XI C 145/19

<p>Sygnatura akt XI C 145/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <span class="anon-block">W.</span>, dnia 16 października 2019 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu XI Wydział Cywilny </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w następującym składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: Sędzia Wojciech Wojnar</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant: Agnieszka Peregudów</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. we <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa <span class="anon-block">W. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko <span class="anon-block"> (...)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę</strong> </p> <p>I.  zasądza od strony pozwanej <span class="anon-block"> (...)</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">W. W.</span> kwotę 400 Euro (czterysta Euro) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lipca 2017 r. do dnia zapłaty;</p> <p>II.  zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 981,60 zł kosztów postępowania;</p> <p>III.  nadaje wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 400 Euro zasądzonej w punkcie I wyroku.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> Na podstawie przeprowadzonych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">W. W.</span> nabył bilet lotniczy, na podstawie którego miał zostać przewieziony przez <span class="anon-block"> (...)</span> na trasie <span class="anon-block">M. (...)</span> - <span class="anon-block">W.</span> w dniu 24 lipca 2018 r.</p> <p>Odległość między tymi dwoma portami lotniczymi wynosi nie mniej niż 1500 km i nie więcej niż 3500 km.</p> <p> <em> <!-- -->( bezsporne, a nadto dowód:</em> </p> <p> <em> <!-- --> - kopia karty pokładowej - k. 8)</em> </p> <p>Lot był opóźniony o 3,5 godziny względem pierwotnego planu.</p> <p> <em> <!-- -->( bezsporne)</em> </p> <p>Pismem z 29 sierpnia 2018 r. pełnomocnik <span class="anon-block">W. W.</span> wezwał <span class="anon-block">R.</span> do zapłaty odszkodowania za opóźniony lot. Koszt przesyłki wyniósł 34,60 zł.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: - wezwanie do zapłaty – k. 10, </em> </p> <p> <em> <!-- --> - rejestr nadanych przesyłek – k. 10v)</em> </p> <p>20 września 2018 r. przewoźnik skontaktował się drogą mailową bezpośrednio z <span class="anon-block">W. W.</span>, wskazując zasadność roszczenia oraz prosząc o podanie m.in. numeru rachunku bankowego.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: - korespondencja e-mail z dnia 15 października 2018 r. – k. 54)</em> </p> <p>Zgodnie z postanowieniami Ogólnego Regulaminu Przewozu <span class="anon-block"> (...)</span>, który zakupujący obowiązani są zaakceptować podczas zakupu biletów:</p> <p> <em> <!-- --> - „roszczenia będą zgłaszane przez Pasażerów bezpośrednio do przewoźnika, który udzieli im odpowiedzi bezpośrednio w terminie 28 dni albo w terminie przewidzianym przez prawo właściwe (którykolwiek termin jest krótszy), zanim Pasażerowie zaangażują osoby trzecie do zgłaszania roszczeń w ich imieniu. Roszczenia można zgłaszać na: <span class="anon-block">(...)</span> </em> </p> <p>- <em> <!-- -->„przewoźnik nie rozpatrzy roszczenia zgłoszonego przez osoby trzecie, jeśli Pasażer nie zgłosił wcześniej roszczenia bezpośrednio do <span class="anon-block">R.</span> i nie dał <span class="anon-block">R.</span> czasu na odpowiedź zgodnie z Artykułem 15.2.2.”</em> </p> <p> <em> <!-- --> (dowód: - <span class="anon-block">(...)</span>, k. 39-53)</em> </p> <p>Powyższe ustalenia Sądu znajdują uzasadnienie we wszystkich przeprowadzonych dowodach, które zostały powołane przy ustalaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.</p> <p>Okoliczności faktyczne, w szczególności wobec uznania powództw w zakresie roszczenia głównego, były miedzy stronami niesporne. Kwestionowane wprost przez stronę pozwaną było jedynie żądanie powódki zasądzenia odsetek za opóźnienie oraz kosztów postępowania.</p> <p>Podstawę prawną roszczenia powoda co do zapłaty kwoty 400 euro stanowi na art. 7 Rozporządzenia (WE) Nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów (dalej: Rozporządzenie). Przy tym,<br/>o ile samo Rozporządzenie nie mówi o rekompensacie dla pasażerów z tytułu opóźnienia lotu, tak Trybunał Sprawiedliwości (w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07<br/>i C-432/07) stwierdził, że „artykuły 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów opóźnionych lotów można traktować jak pasażerów odwołanych lotów oraz że mogą oni powoływać się na prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia, jeżeli z powodu tych lotów poniosą stratę czasu wynoszącą trzy godziny lub więcej, czyli jeżeli przybędą do ich miejsca docelowego trzy godziny lub więcej po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu”; podstawą przyznania prawa do odszkodowania pasażerom opóźnionych lotów jest zasada równego traktowania, która wymaga przyznania tych samych praw w podobnych sytuacjach.</p> <p>Jak się wskazuje w orzecznictwie, uznanie powództwa to czynność procesowa rezygnacji pozwanego z obrony, czyli akt jego dyspozycyjności, w którym nie tylko uznaje samo żądanie powoda, ale i to, że uzasadniają go przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne i godzi się na wydanie wyroku uwzględniającego to żądanie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2011, II CSK 70/11). Z kolei zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 213;art. 213 § 2)">art. 213 § 2 k.p.c.</a> sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.</p> <p>Biorąc pod uwagę uznanie powództwa przez stronę pozwaną i nie znajdując podstaw do jego zakwestionowania w myśl wyżej przytoczonego przepisu, Sąd w punkcie I sentencji wyroku zasądził kwotę 400 euro na rzecz powoda.</p> <p>Co do roszczenia odsetkowego Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a>, który stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Powód wnosił o zasądzenie odsetek od dnia 25 lipca 2018r., tj. dnia następnego po opóźnionym locie odwołując się do treści art. 7 rozporządzenie, a w szczególności użytego tam sformułowania „pasażerowie otrzymują”, wskakującego na obowiązek zapłaty rekompensaty (a tym samym jego wymagalność) bez wzywania. W ocenie Sądu należało podzielić stanowisko strony powodowej. Bezspornie skoro przepisy rozporządzenia posługują się takim a nie innym sformułowaniem („pasażerowie otrzymują”), a nadto przepisy te zasadniczo nie pozostawiają stronom swobody w zakresie określenia wysokości rekompensaty (wysokość ta wynika z przepisu), uznać należy, że art. 7 Rozporządzenia wskazuje jednocześnie termin wymagalności zapłaty rozporządzenia. I choć oczywiste jest, że przewoźnik nie jest zmuszony do niejako automatycznej wypłat rekompensaty pasażerowi bez jego żądania, to jednak, gdy żądanie takie się pojawia musi się liczyć z tym, że z mocy zapisów rozporządzenia pozostaje<br/>w zwłoce z jego zapłatą już od dnia następnego po odwołanym lub opóźnionym locie. Takie rozumowanie zgodne jest z zapatrywaniami doktryny, gdzie podkreśla się, że „roszczenie odszkodowawcze z art. 7 rozporządzenia Nr 261/2004 ma umożliwić pasażerowi wręcz natychmiastowe dochodzenie wyznaczonej w nim kwoty” (K. Osajda (red.), <em> <!-- -->Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91. Komentarz</em>, 2019, Legalis/el.). Mając powyższe na uwadze, zasądzono odsetki jak w punkcie I sentencji tj. zgodnie z żądaniem pozwu.</p> <p>Odnosząc się do kwestii kosztów postępowania, należy wskazać, że co do zasady (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a>) strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), przy czym (§ 3) do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Od tej głównej zasady istnieją odstępstwa: zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 101)">art. 101 k.p.c.</a> zwrot kosztów należy się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu. Uznaje się powszechnie, że pozwany nie daje powodu do wytoczenia sprawy, jeżeli jego postępowanie i postawa wobec roszczenia strony powodowej – oceniona zgodnie z doświadczeniem życiowym – usprawiedliwiają wniosek, że strona powodowa uzyskałaby zaspokojenie roszczenia bez wytoczenia powództwa (por. orzeczenie SN z dnia 25 maja 1936 r., C.III. 842/35, Zb. Orz. 1937, nr I, poz. 38 oraz orzeczenie SN z dnia 18 kwietnia 1961 r., 4 CZ 23/61, OSPiKA 1962, z. 5, poz. 121).</p> <p>W niniejszej sprawie strona pozwana uznała powództwo (w zakresie roszczenia głównego,<br/>tj. rekompensaty za opóźnienie lotu) przy pierwszej czynności procesowej, czyli w odpowiedzi na pozew. Nadto wskazała ona, że już w korespondencji mailowej uznała ona swoją odpowiedzialność<br/>i nie dała powodu do wytoczenia sprawy; należało jedynie dopełnić formalności w tym w zakresie podania danych niezbędnych do wykonania przelewu. Nadto strona powodowa powoływała się na zapisy Ogólnego Regulaminu Przewozu <span class="anon-block"> (...)</span> (dalej: <span class="anon-block"> (...)</span>), z którym powód musiał się zapoznać i zaakceptować, zawierając umowę przewozu ze stroną pozwaną (tj. kupując bilet). Postanowienia te przewidywały konieczność co do zasady pierwotnego samodzielnego dochodzenia roszczeń rekompensacyjnych i przyznawały możliwość pozostawienia bez biegu zgłoszeń formułowanych przez osoby trzecie. Zdaniem jednak Sądu takie wyłączenie możliwości występowania do przewoźnika poprzez pełnomocnika („osobę trzecią”) nie znajduje oparcia<br/>ani w prawie europejskim, ani w polskim i nie może spotkać się z aprobatą Sądu. Tego rodzaju rozwiązanie nie tylko nie daje się pogodzić z przepisami prawa dotyczącymi przedstawicielstwa,<br/>ale w sposób rażący narusza interes pasażera, który może nie posiadać dostatecznych kompetencji<br/>w tym językowych do samodzielnego dochodzenia roszczeń rekompensacyjnych. Zresztą tego ograniczenie nie znajduje uzasadnienia choćby w chęci ograniczenia kosztów związanych<br/>z roszczeniami rekompensacyjnymi, zwłaszcza, że przedsądowa reprezentacja pasażera nie wiązałaby się dla zobowiązanego przewoźnika z dodatkowymi kosztami. Dodatkowo wskazać trzeba, że strona pozwana wykazała się w tej kwestii sporą niekonsekwencją: w myśl własnego regulaminu miała<br/>nie reagować na zgłoszenia dokonywane przez „osoby trzecie”, jednak jej korespondencja mailowa<br/>w istocie stanowi reakcję na zgłoszenie zgłoszone przez osobę, zdaniem strony pozwanej, nieuprawnioną do tego rodzaju zgłoszenia. W tych zatem okolicznościach powoływanie się przez stronę pozwaną na wolę pozytywnego i polubownego załatwienia zgłoszenia powódki jest całkowicie nieuzasadnione. Przeciwnie skoro pozwana miała zgłoszenie dokonane przez osobę trzecią działającą w imieniu powódki, w tym dane niezbędne do dokonania przelewu to mając świadomość swojej odpowiedzialności, i jak twierdzi rzeczywistą wolę polubownego rozwiązania sporu winna była żądanie powódki spełnić.</p> <p>W konsekwencji zdaniem Sądu odwoływanie się przez stronę pozwaną obecnie do niezwłocznego uznania powództwa i braku podstaw do jego wytoczenia, uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy, nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. W konsekwencji brak jest podstaw do zastosowania normy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 101)">art. 101 k.p.c.</a> oraz innych niż wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> zasad w zakresie ponoszenia kosztów. O kosztach procesu orzeczono w pkt II na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, przyjmując,<br/>iż strona powodowa wygrała sprawę w całości, zaś poniesione przez nią koszty to opłata sądowa od pozwu w kwocie 30,00 zł, koszt zastępstwa procesowego – wynagrodzenie pełnomocnika (ustalone<br/>w oparciu o treść § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.<br/>w sprawie opłat za czynności adwokackie) – 900,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa<br/>w wysokości 17,00 zł oraz opłata za wezwanie do zapłaty w wysokości 34,60 zł, albowiem stanowiło dowód podjęcia próby pozasądowego rozwiązania sporu, a zatem było niezbędne.</p> </div>