VI Ka 628/19

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 628/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 16 października 2019</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący sędzia Kazimierz Cieślikowski</p> <p>Protokolant Aleksandra Pawłowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 października 2019 r.</p> <p>przy udziale Mariusza Adamioka Prokuratora Prokuratury Rejonowej w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. Ś.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">E.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 289;art. 289 § 2)">art. 289 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu</p> <p>z dnia 13 maja 2019 r. sygnatura akt II K 1856/18</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 1)">art. 632 pkt 1 kpk</a> </p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>- uniewinnia oskarżonego od popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 wyroku,</p> <p>- uchyla rozstrzygnięcie o środku kompensacyjnym z punktu 3;</p> <p>2.  w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. K.</span> kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>4.  kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 628/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">D. Ś.</span> prokurator postawił zarzut popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 289;art. 289 § 2)">art. 289 § 2 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>. Wyrokiem z dnia 13 maja 2019 roku w sprawie o sygn. akt II K 1856/18 Sąd Rejonowy w Zabrzu umorzył postępowanie wobec oskarżonego wobec oskarżonego <span class="anon-block">D. Ś.</span> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 127;art. 127 § 1)">art. 127 § 1</a> kw na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 punkt 9 kpw</a>. Uznał tegoż oskarżonego <span class="anon-block">D. Ś.</span> za winnego występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> i skazał go za ten czyn na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">R. J.</span> kwoty 1829,96 zł. Zwolnił też Sąd oskarżonego z obowiązku zapłaty kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Od powyższego wyroku Sądu Rejonowego wpłynęły dwie apelacje.</p> <p>Oskarżony w swojej osobistej apelacji stwierdził, że nie zgadza się z wyrokiem, że został ukarany wyrokiem bezwzględnym z recydywy choć ostatnie przestępstwo z art. 288 § 1 popełnił w 2012 roku, a na dodatek miał kolizję autem szefa i szef domagał się jedynie obowiązku naprawienia szkody.</p> <p>Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego i postawił rozstrzygnięciu zarzut obrazy przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 kpk</a> polegającą na uznaniu za skuteczne oświadczenia pokrzywdzonego o braku wniosku o ściganie w odniesieniu do czynu a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 127;art. 127 § 1)">art. 127 § 1</a> kw przy równoczesnym przyjęciu wniosku o ściganie o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a>, w sytuacji gdy przypisany oskarżonemu czyn powinien zostać kwalifikowany kumulatywnie jako idealny zbieg przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> z wykroczeniem przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 127;art. 127 § 1)">art. 127 § 1</a> kw.</p> <p>Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonego za winnego czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 127;art. 127 § 1)">art. 127 § 1</a> kw w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 10;art. 10 § 1)">art. 10 § 1</a> kw oraz utrzymanie w pozostałej części zaskarżonego wyroku w mocy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje :</strong> </p> <p>Apelacja prokuratora jest całkowicie bezzasadna. Stanowisko prokuratora wynika z błędnej interpretacji art. 10 § 1 kw. Wbrew zaprezentowanemu stanowisku prokuratora przy idealnym zbiegu przestępstwa i wykroczenia skazuje się osobno za przestępstwo a osobno za wykroczenie. Pozostały fragment art. 10 § 1 kw dotyczy wykonywania kar i środków karnych orzeczonych osobno za przestępstwo a osobno za wykroczenie. Nie można zakwalifikować czynu tak jak domagał się w apelacji prokurator.</p> <p>Przypomnieć trzeba, że prokurator postawił oskarżonemu zarzut jedynie popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 289;art. 289 § 2)">art. 289 § 2 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>. Czyn ten miał polegać na zaborze w celu krótkotrwałego użycia pojazdu stanowiącego własność <span class="anon-block">R. J.</span> i następcze porzucenie pojazdu w stanie uszkodzonym. Zatem czyn oskarżonego wedle aktu oskarżenia obejmował więcej niż jeden czyn w znaczeniu ontologicznym. To tylko przepis ustawy powodował, że zabór pojazdu w określonym celu, jego bezprawne użytkowanie i pozostawienie (porzucenie) w stanie uszkodzonym stanowi jeden czyn zabroniony, zagrożony karą. Skoro jednak Sąd I instancji ustalił, że pokrzywdzony udostępnił oskarżonemu pojazd w celu przewiezienia jakichś przedmiotów z miejsca parkowania pojazdu do miejsca zamieszkania oskarżonego i nie ma mowy o zaborze pojazdu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 289)">art. 289 kk</a> to zachowanie oskarżonego istotnie nie mogło stanowić przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 289;art. 289 § 2)">art. 289 § 2 kk</a>. Doszedł Sąd i instancji do słusznego przekonania, że zachowanie oskarżonego należy rozpatrywać na płaszczyźnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 127;art. 127 § 1)">art. 127 § 1</a> kw czyli samowolnego używania cudzej rzeczy ruchomej. Uznał też, że można rozważać zachowanie oskarżonego w odniesieniu do szkód powstałych w pojeździe jako umyślnego uszkodzenia pojazdu <span class="anon-block">R. J.</span>. Trzeba też stwierdzić, że prokurator w istocie ustaleń Sądu I instancji nie kwestionował. Domagał się jedynie kumulatywnej kwalifikacji przestępstwa i wykroczenia, co jak wyżej wskazał Sąd Okręgowy jest stanowiskiem błędnym. Przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> jest przestępstwem wnioskowym, a więc jego ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 4)">art. 288 § 4 kk</a>). Wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 127;art. 127 § 1)">art. 127 § 1</a> kw jest ścigane na żądanie pokrzywdzonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 127;art. 127 § 2)">art. 127 § 2</a> kw). O istnieniu tych uprawnień procesowych Sąd I instancji prawidłowo pouczył pokrzywdzonego uzyskując od niego określone oświadczenia co do ścigania oskarżonego (k.151). Nie ma powodów do kwestionowania prawidłowości pouczenia ani też treści oświadczeń woli pokrzywdzonego. Z tych względów prawidłowe jest orzeczenie z punktu 1 wyroku. Skoro bowiem pokrzywdzony nie żądał ścigania oskarżonego za czyn polegający na samowolnym używaniu cudzej rzeczy ruchomej to obowiązkiem Sądu było umorzenie postępowania w tym zakresie. Nieco inaczej ma się rzecz z punktem 2 wyroku, którym Sąd I instancji skazał oskarżonego za przestępstwo polegające na uszkodzeniu cudzej rzeczy ruchomej. Sąd I instancji w uzasadnieniu jest w zakresie przestępstwa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> niezwykle lakoniczny. Umknęło uwadze Sadu I instancji to, że czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> to przestępstwo umyślne. Oznacza to, że przestępstwo takie można popełnić albo w zamiarze bezpośrednim (sprawca chce uszkodzenia lub zniszczenia mienia) albo w zamiarze ewentualnym (sprawca przewiduje zniszczenie lub uszkodzenie mienia i godzi się na to). Z ustaleń poczynionych przez Są I instancji nie wynika aby oskarżony chciał albo tylko się godził na uszkodzenie pojazdu swojego pracodawcy. Z ustaleń tych wynika, że oskarżony pojechał do miejsca zamieszkania, gdzie rozładował węgiel i wykonał prace remontowe, a następnie pojechał do sklepu znajdującego się nieopodal, tam wykonując manewr cofania uderzył w gzyms budynku uszkadzając elewację budynku i roletę okna zakładu fryzjerskiego, a także pojazd stanowiący własność pokrzywdzonego. Trudno z tego wysnuć wniosek, że <span class="anon-block">D. Ś.</span> godził się na uszkodzenie pojazdu swojego pracodawcy. Tak też ujmuje to oskarżony w apelacji „miałem kolizje autem szefa”. Również z wyjaśnień oskarżonego nie sposób wyciągnąć wniosku o winie oskarżonego, choćby w zamiarze ewentualnym.</p> <p>Dlatego Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonego od czynu opisanego w punkcie 2 wyroku. Uchylił także orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody gyż odpadła przesłanka orzeczenia takiego obowiązku. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, obciążając kosztami procesu Skarb Państwa.</p> </div>