał, że chce zerwać z dotychczasowym życiem, ponieść karę za swoje występki i żyć w zgodzie z prawem.</p> <p>Wniósł o:</p> <p>1/ uchylenie wyroku w części dotyczącej czynu zarzuconego punktem I aktu oskarżenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania ze wskazaniem konieczności ponownego przesłuchania <span class="anon-block">I. K. (2)</span> (czy to bezpośredniego, czy to ramach pomocy prawnej),</p> <p>ewentualnie</p> <p>2/ zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie wobec oskarżonego <span class="anon-block">I. K. (1)</span> dobrodziejstwa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2)">art. 60 § 2 kk</a> i wymierzenie mu za czyn popełniony na szkodę <span class="anon-block">I. K. (2)</span>, zakwalifikowany z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2;art. 60 § 60;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 3)">art. 60 § 2 i 60 § 6 pkt 3 kk</a> - kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>3/ zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie II i wymierzenie oskarżonemu za czyn popełniony na szkodę <span class="anon-block">V. G. (1)</span>, zakwalifikowany z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2;art. 60 § 60;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 3)">art. 60 § 2 i 60 § 6 pkt 3 kk</a> - kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>4/ wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem na poczet tej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje.</strong> </p> <p>Jeśli chodzi o apelację obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">I. K.</span> to bazuje ona w zasadzie na jednej okoliczności procesowej, polegającej na nie przesłuchaniu w postepowaniu sądowym pokrzywdzonego <span class="anon-block">I. K.</span>, w szczególności na okoliczności dotyczące posługiwania się przez jednego ze sprawców czynu nożem przez grożenie nim pokrzywdzonemu.</p> <p>W tej kwestii w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpk</a> wyprowadzić należy wniosek, że już sam fakt przebywania świadka za granica stanowi wystarczającą podstawę do odczytania jego zeznań. Wydaje się to tym bardziej uzasadnione, gdy świadek jest obywatelem obcego państwa, w którym znajduje się jego stałe miejsce pobytu, a więc z jednej strony sąd polski nie dysponuje żadnymi środkami do przymuszenia go do stawiennictwa na rozprawie, z drugiej zaś obniża to do minimum prawdopodobieństwo, że osoba taka, zwłaszcza nie mającą żadnego interesu procesowego w sprawie, stawi się dobrowolnie.</p> <p>Oczywiste jednak jest także i to, że nieobecność świadka w Polsce (nawet trwała) nie zwalnia orzekającego sądu z podjęcia przynajmniej próby doprowadzenia do stawiennictwa takiego świadka na rozprawie lub choćby przesłuchania w drodze międzynarodowej pomocy prawnej czy na odległość przy użyciu środków teleinformatycznych. Nie oznacza to jednak, że po owe środki sąd zobowiązany jest sięgać w każdej sprawie, niezależnie od jej stanu dowodowego. Z pewnością będzie to uzasadnione wówczas, gdy dotychczasowe zeznania świadka utrwalone w postaci protokołu przesłuchania budzą wątpliwości, tak w zakresie niezbędnej szczegółowości czy wręcz wiarygodności. Celowe w tym miejscu będzie także odwołanie się do trafnego rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego (OSNK 2018/12/79), w którym wypowiedziany został pogląd, iż <em> <!-- -->Zakres czynności poprzedzających skorzystanie przez sąd z możliwości, jakie stwarza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a> zależy od wpływu, jaki zaniechanie przesłuchania w toku postępowania jurysdykcyjnego świadka przebywającego za granicą może mieć na urzeczywistnienie zasady prawdy materialnej oraz przysługujące oskarżonemu prawo do obrony. Podejmując decyzję o odczytaniu zeznań, sąd powinien mieć na uwadze nie tylko to, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają depozycje świadka złożone w postępowaniu przygotowawczym, ale i to, jak wysoki jest stopień prawdopodobieństwa, że zeznania świadka złożone w toku postępowania jurysdykcyjnego będą istotnie odmienne od depozycji złożonych na wcześniejszych etapach procesu i jaki jest stopień prawdopodobieństwa, że na ich odmienną, a przy tym istotną dla rozstrzygnięcia sprawy treść, mogą mieć wpływ w szczególności pytania obrońcy i oskarżonego.</em> </p> <p>Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że odczytanie przez sąd I instancji zeznań świadka <span class="anon-block">I. K.</span> było w pełni uzasadnione, a zasadności tej nie podważył swą argumentacją obrońca I. <span class="anon-block">K.</span>. Przede wszystkim wskazać należy, że zawarta w zeznaniach złożonych w toku postepowania przygotowawczego relacja pokrzywdzonego z przebiegu zdarzenia dotyczy prostych wydarzeń, których opis nie wymaga bogatego w szczegóły i słownikowo opisu. Taka też jest treść tych zeznań zapisanych w protokole przesłuchania. Zatem tłumaczenie wypowiedzi pokrzywdzonego przez przybranego <em> <!-- -->ad hoc</em> tłumacza nie wymagało najwyższych kwalifikacji. Dodać należy, że obrońca, poza zakwestionowaniem wystarczającej biegłości tłumacza, nie podniósł argumentów, które w tym zakresie wykazałyby zaistnienie mogących mieć wpływ na treść wyroku uchybień procesowych. Jeśli zaś chodzi o kwestię czy nagranie z kamery w samochodzie I. <span class="anon-block">K.</span> zarejestrowało zarówno obraz jak i dźwięk, to okoliczność ta, w szczególności wobec treści wyjaśnień I. <span class="anon-block">K.</span>, który nie kwestionował swojego udziału w zdarzeniu, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia. Trzeba także stwierdzić, że analiza i ocena zeznań I. <span class="anon-block">K.</span> zaprezentowana przez <em> <!-- -->sąd meriti</em> w pisemnych motywach wyroku była trafna, pozostawała w zgodności z regułami zawartymi w dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Słusznie sąd wskazał na zbieżność tych zeznań z innymi dowodami, w szczególności zapisami kamery samochodowej oraz nagraniami monitoringu centrum handlowego. W tym miejscu dodać należy także, że zeznania omawianego świadka korespondują zarówno z opisem przebiegu zdarzenia podawanym przez samego I. <span class="anon-block">K.</span> jak i drugiego pokrzywdzonego, który padł ofiarą przestępstwa o prawie identycznym <em> <!-- -->modus operandi</em>.</p> <p>W powyższej sytuacji nie był zasadny wniosek apelacji obrońcy I. <span class="anon-block">K.</span> o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie zarzucanego w punkcie I. aktu oskarżenia czynu i przekazanie sprawy w tej części sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Prawdopodobieństwo, że świadek <span class="anon-block">I. K.</span> stawi się przed tym sądem, a zwłaszcza, że złoży zeznania o treści odmiennej od dotychczasowej, było wręcz znikome.</p> <p>W odniesieniu do zarzutu I. aktu oskarżenia apelacja obrońcy I. <span class="anon-block">K.</span>, oprócz powyższego, koncentrowała się na okoliczności decydującej o kwalifikacji prawnej tego czynu – czyli posłużeniu się przez jednego ze sprawców przestępstwa nożem, który miał być pokrzywdzonemu pokazany zaraz na początku zdarzenia. Oskarżony, nie kwestionując samego przebiegu zdarzenia, zdecydowanie zaprzeczał, aby fakt taki (pokazania noża) miał miejsce. I w tym miejscu należało powrócić do zeznań I. <span class="anon-block">K.</span>, które m. in. w tej kwestii zostały uznane przez sąd <em> <!-- -->meriti </em>za wiarygodne. Z tą oceną Sądu Okręgowego należało się w pełni zgodzić, zaś autor omawianej apelacji tej oceny nie podważył. Jak trafnie wskazał Sąd, zeznania pokrzywdzonego przedstawiające przebieg zdarzenia były spójne i racjonalne. Brak było jakiegokolwiek powodu, aby co do tej jednej okoliczności dotyczącej noża nie dać mu wiary. W szczególności nie było racjonalnych podstaw do tego, aby uznać, że okoliczność tę świadek wymyślił. Nie miał po temu żadnych powodów dających się logicznie uzasadnić. Istotne jest także i to, że swoje zeznania I. <span class="anon-block">K.</span> złożył wkrótce po zdarzeniu, niezwłocznie powiadamiając policję i przekazując nagrania z kamery samochodowej. Nie bez znaczenia pozostaje także i to, że – jak to już wcześniej zostało zaakcentowane – <em> <!-- -->modus operandi </em>sprawców obu czynów będących przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej był bardzo zbliżony, prawie identyczny. Tyle tylko, że w przypadku czynu I. pokrzywdzonemu w czytelny sposób zagrożono nożem, zaś w drugim użyto wobec pokrzywdzonego przemocy. Jednak i w tym drugim przypadku, jak wynika z zeznań V. <span class="anon-block">G.</span>, jeden z napastników (był nim według świadka nie kto inny jak I. <span class="anon-block">K.</span>) zachęcał innego ze sprawców do dźgnięcia ofiary. Oczywiste jest, że najbardziej nadającym się do tego narzędziem byłby nóż.</p> <p>W zarzucie 1) apelacji obrońca I. <span class="anon-block">K.</span> zarzucał także, że sąd I instancji nie dokonał ustaleń niezbędnych dla kwalifikacji prawnej czynu z dnia 5 maja 2015r. bowiem nie ustalił czy rzeczywiście przedmiot okazany I. <span class="anon-block">K.</span> był nożem. Nic bardziej mylnego. W części historycznej pisemnych motywów wyroku sąd ten w sposób jednoznaczny określił, że przedmiotem tym był nóż. Ze sposobu sformułowania tego zarzutu wynikało zaś, że w istocie skarżący nie kwestionuje samego braku takiego ustalenia lecz jego podstawę dowodową w postaci zeznań pokrzywdzonego, który nie opisał w nich jaką część tego przedmiotu widział, jak był on umieszczony pod kurtką sprawcy i na jakiej podstawie wysnuł wniosek, że to był lub mógł być nóż. Tyle tylko, że w istocie rzeczy autor apelacji próbuje podważyć wiarygodność zeznań świadka w tej części jedynie poprzez mnożenie wątpliwości w oparciu o okoliczności, które w zeznaniach tych nie występują. Wszak pokrzywdzony okazany mu w specyficznych okolicznościach przedmiot nazwał nożem i nie wskazywał, że miał w ocenie czym pokazywany przedmiot jest jakiekolwiek wątpliwości. To w jaki sposób był on ukryty pod kurtką sprawcy i jaką część (a może całość) jego dostrzegł nie miało tu znaczenia. Najwidoczniej był on na tyle widoczny, że <span class="anon-block">I. K.</span> bez trudu rozpoznał jego charakter. Należy nadto dodać, że logika nakazuje przyjąć, iż sprawca przestępstwa zainteresowany był tym, aby okazanie noża wywarło na pokrzywdzonym właściwy skutek, w postaci zastraszenia go, a więc uczynił to w sposób umożliwiający mu właściwe ocenienie z czym ma do czynienia.</p> <p>Nie mniej niezasadny był drugi z podniesionych przez obrońcę I. <span class="anon-block">K.</span> zarzutów – obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 2)">art. 413 § 2 pkt 2 kpk</a>. W tym wypadku, zdaniem skarżącego, sąd I instancji nie rozważył okoliczności, które winny doprowadzić do uznania, iż zachodzą wskazane w zarzucie okoliczności do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie niniejszej niezastosowanie tej instytucji było wynikiem błędu tego sądu. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie przesłanek wskazanych w dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2)">art. 60 § 2 kk</a> ma charakter fakultatywny. A więc nawet ich wystąpienie nie obligowało sądu I instancji do wymierzenia kary poniżej dolnego progu zagrożenia ustawowego. Ustawodawca kwestię te pozostawił do uznania sądu. Oczywiście owa uznaniowość nie oznacza zupełnej dowolności. Sąd ten przede wszystkim winien wykazać, że wymierzenie kary równej temu progowi lub od niego wyższej było w realiach sprawy uzasadnione, nawet, gdy zajdą okoliczności wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2)">art. 60 § 2 kk</a>. Lektura pisemnego uzasadnienia wskazuje na to, że Sąd Okręgowy trafnie, przykładając do nich należytą wagę, ustalił i ocenił okoliczności, które w stosunku do <span class="anon-block">I. K.</span> winny zostać uwzględnione. I, co istotne, wziął pod uwagę te okoliczności, na które powołuje się w zarzucie II. obrońca oskarżonego. W szczególności chodzi tu o przyznanie się oskarżonego oraz złożenie wyjaśnień obciążających pozostałych sprawców. Nie ulega wątpliwości, że wyjaśnienia te w znacznej części przyczyniły się do ustalenia faktycznego, jednak nie w takim zakresie, aby mówić o pełnej szczerości oskarżonego, która winna być premiowana nadzwyczajnym złagodzeniem kary. Wszak zaprzeczał on, aby w trakcie pierwszego czynu sprawcy posłużyli się niebezpiecznym przedmiotem w postaci noża. Starał się także przedstawić działania swoje i wspólników jako „uprawianie oszustwa” a nie rozboju. Nadto, wyjaśniając na rozprawie głównej I. <span class="anon-block">K.</span> odmówił potwierdzenia udziału w przestępstwach A. <span class="anon-block">K.</span>. W tej sytuacji trudno mówić o pełnej szczerości oskarżonego oraz rzeczywistej skrusze, na które powoływał się obrońca. Skarżący zdaje się także nie dostrzegał okoliczności, które znacznie obciążały I. <span class="anon-block">K.</span>, do których odwołał się sąd I instancji, w tym uprzedniej karalności oskarżonego.</p> <p>W powyższej sytuacji niezasadne były wnioski obrońcy I. <span class="anon-block">K.</span>, który domagał się wymierzenia znacznie niższych kar jednostkowych pozbawienia wolności i kary łącznej przy znacznym zastosowaniu zasady asperacji. Wskazać należy, że kary te i tak wymierzone zostały w wysokościach nieznacznie tylko przekraczających dolne progi zagrożeń ustawowych. Z kolei z pisemnego uzasadnienia sądu I instancji wynika, że sąd ten uwzględnił i nadał należytą wagę okolicznościom tak obciążających oskarżonego jak i przemawiających na jego korzyść. W tym stanie rzeczy kary wymierzone oskarżonemu stanowią sprawiedliwą odpłatę za dokonanie przypisanych mu czynów.</p> <p>Przechodząc do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">A. K.</span> stwierdzić należy, że miała ona wybitnie polemiczny charakter. Oczywiście wnoszące środki odwoławcze strony postepowania karnego mają pełne prawo do podejmowania z zaskarżonym orzeczeniem polemiki, polegającej m. in. na kwestionowaniu ustaleń i ocen sądu I instancji, które stały się jego podstawą. Jednak nie może to sprowadzać się jedynie do zakwestionowania owych ustaleń i ocen, bez rzeczowego odniesienia do rozumowania sądu I instancji, które doprowadziło do rozstrzygnięcia określonej treści. Skarżący nie może także bazować wyłącznie na zaproponowanej przez siebie ocenie materiału dowodowego i wynikających z niego okoliczności faktycznych, bez wykazania, że ustalenia sądu bądź w ogóle pozbawione są podstawy dowodowej, bądź też podstawa ta ustalona została w wyniku wadliwego rozumowania, w szczególności sprzecznego z logiką, doświadczeniem życiowym lub niezbędnymi dla rozstrzygnięcia wskazaniami wiedzy specjalistycznej.</p> <p>W tym miejscu za celowe należy uznać odwołanie się do dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Wprawdzie obrońca A. <span class="anon-block">K.</span> nie podniósł wprost obrazy tego przepisu, jednak zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> sformułowany został w sposób wskazujący na dążeniu skarżącego do wykazania, że orzeczenie oparte zostało jedynie na części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.</p> <p>Przepis ten zobowiązuje sąd orzekający do oparcia swojego rozstrzygnięcia na wszystkich okolicznościach ujawnionych w toku rozprawy głównej. Oznacza to, że po procesowo prawidłowym i wyczerpującym przeprowadzeniu postępowania dowodowego sąd przystępując do narady nad rozstrzygnięciem winien mieć niejako „przed oczami” wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody i wynikające z nich okoliczności faktyczne. Ów obowiązek dostrzegania wszystkich dowodów i okoliczności nie może zostać prawidłowo zrealizowany wówczas, gdy każda z okoliczności wynikających z przeprowadzonego przewodu sądowego widziana jest osobno, niejako w sposób wyizolowany i oderwany od wszystkich okoliczności pozostałych. Takie swoiste atomizowanie dowodów i okoliczności wyklucza możliwość dokonania ich oceny w sposób zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, jak tego wymaga <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Jest bowiem oczywiste, że izolacja od siebie poszczególnych dowodów i wynikających z nich faktów powoduje, iż będące przedmiotem osądu zdarzenie faktyczne przestaje być spójnym ciągiem następujących po sobie i wzajemnie powiązanych elementów faktycznych. Prawidłowa ocena zachowania oskarżonego pod kątem naruszenia konkretnego przepisu prawa karnego materialnego nie jest wówczas możliwa. Bowiem dopiero całościowe postrzeganie jego działań pozwala na prawidłową prawnokarną ocenę jego zachowania.</p> <p>Podobnie ma się rzecz jeśli chodzi o ocenę wagi i przydatności dla rozstrzygnięcia dowodów. Niedopuszczalne jest analizowanie poszczególnych dowodów tak w kwestii ich wiarygodności jak i istotności dla orzekania w oderwaniu od ich całokształtu, ignorowanie ich wzajemnego powiązania i zależności. I o ile analizowanie kwestii wiarygodności konkretnego dowodu może odbywać się (przynajmniej we wstępnej fazie owej analizy) przy uwzględnieniu wyłącznie jego treści, o tyle rozstrzyganie co do winy nie może się toczyć odrębnie na gruncie każdego dowodu.</p> <p>Powyższe uwagi, wbrew pozorom, nie są adresowane wyłącznie do orzekającego w sprawie sądu. Strona kwestionująca orzeczenie w swoim środku zaskarżenia również nie może popełnić szczegółowo opisanego wyżej błędu, a więc wyizolować z całości materiału dowodowego i okoliczności faktycznych te ich części, które są dla niej korzystne i, ignorując pozostałą ich część, w szczególności tę na której oparł rozstrzygnięcie sąd I instancji, wykazywać nietrafność tego rozstrzygnięcia. A taką właśnie metodę podważenia wyroku Sądu Okręgowego zastosował obrońca oskarżonego <span class="anon-block">A. K.</span>. Można bowiem odnieść wrażenie, że obrońca ten – świadomie lub nie – pomija w swoich rozważaniach treść wyjaśnień drugiego z oskarżonych czyli I. <span class="anon-block">K.</span>, tak jakby one w ogóle nie zaistniały w niniejszej sprawie. Przyczyną tego może być to, że z treścią tego dowodu skarżącemu trudno byłoby podjąć skuteczną polemikę, która mogłaby doprowadzić do zdezawuowania ich obciążającego A. <span class="anon-block">K.</span> charakteru. I <span class="anon-block">K.</span> wszak wprost wskazał na A. <span class="anon-block">K.</span> jako jednego ze sprawców obu przestępstw, opisując ich przebieg w sposób częściowo zgodny z zeznaniami pokrzywdzonych. Istotne przy tym jest to, że <span class="anon-block">I. K.</span>, obciążając obu pozostałych sprawców, nie unikał obciążania także siebie. Tym trudniej niewątpliwie byłoby podważyć jego wiarygodność, przynajmniej w tym zakresie w jakim wskazywał na pozostałych sprawców. Wprawdzie wyjaśniając na rozprawie I. <span class="anon-block">K.</span> odmówił wskazania, A. <span class="anon-block">K.</span> jako współsprawcy, ale w sposób nie budzący wątpliwości uczynił to w toku postepowania przygotowawczego.</p> <p>Pominięcie przez obrońcę A. <span class="anon-block">K.</span> dowodu w postaci wyjaśnień I. <span class="anon-block">K.</span> powodowało, że praktycznie traciły siłę wymowy pozostałe jego argumenty oparte o zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Gdyby bowiem w realiach dowodowych sprawy niniejszej zabrakło tego ostatniego dowodu, wówczas konieczne byłoby podjęcie z obrońcą polemiki z argumentami związanymi z tym zarzutem. Tymczasem, gdy A. <span class="anon-block">K.</span> wyjaśnienia I. <span class="anon-block">K.</span> obciążały w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, nieistotne dla rozstrzygnięcia stawały się kwestie związane z wiarygodnością nagrań z kamery samochodowej pojazdu I. <span class="anon-block">K.</span>, kamer monitoringu centrum handlowego, wartością opinii antropologicznej i badań genetycznych i daktyloskopijnych oraz wiarygodności rozpoznania A. <span class="anon-block">K.</span> przez <span class="anon-block">V. G.</span>. Jeśli nawet powyższe dowody rzeczywiście wprost nie wskazywały na A. <span class="anon-block">K.</span> jako uczestnika obu rozbojów, to już z pewnością czyniły to wyjaśnienia I. <span class="anon-block">K.</span>. A jeśli przy tym uwzględni się mimo wszystko choćby ich częściowo obciążający A. <span class="anon-block">K.</span> charakter, to łącznie niewątpliwie stwarzało to rzeczową i przekonującą podstawę wyroku skazującego.</p> <p>W postawionym alternatywnie zarzucie obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> obrońca A. <span class="anon-block">K.</span> podjął próbę podważenia ustalenia sądu I instancji w zakresie posługiwania się przez sprawców rozboju na I. <span class="anon-block">K.</span> nożem. W tej kwestii należy odwołać się do wcześniejszych rozważań sądu odwoławczego dotyczących wiarygodności zeznań ww. pokrzywdzonego poczynionych przy okazji omawiania apelacji obrońcy I. <span class="anon-block">K.</span>. Zeznania te były jednorodne w stosunku do obu oskarżonych. Obrońca A. <span class="anon-block">K.</span> nie przedstawił w swej apelacji żadnych argumentów, które skłaniałyby do odmiennej oceny wiarygodności zeznań I. <span class="anon-block">K.</span> niż dotychczasowa. Niezrozumiała była z kolei próba podważenia przez obrońcę w tymże zarzucie uznania za wiarygodne przez sąd I instancji tej części zeznań I. <span class="anon-block">K.</span> w której miał on twierdzić, jakoby sprawcy używali wobec niego przemocy. Tymczasem w ustalonym przez ten sąd stanie faktycznym takiego ustalenia faktycznego nie ma. Sąd też w uzasadnieniu wyroku do takich twierdzeń świadka się nie odwołuje. O użyciu przez jednego ze sprawców rozboju przemocy mówił jedynie pokrzywdzony <span class="anon-block">V. G.</span>, ale to nie ten dowodów próbuje podważyć obrońca. Zaś kontrola odwoławcza przeprowadzona przez Sąd Apelacyjny nie dawała podstaw do tego, aby świadkowi temu w tym zakresie nie dać wiary.</p> <p>Powyższa analiza apelacji obrońcy A. <span class="anon-block">K.</span> prowadziła do nieuwzględnienia wniosków o uniewinnienie oskarżonego od dokonania obu zarzucanych mu czynów lub o zmianę orzeczenia w zakresie podstawy skazania za czyn I. oraz wymierzonej za ten czyn kary.</p> <p> <strong> <!-- -->W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej.</strong> </p> </div>