VI Ka 126/19

<p>Warszawa, dnia 10 października 2019 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 126/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: sędzia Aleksandra Mazurek (spr.)</p> <p>Sędziowie: Sebastian Mazurkiewicz</p> <p>Michał Chojnowski</p> <p>protokolant: sekr. sądowy Anna Rusak</p> <p>przy udziale prokuratora Iwony Zielińskiej</p> <p>po rozpoznaniu dnia 10 października 2019 r. w Warszawie</p> <p>sprawy <span class="anon-block">S. K.</span>, syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">L.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie</p> <p>z dnia 16 listopada 2018 r. sygn. akt II K 814/18</p> <p>zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że podwyższa wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">S. K.</span> do 10 (dziesięciu) miesięcy; w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">S. K.</span> na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">J. K.</span> 840 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej w instancji odwoławczej; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 280 zł tytułem opłaty za II instancję oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.</p> <p>sędzia Aleksandra Mazurek sędzia Sebastian Mazurkiewicz sędzia Michał Chojnowski</p> <p>VI Ka 126/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie, zasadna była natomiast apelacja prokuratora.</p> <p>Na wstępie podnieść należy, iż Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, zasadnie oparł swoje ustalenia faktyczne na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania przygotowawczego i słusznie uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i w związku z tym zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku oskarżonego i jego obrońcy o wydanie wyroku bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Wprawdzie uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 3)">art. 424 § 3 k.p.k.</a> ograniczone zostało do ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia najważniejszych kwestii związanych z podstawą prawną orzeczenia oraz wymiarem kar i środka kompensacyjnego, jednak mimo skróconej formy pozwala ono na prześledzenie toku rozumowania Sądu Rejonowego oraz kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku.</p> <p>Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 447;art. 447 § 5)">art. 447 § 5 k.p.k.</a> podstawą apelacji nie mogą być zarzuty określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 3 i 4 k.p.k.</a> związane z treścią zawartego porozumienia, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387)">art. 387 k.p.k.</a> Obrońca w swojej apelacji wprawdzie nie zarzucił wyrokowi błędu w ustaleniach faktycznych, a więc zarzutu opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>, jednak większość z podniesionych przez niego zarzutów dotyczący obrazy przepisów postępowania faktycznie sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd I instancji, a taki zarzut jest niedopuszczalny w niniejszej sprawie w związku z wydaniem wyroku w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387)">art. 387 k.p.k.</a> Sąd odwoławczy nie pozostawił apelacji obrońcy bez rozpoznania zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 430;art. 430 § 1)">art. 430 § 1 k.p.k.</a>, jako niedopuszczalnej z mocy ustawy, bowiem w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">punkcie 2 i 3</a> zawierała ona również zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia, które zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> mogą być podstawą apelacji w sprawach, w których wyrok został wydany w trybie konsensualnym przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387)">art. 387 k.p.k.</a> </p> <p>Odnosząc się do pierwszego, czwartego, piątego i szóstego zarzutu apelacji stwierdzić należy, okoliczności popełnienia przestępstwa i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości i w związku z tym zachodziły przesłanki do uwzględnienia wniosku oskarżonego i jego obrońcy o wydanie wyroku w trybie konsensualnym. Podkreślenia wymaga fakt, że zarówno zeznania świadka <span class="anon-block">A. P.</span> (k. 117-118), jak i opinia biegłego wskazują jednoznacznie, że oskarżony przed wykonaniem manewru zmiany pasa ruchu nie upewnił się, czy po tym pasie nie porusza się inny pojazd. Świadek <span class="anon-block">A. P.</span> zeznał, że widząc nieprawidłowy manewr oskarżonego, który nagle i niespodziewanie zaczyna zjeżdżać na lewy pas ruchu, natychmiast podjął decyzję o powrocie na środkowy pas ruchu, którym się wcześniej poruszał i w ten sposób uniknął wypadku. Pokrzywdzony natomiast, który jechał za świadkiem, nie zdążył wykonać takiego manewru obronnego, tylko zaczął hamować, jednak nie zdołał zatrzymać się przed pojazdem kierowanym przez oskarżonego i zderzył się z nim. Opinia biegłego <span class="anon-block">T. D.</span> potwierdza powyższe okoliczności i precyzyjnie opisuje gdzie i w jakiej odległości od pojazdu oskarżonego znajdował się pokrzywdzony w momencie, gdy rozpoczął hamowanie, co pozwoliło biegłemu na ustalenie prędkości z jaką poruszał się wówczas pokrzywdzony. Opinia biegłego jest logiczna, jasna i kompletna, w związku z tym nie zachodziła konieczność dopuszczenia dowodu z uzupełniającej opinii tego biegłego. Apelacja nie zawiera wskazania na jakie pytania biegły miałby odpowiedzieć. Nie można zarzucić biegłemu, że nie odniósł się do zeznań złożonych w charakterze świadka przez oskarżonego na etapie postępowania przygotowawczego, bowiem zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 389;art. 389 § 1)">art. 389 § 1 k.p.k.</a> nie można ujawniać tego rodzaju dokumentów, gdyż naruszałoby to prawo oskarżonego do obrony.</p> <p>Brak podstaw do podzielenia poglądu obrońcy, że należało dopuścić dowód z opinii biegłego celem wyjaśnienia wątpliwości wynikających ze szkicu sytuacyjnego sporządzonego przez świadka <span class="anon-block">A. P.</span> (k. 119). Szkic ten należy jednak analizować w powiązaniu z zeznaniami tego świadka, z których wynika, że rzeczywiście dostrzegł on pokrzywdzonego w okolicach <span class="anon-block"> sklepu (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> i poruszali się wówczas mniej więcej równo, on środkowym pasem, a pokrzywdzony prawym. Oznacza to jednak, że pokrzywdzony dużo wcześniej przed wypadkiem poruszał się prawym pasem, a nie bezpośrednio przed nim, bowiem z dalszych zeznań świadka wynika, że pokrzywdzony „jadący za nim”, podobnie jak on, chciał również zjechać na lewy pas ruchu, co wskazuje, że bezpośrednio przed wypadkiem pokrzywdzony jechał za świadkiem <span class="anon-block">A. P.</span> środkowym pasem ruchu.</p> <p>Prawdą jest, że biegły wskazał, że „obaj kierujący w równym stopniu przyczynili się do zaistnienia przedmiotowego wypadku”, jednak w żaden sposób nie zwalnia to oskarżonego z odpowiedzialności za naruszenie przepisu prawa ruchu drogowego. Nie można się zgodzić z obrońcą, że sąd I instancji dokonał samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu i przyczyn wypadku, wbrew wnioskom biegłego zawartym w pisemnej opinii. Wynika z niej przecież jednoznacznie, że to oskarżony przed zmianą pasa ruchu na lewy nie zachował szczególnej ostrożności i nie upewnił się, czy po tym pasie nie porusza się inny kierujący i w wyniku tego naruszenia doszło do zderzenia motocyklisty z pojazdem oskarżonego, natomiast zawinienie pokrzywdzonego polega na tym, że poruszał się z prędkością 91,5 km/h podczas, gdy dopuszczalna administracyjnie prędkość w tym miejscu wynosiła 60 km/h i gdyby poruszał się z dozwoloną prędkością, to zdołałby wyhamować i uniknąć zderzenia z pojazdem oskarżonego.</p> <p>Odnosząc się do drugiego i trzeciego zarzutu apelacji stwierdzić należy, że wbrew stanowisku obrońcy uzasadnienie sporządzone przez Sąd Rejonowy spełnia wymogi przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 3)">art. 424 § 3 k.p.k.</a> Przepis ten jest skorelowany z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 447;art. 447 § 5)">art. 447 §5 k.p.k.</a>, który ogranicza zarzuty, jakie mogą być podnoszone w apelacji od wyroku wydanego w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387)">art. 387 k.p.k.</a> i dlatego Sąd Rejonowy nie musiał w uzasadnieniu precyzyjnie wskazywać jakim dowodom dał wiarę, a jakim nie i dlaczego. Wynika to jednoznacznie z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>, który w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424 § 1 pkt. 1)">punkcie 1</a> precyzuje, że uzasadnienie powinno zawierać wskazanie, „jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych”, natomiast w punkcie 2 mowa jest o „wyjaśnieniu podstawy prawnej wyroku”. Skoro przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 3)">art. 424 § 3 k.p.k.</a> stwierdza, że uzasadnienie powinno zawierać „co najmniej wyjaśnienie podstawy prawnej tego wyroku”, to logicznym jest, że nie musi ono zawierać elementów wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 §1 pkt 1 k.p.k.</a> Na marginesie należy wskazać, że z uzasadnienia Sądu Rejonowego jednoznacznie wynika, że sąd I instancji dał wiarę wszystkim dowodom zgromadzonym w postępowaniu przygotowawczym z wyjątkiem wyjaśnień oskarżonego, w zakresie w jakim pozostają w sprzeczności z tym materiałem dowodowym. Ocena ta jest zgodna z logiką, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Cytowane przez obrońcę orzeczenie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie IV Ka 1034/13 odnosi się do stanu prawnego obowiązującego przed 15 kwietnia 2016 r., kiedy przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> składał się z dwóch paragrafów i nie obowiązywał jeszcze <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424 § 3)">paragraf 3</a> umożliwiający sporządzanie uzasadnień w skróconej formie w sprawach zakończonych wyrokiem wydanym w trybie konsensualnym.</p> <p>Sąd Okręgowy uwzględnił apelację prokuratora i zmienił wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego, bowiem strony uzgodniły, że oskarżonemu zostanie wymierzona kara 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, natomiast sąd wymierzył karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Powyższe uchybienie skutkować musiało podwyższeniem tej kary do 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, tj. w sposób zgodny z ustaleniami dokonanymi przez strony na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2018 r. Pozostałe rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego tj. kara grzywny i nawiązka na rzecz pokrzywdzonego zostały orzeczone w wysokościach uzgodnionych przez strony.</p> <p>Mając powyższe na względzie sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa stosowną opłatę oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.</p> <p>sędzia Aleksandra Mazurek sędzia Sebastian Mazurkiewicz sędzia Michał Chojnowski</p> </div>