X K 349/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt X K 349/19</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> PR 2 Ds. <span class="anon-block"> (...)</span>.2018</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 15 października 2019 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: Sędzia Joanna Jurkiewicz</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: Daniel Piankowski</strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 15.10.2019r. sprawy <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> <span class="anon-block">D. P.</span>,</span> </strong> syna <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">L.</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o to, że:</strong> </p> <p>w dniu 27 lipca 2018r. w <span class="anon-block">G.</span>, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, doprowadził <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4000 zł w ten sposób, że zawarł z przedstawicielem pokrzywdzonego podmiotu umowę cesji prawa nr <span class="anon-block"> (...)</span> na podstawie, której przelał na rzecz <span class="anon-block"> (...)</span> wierzytelność wynikającą ze szkody z dnia 29.06.2018r. w pojeździe m-ki <span class="anon-block">O.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, podczas gdy w dniu 24 lipca 2018r. wierzytelność tę przelał na rzecz <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 k.k.</a> </strong> </p> <p>I.  Oskarżonego <span class="anon-block">D. P.</span> uznaje za winnego czynu zarzucanego mu oskarżeniem, czyn ten kwalifikuje z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33§1, 2 i 3 k.k.</a> skazuje go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda.</p> <p>II.  Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46§1 k.k.</a> zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">D. P.</span> na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 4.000 (cztery tysiące) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody w całości.</p> <p>III.  Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230§2 k.p.k.</a> zarządza zwrot dowodów rzeczowych na rzecz <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr I/149/19/P pod pozycjami od 1 do 3, przechowywanych w aktach sprawy.</p> <p>IV.  Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626§1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 1;art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3;art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym 707,44 zł (siedemset siedem złotych czterdzieści cztery grosze) tytułem wydatków oraz 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty.</p> <p> <em> <!-- -->Na oryginale właściwy podpis</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt X K 349/19</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <em> <!-- -->Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1 a)">art. 423§1a k.p.k.</a>, wobec złożenia wniosku o uzasadnienie przez oskarżyciela publicznego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach czynu przypisanego oskarżonemu, zakres uzasadnienia ograniczono do części wyroku, w której zawarto rozstrzygnięcia dotyczące wskazanych kwestii.</em> </p> <p>Mając na uwadze całokształt okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie w szczególności umowy przelewu wierzytelności <span class="anon-block"> (...)</span> nr: 658 z dnia 24.07.2018r., pomiędzy <span class="anon-block">D. P.</span> a <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> (k. 37-42), umowy cesji praw nr <span class="anon-block"> (...)</span> pomiędzy <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>, a <span class="anon-block">D. P.</span> (k.3-5), ekspertyzą kryminalistyczną Nr – JB 4/19 z zakresu pisma ręcznego (k. 46-56) oraz przyznaniem się oskarżonego do winy, nie ulega wątpliwości Sądu, że <span class="anon-block">D. P.</span> dopuścił się przestępstwa oszustwa.</p> <p>W kwestii kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu Sąd przyjął kwalifikację prawną wskazaną w akcie oskarżenia, że <span class="anon-block">D. P.</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286)">art. 286 k.k.</a> Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 k.k.</a> kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.</p> <p>Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że niewątpliwym jest, że pokrzywdzona spółka została wprowadzona przez oskarżonego w błąd co do przysługującego oskarżonemu prawa do dysponowania wierzytelnością (prawa do dochodzenia odszkodowania) względem <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> Gdyby pokrzywdzona wiedziała, że oskarżony zbył wcześniej przysługującą mu wierzytelność, nie zawarłaby z nim umowy cesji do prawa, którego oskarżony nie jest już dysponentem. Od strony podmiotowej Sąd uznał, że oskarżony czynu powyższego dopuścił się z winy umyślnej, w zamiarze bezpośrednim, ukierunkowanym na wprowadzenie w błąd pokrzywdzonej, gdyż intencją oskarżonego było dwukrotne zarobienie na sprzedaży przysługującego mu prawa kosztem pokrzywdzonej. Oskarżony świadomie rozdysponował prawem na rzecz pokrzywdzonej, którym nie mógł już dysponować z uwagi na jego wcześniejszą sprzedaż na rzecz <span class="anon-block">D.</span> sp. zo.o. Stąd też w ocenie Sądu zachowanie oskarżonego miało na celu uzyskanie określonej korzyści majątkowej kosztem pokrzywdzonej spółki, która tym samym w sposób niekorzystny rozporządziła swoim majątkiem. W tym stanie rzeczy, z przyczyn wyżej wymienionych, Sąd nie miał wątpliwości, że <span class="anon-block">D. P.</span> wypełnił wszystkie znamiona strony podmiotowej, jak i przedmiotowej czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 k.k.</a> </p> <p>Sąd miał na uwadze całokształt okoliczności, w jakich doszło do popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu. W szczególności Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>, zgodnie z którymi sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego (prewencja szczególna), a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i zaspokojenie potrzeby poczucia sprawiedliwości (prewencja ogólna). Przepis ten stanowi również, że wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie po jego popełnieniu. Natomiast przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę m. in. rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru, motywację sprawcy oraz inne przesłanki, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115§2 k.k.</a> </p> <p>Rozważając przez pryzmat dyrektyw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53§1 i 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115§2 k.k.</a> kwestię wymiaru kary oskarżonemu, Sąd jako okoliczność obciążającą uwzględnił stosunkowo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu przejawiający się zamiarem sprawcy, który w szybki i łatwy sposób chciał uzyskać korzyść majątkową. Jednakże rozpatrując kwestię społecznej szkodliwości podnieść należy, że szkoda majątkowa, jaką wyrządził <span class="anon-block">D. P.</span>, nie była zbyt wysoka dla podmiotu, który zawodowo skupuje wierzytelności względem zakładów ubezpieczeń. Pokrzywdzona, jako przedsiębiorca, w ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ma wliczoną okoliczność, że część wierzytelności może być obciążona wadami prawnymi, dlatego wyrządzonej szkody nie można rozpatrywać w kategoriach znacznej, czy szczególnie dotkliwej dla pokrzywdzonej.</p> <p>Oskarżonemu należy przypisać stosunkowo wysoki stopień winy, przejawiający się tym, że przestępstwa dopuścił się w sposób przemyślany, świadomie, w sposób rażący zlekceważył obowiązujący porządek prawny.</p> <p>Sąd rozpatrując kwestię kary dla oskarżonego miał na uwadze, że oskarżony był wielokrotnie karany, jednakże skazanie za przestępstwo podobne miało miejsce w 2008 roku, a więc stosunkowo dawno.</p> <p>Za okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego Sąd uznał z kolei przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego przestępstwa, wykazanie gotowości do naprawienia szkody oraz do dobrowolnego poddania się karze.</p> <p>Mając na uwadze wyżej wymienione okoliczności obciążające oraz łagodzące, jak również ustawowe zagrożenie karą za przestępstwo będące przedmiotem niniejszej sprawy - kary pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8 – Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, tj. karę roku pozbawienia wolności. W ocenie Sądu kara tego rodzaju i w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego oraz do jego winy. Kara ta pozostaje również w odpowiedniej proporcji do granic ustawowego zagrożenia czynu przypisanego oskarżonemu i jest w stanie spełnić w stosunku do oskarżonego cel wychowawczy uświadamiając mu naganność jego zachowania i nieopłacalność naruszania norm prawnych. Podkreślić należy, iż dokonany przez oskarżonego czyn na tle jego dotychczasowego dorobku nie jest powszedni, a uznać go można za incydentalny. Sąd wymierzając bezwzględną karę pozbawienia wolności miał na uwadze, że oskarżony był już wielokrotnie karany, w ostatnich latach gównie za posiadanie narkotyków oraz nielegalnych substancji, za które również odbywał karę w zakładzie karnym i doskonale wiedział, jakie są konsekwencje podejmowania działań niezgodnych z prawem. Dotychczasowy dorobek przestępczy oskarżonego był zasadniczym powodem nie orzeczenia kary wolnościowej, która byłaby zbyt łagodna dla osoby, która była wielokrotnie karana również na karę bezwzględnego pozbawienia wolności.</p> <p>W ocenie Sądu tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności jest w stanie spełnić w stosunku do oskarżonego cel wychowawczy uświadamiając mu naganność jego zachowania i nieopłacalność naruszania norm prawnych. Zdaniem Sądu orzeczona kara jawi się jako sankcja w wymiarze najbardziej racjonalnym. Orzeczony wymiar kary będzie z jednej strony stanowił dla oskarżonego dostateczną dolegliwość i spełni cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej, nie będzie bowiem w odczuciu społecznym postrzegany jako bezzasadne premiowanie wielokrotnych sprawców przestępstw. W ocenie Sądu niezasadne byłoby wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w surowszym wymiarze z uwagi, że w przypadku oskarżonego nie mamy do czynienia z nagminnością dokonywania przestępstw oszustwa typu wyłudzanie pożyczek, czy kredytów (<em> <!-- -->wyrok SN z dnia 16.08.1968 r. , II KR 110/68, OSNKW 1969/1/3)</em> oraz niezbyt wysoką szkodą wyrządzoną na rzecz podmiotu, który profesjonalnie zajmuje się skupywaniem praw do dochodzenia odszkodowań. Sąd wskazuje ponadto, że w przypadku uprzedniego skazania oskarżonego w nieodległym czasie za przestępstwo podobne osiągnięte w celu uzyskania korzyści majątkowej, kara dla oskarżonego była by odpowiednio surowsza.</p> <p>By dodatkowo wzmóc dolegliwość kary, Sąd orzekł, kierując się powyższymi względami, obok kary pozbawienia wolności karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka równoważna jest kwocie 10 złotych. Ustalając liczbę stawek dziennych Sąd miał na uwadze by łączna dolegliwość kary pozbawienia wolności i grzywny nie była zbyt surowa. Ustalając z kolei wysokość jednej stawki grzywny Sąd miał na uwadze, że oskarżony uzyskuje dochody na niskim poziomie, nie posiada majątku znacznej wartości oraz ma małe dziecko na utrzymaniu.</p> <p>W punkcie II Sąd na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46§1 k.k.</a> zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody w kwocie 4.000 zł, jako kwoty wynikające z zawartej pomiędzy <span class="anon-block">D. P.</span> a pokrzywdzoną umową cesji praw nr <span class="anon-block"> (...)</span>. Za niezasadne w ocenie Sądu było żądanie obowiązku naprawienia szkody w dodatkowej kwocie 400 zł tytułem sporządzenia kalkulacji zamówionej przez <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z uwagi, że w powyższym zakresie szkoda nie została udowodniona co do wysokości. Pokrzywdzona nie dołączyła żadnej faktury/rachunku, czy też przelewu, że poniosła koszt z tego tytułu w określonej wysokości.</p> <p>W punkcie III wyroku Sąd zwrócił pokrzywdzonej dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych przechowywane w aktach sprawy.</p> <p>O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów powołanych w wyroku i obciążył nimi oskarżonego. Nie znajdując podstaw do zwolnienia <span class="anon-block">D. P.</span>, Sąd obciążył go kosztami sądowymi w całości uznając, że nie są one na tyle wysokie, aby ich uiszczenie wiązało się dla niego z nadmiernym obciążeniem.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> </em> </strong> </p> </div>