VI Ka 88/19

<p>Warszawa, dnia 10 października 2019 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 88/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Anna Zawadka</p> <p>protokolant: protokolant sądowy- stażysta Bartłomiej Sasin</p> <p>przy udziale prokuratora Agaty Stawiarz</p> <p>po rozpoznaniu dnia 10 października 2019 r. w Warszawie</p> <p>sprawy <span class="anon-block">D. G.</span> córki <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonej o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie</p> <p>z dnia 16 sierpnia 2018 r. sygn. akt VIII K 491/17</p> <p>wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżoną od uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 88/19</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. G.</span> </strong> została oskarżona o to, że:</p> <p>w dniu 11 kwietnia 2016 r. w <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami z <span class="anon-block">mieszkania nr (...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, zabrała w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 25 000 złotych, wprowadzając jednocześnie pokrzywdzonego w błąd co do swojej tożsamości, podając się za pracownika administracji, na szkodę <span class="anon-block">A. P.</span> </p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> </p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2018r. w sprawie VIII K 491/17</p> <p>1.  oskarżoną <span class="anon-block">D. G.</span> w ramach zarzucanego jej czynu uznał za winną tego, że w dniu 11 kwietnia 2016 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma ustalonymi osobami, podając się za pracowników administracji, w mieszkaniu przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> dokonała zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 4.000 zł na szkodę <span class="anon-block">A. P.</span>, tj. czynu wyczerpującego znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> i za to na podstawie powołanego przepisu skazał ją, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b)">art. 37b</a> wymierzył jej karę 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p>2.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwolnił oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od wyroku wniosła obrońca oskarżonej, która zaskarżyła wyrok w części tj. w pkt I wyroku co do kary wymierzonej oskarżonej na jej korzyść. Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2;art. 427 § 438;art. 427 § 438 pkt. 4)">art. 427 § 2 i 438 pkt 4 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzuca:</p> <p>-rażącą surowość kary orzeczonej w stosunku do oskarżonej <span class="anon-block">D. G.</span> w pkt I wyroku: tj. 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz 10 miesięcy kary ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy, cele kary spełniłaby łagodniejsza kara tj. kara ograniczenia wolności, w tym przede wszystkim w zakresie funkcji prewencji ogólnej jak i szczególnej.</p> <p>Podnosząc ten zarzut obrońca oskarżonej wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i złagodzenie orzeczonej kary, nie obciążanie oskarżonej kosztami procesu za II instancję.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje: </span> </p> <p>Apelacja obrońcy okazała się nie zasadna, dlatego nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek obrońcy o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie wymierzonej kary.</p> <p>W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotowy wyrok został zaskarżony tylko w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze.</p> <p>Na wstępie podnieść należy, iż Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, wyjaśnił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, okoliczności te wnikliwie i wszechstronnie rozważył, uwzględniając przy tym zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy, doświadczenia życiowego i na tej podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz wyprowadził trafny wniosek w przedmiocie winy oskarżonej za przypisane jej przestępstwo. Prawidłową jest także przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacja prawna czynu oskarżonej. Wobec niekwestionowania powyższego przez obrońcę przejść należy do rozstrzygnięcia o karze, które było przedmiotem zarzutu apelacji.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu rażącej surowości kary wskazać należy, iż nietrafne jest kwestionowanie orzeczenia o karze mieszanej wymierzonej za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> </p> <p>Przypomnieć trzeba, że rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a>, występuje tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo SN (por. III KR 254/73, OSNPG 1974, nr 3-4, poz. 51 i aprobatę tego stanowiska: M. Cieślak, Z. Doda, Przegląd orzecznictwa, Pal. 1975, nr 3, s. 64; wyrok SN z dnia 13.02.2003, sygn.. WK 1/03, OSNKW 2003/323). O niewspółmiernie rażącej karze możemy mówić zatem tylko wówczas gdy mamy do czynienia z dysproporcją „rzucającą się w oczy”, „wyraźną” czy „oślepiającą” (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 28.05.2010r., II AKa 82/10, KZS 6/10 poz. 45).</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że - wbrew twierdzeniom apelującego <strong> <!-- -->– </strong>kara sekwencyjna 1 miesiąca pozbawienia wolności i 10 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na wskazany cel społeczny w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym wymierzona za przypisany występek takich cech nie nosi, a należycie uwzględnia wszelkie dyrektywy sądowego wymiaru kary, przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 k.k.</a> </p> <p>Wbrew zarzutom skarżącej kara za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> nie jest nadmiernie surowa, bowiem jest adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej czynu. Nie można podzielić argumentacji skarżącej, że jedynie kara ograniczenia wolności spełni swoją funkcję w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej.</p> <p>Podkreślić należy, iż stosując przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b)">art. 37b</a> za występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a>, który zagrożony jest karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności, Sąd Rejonowy mógł orzec jednocześnie karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy oraz karę ograniczenia wolności do lat 2. W ocenie Sądu Odwoławczego wymierzona kara 1 miesiąca pozbawienia wolności i 10 miesięcy ograniczenia wolności, w tej sytuacji absolutnie nie nosi cech rażącej surowości.</p> <p>Nie ma racji obrońca podnosząc, iż orzeczona kara ma charakter rażąco niewspółmiernej. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, jest ona adekwatna do stopnia winy. Przyznać należy także słuszność Sądowi Rejonowemu, że działania oskarżonej cechuje znaczna społeczna szkodliwość. Ingerują bowiem w poszanowanie cudzej własności, a także poczucie bezpieczeństwa obywateli i zasadności przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Oskarżona działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma ustalonymi osobami wykorzystała ufność starszego człowieka, który padł ofiarą nagminnego sposobu okradania starszych osób przez osoby podające się za pracowników administracji. Kluczowym w tym zakresie jest zatem prewencja ogólna oraz społeczne poczucie sprawiedliwości.</p> <p>Powracając do elementów przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 k.k.</a> zaakcentować należy cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie utożsamiane są z funkcją kary – kształtowanie właściwej postawy społecznej. Zdaniem sądu odwoławczego wymierzenie oskarżonej za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> tylko kary wolnościowej w postaci ograniczenia wolności nie będzie skutkować faktycznym zrozumieniem przez oskarżoną <span class="anon-block">D. G.</span> nagannego charakteru jej postępowania oraz nie zaspokoi społecznego poczucia sprawiedliwości.</p> <p>Poza uwagą Sądu Rejonowego nie pozostały takie czynniki jak właściwości i warunki osobiste oskarżonej, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, a w tym uprzednia karalność. Wskazać należy, iż oskarżona <span class="anon-block">D. G.</span> była wcześniej karana za przestępstwa przeciwko mieniu (k.353). Wymierzona wcześniej wobec oskarżonej kara pozbawienia wolności przez Sąd w Niemczech, nie powstrzymała zatem oskarżonej przed popełnieniem kolejnego przestępstwa. Bezsprzecznie świadczy to o braku pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec <span class="anon-block">D. G.</span>. Nie można zgodzić się więc z obrońcą, że kara ograniczenia wolności byłaby za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a>, bardziej adekwatna. Nieuzasadnionym zatem jest twierdzenie, że resocjalizacja w warunkach wolnościowych będzie wystarczającą w jej przypadku.</p> <p>Wbrew argumentom obrońcy Sąd rejonowy ferując rozstrzygnięcie o karze kierował się dyrektywami wypływającymi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> i miał na uwadze wszystkie okoliczności istotne dla wymiaru kary, w szczególności uwzględnił okoliczności łagodzące w postaci przyznania się do winy oraz okazanie żalu i skruchy, nadając im właściwą rangę.</p> <p>Zapewnienia skarżącej, że oskarżona zrozumiała naganność swojego postępowania nie przekonują sądu odwoławczego, skoro po raz kolejny popełniła przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> </p> <p>Natomiast okoliczności dotyczące złego stanu zdrowia oskarżonej tj. depresji i lęku przed osadzeniem w zakładzie karnym, nie mogą skutkować złagodzeniem wymierzonej kary. Po pierwsze okoliczności dotyczące złego stanu zdrowia oskarżonej nie zostały w żaden sposób udokumentowane i opierają się jedynie na gołosłownym twierdzeniu zawartym w apelacji. Oskarżona w toku całego postępowania w sprawie nie sygnalizowała żadnych dolegliwości zdrowotnych. Po drugie zaś zły stan zdrowia oskarżonej, o ile zostanie potwierdzony dokumentacją lekarską, może mieć znaczenie jedynie w postępowaniu wykonawczym przy ubieganiu się przez oskarżoną o odroczenie wykonania kary.</p> <p>Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy nie dopatrzył się innych uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, dlatego też orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżoną od kosztów za postępowanie odwoławcze uznając, że ze względu na jej sytuację majątkową uiszczenie jakichkolwiek kosztów byłoby zbyt uciążliwe.</p> </div>