VIII Gz 85/19

<p>Sygn. akt VIII Gz 85/19</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 16 października 2019 r.</p> <p>  <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, VIII Wydział Gospodarczy, w składzie: </strong> </p> <p>Przewodniczący: sędzia Artur Fornal</p> <p>Sędziowie : Elżbieta Kala</p> <p>Jacek Wojtycki</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. w Bydgoszczy</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. C.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">A. Ż.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt VIII GC 3043/18</p> <p>p o s t a n a w i a:</p> <p>uchylić zaskarżone postanowienie.</p> <p>Jacek Wojtycki Artur Fornal Elżbieta Kala</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 6 lutego 2019 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy stwierdził swą niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę z powództwa <span class="anon-block">M. C.</span> przeciwko <span class="anon-block">A. Ż.</span> o zapłatę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu Szczecin-Centrum w Szczecinie (Sądowi Gospodarczemu).</p> <p>W uzasadnieniu Sąd Rejonowy podkreślił, że pozew wniesiony został przeciwko pozwanej zamieszkałej i prowadzącej działalność gospodarczą w <span class="anon-block">K.</span>. W odpowiedzi na pozew pozwana podniosła zarzut niewłaściwości miejscowej ww. Sądu i wnosiła o przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie, tj. według właściwości ogólnej ustalonej według miejsca jej zamieszkania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 27;art. 27 § 1)">art. 27 § 1 k.p.c.</a>). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, aby w sprawie zastosowanie mogły znaleźć przepisy o właściwości przemiennej, które dają stronie powodowej prawo wyboru sądu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 31;art. 32;art. 33;art. 34;art. 35;art. 36;art. 37)">art. 31 - 37^{<!-- -->1} k.p.c.</a>), powód powinien powołać okoliczności faktyczne dostatecznie uzasadniające właściwość innego sądu niż sąd właściwości ogólnej pozwanego. Tymczasem – w ocenie Sądu Rejonowego – powódka w niniejszej sprawie nie uzasadniła w ogóle właściwości miejscowej, jak i nie podała również, że korzysta z prawa wyboru sądu.</p> <p>Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła powódka domagając się jego uchylenia i zasądzenia od pozwanej zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.</p> <p>W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że właściwość przemienna Sądu (w tym określona przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 34)">art. 34 k.p.c.</a>) powinna wynikać ze wszystkich okoliczności przytoczonych w pozwie oraz z załączonych na poparcie tych twierdzeń dokumentów. W niniejszej sprawie w pozwie podniesiono, że powódka, prowadząc gabinet kosmetyczny w <span class="anon-block">B.</span> zakupiła od pozwanej urządzenie laserowe do tego gabinetu, na potrzeby prowadzonych przez siebie usług. Odbiór zamówionego towaru (lasera) nastąpił w <span class="anon-block">B.</span>, także z załączonej do pozwu faktury wynika, że miejscem wykonania zobowiązania była <span class="anon-block">B.</span>. Powódka podkreśliła w związku z tym, że przytoczenie okoliczności uzasadniających właściwość sądu nie musi być wyodrębnione redakcyjnie w pozwie, jeśli tylko okoliczności te wynikają z treści pozwu.</p> <p>  <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje : </strong> </p> <p>Zażalenie strony powodowej okazało się uzasadnione.</p> <p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 187;art. 187 § 1;art. 187 § 1 pkt. 2)">art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.</a> powódka przytoczyła w pozwie okoliczności faktyczne uzasadniające właściwość przemienną Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, określoną według miejsca wykonania umowy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 34)">art. 34 k.p.c.</a>). Domagając się od pozwanej zapłaty powódka wskazała bowiem, że żądania tego dochodzi w związku z nienależytym wykonaniem zobowiązania wynikającego z umowy sprzedaży lasera nabytego „do swojego gabinetu kosmetycznego” w <span class="anon-block">B.</span> (<em> <!-- -->zob. k. 4 i 5 akt</em>). Ubocznie jedynie należy wskazać, że na taki, odszkodowawczy, charakter dochodzonego roszczenia wskazuje również jednoznacznie treść załączonego do pozwu wezwania do zapłaty spornej kwoty – z dnia 9 czerwca 2018 r. (<em> <!-- -->k. 12-13 akt</em>).</p> <p>Okoliczności wskazujące na miejsce wykonania umowy, związane z nabyciem ww. urządzenia od pozwanej do gabinetu kosmetycznego powódki w <span class="anon-block">B.</span> (rozumianego jako miejsce, do którego został dostarczony przedmiot sprzedaży), w związku z którą dochodzone jest obecnie odszkodowanie z powodu nienależytego wykonania takiej umowy, wynikały zatem z treści pozwu, co oznacza, że nie było potrzeby odrębnego uzasadniania powyższej okoliczności (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2005 r., III CZP 28/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 61). Powołując się na te okoliczności powódka mogła zatem, stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 31)">art. 31</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 34)">art. 34 k.p.c.</a> (gdzie mowa m.in. o powództwie „o odszkodowanie z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy”), wytoczyć powództwo przed Sąd Rejonowy w Bydgoszczy jako właściwy dla miejsca wykonania umowy. Powódka nie powołała się natomiast w samym pozwie na fakt odstąpienia od powyższej umowy, więc takiej podstawy faktycznej dochodzonego roszczenia nie można domniemywać w niniejszej sprawie.</p> <p>Wskazać przy tym trzeba, że przez „miejsce wykonania umowy” w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 34;art. 34 zd. 1)">art. 34 zd. 1 <em> <!-- -->in fine </em>k.p.c.</a>, nie zawsze można bowiem rozumieć miejsce wykonania umowy (zobowiązania) jako całości, bowiem decydujące znaczenie może mieć miejsce wykonania poszczególnych obowiązków stron. W związku z tym miejsce to może być odmienne dla każdej ze stron umowy zarówno w stosunku do wszystkich zobowiązań wynikających z umowy, jak i do każdego zobowiązania z osobna. W ramach jednego stosunku umownego może więc być uzasadniona właściwość różnych sądów (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8 lipca 2013 r., I ACz 1075/13, LEX nr 1342351). Wskazać w związku z tym trzeba, że strona pozwana – która nie złożyła odpowiedzi na zażalenie w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 394;art. 394 § 2)">art. 394 § 2 k.p.c.</a> (<em> <!-- -->zob. k. 45-46 akt</em>) – ostatecznie nie zaprzeczyła w niniejszej sprawie twierdzeniom powódki, że odbiór zamówionego urządzenia nastąpił w <span class="anon-block">B.</span> (<em> <!-- -->zob. k. 38 akt</em>). Pozwala to Sądowi odwoławczemu uznać powyższą okoliczność za przyznaną (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229;art. 230)">art. 229 i 230 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1;art. 397;art. 397 § 2)">art. 391 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c.</a>).</p> <p>Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji na podstawie zastosowanego odpowiednio przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2;art. 397 § 2 zd. 1)">art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.</a> Brak było natomiast podstaw do orzekania na tym etapie postępowania o kosztach postępowania zażaleniowego, sąd rozstrzyga bowiem o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 k.p.c.</a>), a niniejsze postanowienie – dotyczące kwestii incydentalnej – nie jest takim orzeczeniem. Dopiero bowiem po ustaleniu, która ze stron wygrała proces możliwe będzie rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów (obejmujących także koszty postępowania incydentalnego) zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik (zob. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1973 r., II CR 159/73, OSNC 1974, nr 5, poz. 90).</p> <p>Jacek Wojtycki Artur Fornal Elżbieta Kala</p> </div>