II C 228/18

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt II C 228/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 17 października 2019 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi II Wydział Cywilny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodnicząca Sędzia SR <span class="anon-block">A. S.</span> </p> <p>Protokolant st. sekr. sąd. <span class="anon-block">M. O.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 3 października 2019 roku w Łodzi</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">G. P.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 15.308,11 zł (piętnaście tysięcy trzysta osiem złotych jedenaście groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 maja 2017 roku do dnia zapłaty;</p> <p>2.  oddala powództwo w pozostałej części;</p> <p>3.  zwraca na rzecz powoda ze Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotę 69 zł (sześćdziesiąt dziewięć złotych) z kwoty uiszczonej w znakach opłaty sądowej tytułem różnicy między opłatą od pozwu należną a uiszczoną;</p> <p>4.  obciąża pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotą 1119,77 zł (jeden tysiąc sto dziewiętnaście złotych siedemdziesiąt siedem groszy) tytułem tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa wydatków;</p> <p>5.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4416,28 zł (cztery tysiące czterysta szesnaście złotych dwadzieścia osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt II C 228/18 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W pozwie z dnia 4 kwietnia 2018 roku skierowanym przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, powód <span class="anon-block">G. P.</span> – reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata – wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego kwoty 10.100 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 10 maja 2017 roku do dnia zapłaty.</p> <p>Nadto powód wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 2 kwietnia 2017 roku roku miała miejsce kolizja, w wyniku której poniósł szkodę w pojeździe turystycznym o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>. Powód zgłosił szkodę pozwanemu, z którym sprawca kolizji miał zawartą umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił zaniżone odszkodowanie.</p> <p> <em> <!-- -->(pozew – k. 3-3v, pełnomocnictwo – k. 4)</em> </p> <p>W odpowiedzi na pozew z dnia 2 maja 2018 roku pozwany – reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego – wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie na swoją rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.</p> <p>Uzasadniając swoje stanowisko pozwany podniósł, że po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacił powodowi odszkodowanie w kwocie 37.490,40 zł.</p> <p>Pozwany wskazał, że wyższe, niż uzasadnione ekonomicznie i niezbędne koszty naprawy nie pozostają w związku przyczynowym ze szkodą.</p> <p> <em> <!-- -->(odpowiedź na pozew – k. 8-11, pełnomocnictwo – k. 12, odpis KRS k. 16-21)</em> </p> <p>W piśmie z dnia 3 października 2019 roku powód rozszerzył powództwo o kwotę 6609,60 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 maja 2017 roku do dnia zapłaty. Ostatecznie po rozszerzeniu powództwa, powód wnosił o zasądzenie od pozwanego kwoty 16.709,60 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 maja 2017 roku do dnia zapłaty.</p> <p> <em> <!-- -->(pismo k. 90)</em> </p> <p>Pozwany na rozprawie w dniu 3 października 2019 roku oświadczył, że wnosi o oddalenie powództwa także w rozszerzonej części.</p> <p> <em> <!-- -->(protokół rozprawy k. 92)</em> </p> <p>Do czasu zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 2 kwietnia 2017 roku pojazd marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, będący własnością powoda <span class="anon-block">G. P.</span>, został uszkodzony w kolizji drogowej, której sprawca objęty był w tej dacie ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <em> <!-- -->(bezsporne, zeznania świadka <span class="anon-block">J. L.</span> k. 85, zeznania powoda k. 92) </em> </p> <p>Powód zgłosił szkodę pozwanemu w dniu 3 kwietnia 2017 roku.</p> <p> <em> <!-- -->(akta szkody k. 13) </em> </p> <p>Powód po zdarzeniu z dnia 2 kwietnia 2017 roku częściowo naprawił samochód.</p> <p> <em> <!-- -->(zeznania powoda k. 92) </em> </p> <p>Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił na rzecz powoda kwotę 37.490,40 zł odszkodowania.</p> <p> <em> <!-- -->(bezsporne)</em> </p> <p>Przeciętny, ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy samochodu powoda po kolizji z dnia 2 kwietnia 2017 roku przy uwzględnieniu technologii zaproponowanej przez <span class="anon-block"> firmę (...)</span> serwis”, specjalizującej się w naprawach samochodów kempingowych wynosi 52.798,51 zł.</p> <p>Wartość pojazdu powoda w stanie jak przed szkodą z dnia 2 kwietnia 2017 roku wynosi 90.000 zł.</p> <p> <em> <!-- --> (opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej oraz ruchu drogowego wraz z załącznikami – k. 25-49, pisemna opinia uzupełniająca biegłego – k. 66-77) </em> </p> <p>Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o okoliczności bezsporne, a także na podstawie powołanych wyżej dowodów, wśród nich dokumentów, opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej oraz ruchu drogowego, a w części także w oparciu o zeznania powoda oraz świadka.</p> <p>Podkreślenia wymaga, że fakt zaistnienia zdarzenia powodującego szkodę oraz odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego z tego tytułu nie były między stronami sporne. Zasadniczym sporem objęte były uzasadnione koszty naprawy pojazdu powoda.</p> <p>W toku postępowania biegły sporządził opinię pisemną, o uzupełnienie której wniosły obie strony. Nadto powód wnosił o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego (k.58). Sąd uznał, że zasadnym będzie dopuszczenie dowodu z pisemnej opinii uzupełniającej tegoż biegłego, co do której żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń. Odpis opinii uzupełniającej biegłego doręczono pełnomocnikowi powoda w dniu 1 czerwca 2019 roku (k.86v).</p> <p>Na rozprawie w dniu 3 października 2019 roku (a zatem po upływie terminu zakreślonego w postanowieniu z 29 stycznia 2019 roku k. 61 pkt 7) pełnomocnik powoda wnosił o uzupełnienie przez biegłego opinii poprzez wypowiedzenie się na okoliczność kosztów usunięcia uszkodzeń kabiny prysznica, mebli oraz tapicerki ściennej w oparciu o zeznania świadka i powoda.</p> <p>Sąd oddalił ten wniosek dowodowy powoda. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że biegły w opinii uzupełniającej wypowiedział się, że brak jest dowodów potwierdzających uszkodzenie kabiny prysznica, mebli oraz tapicerki ściennej (k.77). Jeśli powód miał dalsze wątpliwości związane z opinią biegłego powinien w zakreślonym terminie wnosić o jej uzupełnienie w określony sposób. Wniosek zgłoszony dopiero na rozprawie w dniu 3 października 2019 roku był spóźniony. Niezależnie od tego w ocenie Sądu nie było celowe dopuszczenie dowodu z dalszej opinii biegłego we wnioskowanym przez powoda zakresie. W oparciu o zeznania świadka i powoda biegły nie miał możliwości zweryfikowania zakresu uszkodzeń wskazywanych elementów wyposażenia, oraz sposobu naprawy każdego z tych przedmiotów. Powód i świadek nie posiadali wiadomości specjalnych, zatem ich zeznania nie mogły być przydatne dla ustalenia czy np. dany element powinien podlegać wymianie czy naprawie i ewentualnie jakiej naprawie.</p> <p>W ocenie Sądu, przedmiotowe opinie biegłego są rzetelne, w sposób jasny i czytelny odpowiadają na postawione pytania. Z tych powodów powyższe opinie stanowiły podstawę dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych.</p> <p>Wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego Sąd oddalił.</p> <p>Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286)">art. 286 k.p.c.</a> Sąd może żądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby żądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Powołany przepis nie precyzuje jak należy rozumieć pojęcie „w razie potrzeby”. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się jednak, iż chodzi tu o takie sytuacje, gdy opinia złożona przez biegłego jest niejasna lub niezupełna, wewnętrznie sprzeczna, albo gdy opinia pisemna jest rozbieżna z opinią ustną biegłego. W rozpoznawanej sprawie żadna z wymienionych sytuacji nie miała miejsca. Opinia biegłego <span class="anon-block">A. G.</span> jest przekonywująca i dostatecznie wyjaśnia zagadnienie stanowiące przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 21 listopada 1974 roku, II C CR 638/74,(OSPiKA 1975, numer 5, poz. 108), w którym wypowiedział się, iż nie jest uzasadniony wniosek strony o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, jeżeli w przekonaniu sądu opinia wyznaczonego biegłego jest na tyle kategoryczna i przekonująca, że wystarczająco wyjaśnia zagadnienie wymagające wiadomości specjalnych. Nadto w orzeczeniach z dnia 15 lutego 1974, II CR 817/73( nie publikowane) oraz z dnia 18 lutego 1974,II CR 5/74 (Biuletyn Sądu Najwyższego 1974, numer 4, poz.64) Sąd Najwyższy wypowiedział się, iż Sąd nie jest obowiązany dopuścić dowód z opinii kolejnych biegłych w wypadku, gdy opinia jest niekorzystna dla strony. Stanowiska wyrażone w powyższych orzeczeniach znajdują poparcie również w doktrynie prawniczej /Tadeusz Ereciński, Jacek Gudowski oraz Maria Jędrzejewska w „Komentarzu do Kodeksu Postępowania Cywilnego Część Pierwsza, Postępowanie Rozpoznawcze”, Tom I (Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1997, tezy 7,8 strony 438-439)/ i jednoznacznie stwierdzają, iż stanowisko odmienne od wyrażonego w powołanych wyżej orzeczeniach oznaczałoby przyjęcie, że należy przeprowadzić dowód z wszelkich możliwych biegłych, aby się upewnić, czy niektórzy z nich nie byliby takiego zdania, jak strona.</p> <p>Sąd nie znalazł zatem uzasadnionych podstaw, aby odmówić wiary dowodowi z opinii biegłego <span class="anon-block">A. G.</span>. Opinia jest rzeczowa, nie zawiera twierdzeń pozostających ze sobą w sprzeczności oraz jest poparta fachową wiedzą z zakresu specjalności biegłego, czemu biegły dał wyraz w obszernych wyjaśnieniach złożonych w pisemnej opinii uzupełniającej.</p> <p>Sąd oddalił wniosek powoda o dokonanie oględzin płyty CD, gdyż nie wskazał on okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, które miałyby zostać ustalone przy pomocy tego dowodu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.</p> <p>W świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia.</p> <p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 19;art. 19 ust. 1)">art. 19 ust.1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a> (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 473), poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.</p> <p>Sąd Rejonowy w pełni zgadza się z tezą wyrażoną w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 roku (sygn. akt III CZP 80/11), zgodnie z którą zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi.</p> <p>Odszkodowanie pełni funkcję kompensacyjną, co oznacza, że powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje celowe, niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 roku, sygn. akt III CZP 32/03), przy czym poszkodowanemu należy się nie tylko zwrot poczynionych przez niego przy tej naprawie nakładów, ale i zwrot robocizny z uwzględnieniem przyjętych, z reguły w miejscu zamieszkania, stawek robocizny za tego rodzaju usługi (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1997 roku, I CKN 385/97). Jeżeli zatem poniesione przez poszkodowanego koszty naprawy samochodu odpowiadają cenom stosowanym przez usługodawców na lokalnym rynku i jednocześnie można te koszty zaliczyć do kategorii niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych, ubezpieczyciel nie ma podstaw do odmowy wypłaty odszkodowania odpowiadającego wspomnianym kosztom. Wskazać przy tym należy, że roszczenie o świadczenie należne od zakładu ubezpieczeń w ramach ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego jest wymagalne niezależnie od tego, czy naprawa została dokonana (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2002 roku, V CKN 1273/00) oraz czy poszkodowany zamierza rzecz naprawić (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2003 roku, IV CKN 387/01). Poszkodowany nie musi zatem naprawiać pojazdu; może sprzedać go zachowując wypłacone odszkodowanie, może go naprawić tylko częściowo, dokonać naprawy własnoręcznie bądź użyć do naprawy części używanych.</p> <p>Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 13;art. 13 ust. 3)">art. 13 ust. 3</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 34;art. 36)">art. 34 i art. 36 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczenia obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a> (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 473), odszkodowanie z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia mienia wypłaca się w kwocie odpowiadającej wysokości poniesionej szkody, w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, z ograniczeniem do sumy ubezpieczenia. Przy czym, ubezpieczeniem posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w czasie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej wyrządziła szkodę z związku z ruchem tego pojazdu (art. 35 ustawy).</p> <p>Jak wskazano powyżej, ubezpieczyciel odpowiada w granicach odpowiedzialności sprawcy szkody, unormowanej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksie cywilnym</a>. Odpowiada zatem za normalne następstwa działania bądź zaniechania, z którego szkoda wynikła. W tych granicach naprawienie szkody, zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania, winno objąć pełen koszt przywrócenia stanu poprzedniego – pełen koszt naprawy pojazdu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 § 1 i 2 k.c.</a>).</p> <p>Na gruncie niniejszej sprawy ustalono, że naprawa mająca przywrócić stan pojazdu sprzed szkody, jest możliwa przy uwzględnieniu technologii <span class="anon-block"> firmy (...)</span> serwis”. Jednocześnie w przekonaniu Sądu, skoro możliwa jest naprawa przy wykorzystaniu takiej technologii, to bezzasadny byłby wybór wariantu droższego tj. <span class="anon-block"> (...)</span> . Sąd miał też na względzie, że powód we własnym zakresie pojazd naprawiał, zatem miał bezpośredni wpływ na wybór warsztatu i możliwość skorzystania z tańszej opcji. Wskazana kwota nie przekracza wartości samochodu przed szkodą. W konsekwencji uznać należy, że powodowi należała się dalsza kwota 15.308,11 złotych tytułem odszkodowania – zwrotu kosztów naprawy, stanowiąca różnicę między wartością wyliczoną przez biegłego, a kwotą wypłaconą przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego (52.798,51 z – 37.490,40 zł).</p> <p>Biegły w niniejszej sprawie sporządził opinię m.in. w oparciu o zgromadzoną w postępowaniu likwidacyjnym dokumentację fotograficzną. Biegły nie miał możliwości dokonania oględzin pojazdu, gdyż został on sprzedany przez powoda. Powód nie wykazał ostatecznie, aby w wyniku zdarzenia z dnia 2 kwietnia 2017 roku uszkodzeniu uległy inne jeszcze elementy pojazdu, których biegły w opinii nie uwzględnił.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> ustanawia podstawową regułę dowodową, oznaczającą, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zasada ta znajduje potwierdzenie w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeksu postępowania cywilnego</a>, według którego to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232 zd. 1)">zdanie pierwsze</a>).</p> <p>Bierność strony w tym zakresie nie zobowiązuje Sądu – poza wyjątkowymi przypadkami – do prowadzenia dowodu z urzędu. Jak wskazuje się w judykaturze Sądu Najwyższego nie jest rzeczą sądu zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17.12.1996 w sprawie sygn. akt: I CKU 45/96, OSNC 1997 r., Nr 6-7, poz. 76). Jeśli zatem strona nie przedstawia dowodów, to uznać należy, że dany fakt nie został wykazany (udowodniony).</p> <p>O odsetkach Sąd orzekł na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a>, zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2;art. 481)">§ 2 art. 481 k.c.</a>), a od dnia 1 stycznia 2016 roku odsetki ustawowe za opóźnienie.</p> <p>Stosownie do przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 817;art. 817 § 1)">art. 817 § 1 k.c.</a> ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 817;art. 817 § 2;art. 817 § 2 zd. 1)">art. 817 § 2 zd. 1 k.c.</a>). Obowiązek udowodnienia istnienia okoliczności uzasadniających przekroczenie 30–dniowego terminu oraz ich zasięgu obciąża zakład ubezpieczeń (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>). Obowiązany jest on w szczególności wykazać, że uzupełnienie postępowania likwidacyjnego nastąpiło bez nieuzasadnionej zwłoki, z zachowaniem interesu wierzyciela (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 354;art. 354 § 1)">art. 354 § 1 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 355;art. 355 § 2)">art. 355 § 2 k.c.</a>).</p> <p>Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od zasądzonej kwoty 15.308,11 złotych od dnia 10 maja 2017 roku, tj. zgodnie z żądaniem pozwu, gdyż szkoda została zgłoszona w dniu 3 kwietnia 2017 roku. Uwzględniony zatem został 30-dniowy okres od zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi.</p> <p>Sąd oddalił powództwo w pozostałej części jako nieudowodnione.</p> <p>O kosztach orzeczono na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100;art. 100 zd. 1)">art. 100 zd. 1 k.p.c.</a>, stosunkowo je rozdzielając.</p> <p>Na koszty procesu poniesione przez powoda złożyło się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 złotych ustalone zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800 z poźn. zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, opłata od pozwu w wysokości 505 złotych, opłata od rozszerzonej części powództwa w kwocie 331 zł, a także zaliczka na wynagrodzenie biegłego w wysokości 800 złotych.</p> <p>Z kolei na koszty procesu poniesione przez pozwany <span class="anon-block"> Zakład (...)</span> złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 złotych ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804 z pozn. zm.). Pozwany nie załączył dowodu uiszczenia opłaty od pełnomocnictwa.</p> <p>Na nieuiszczone koszty sądowe, pokryte tymczasowo przez Skarb Państwa, złożyło się wynagrodzenie biegłego w kwocie 1119,77 złotych.</p> <p>Całkowite koszty procesu w sprawie wyniosły kwotę 9972,77 złotych.</p> <p>Powód żądał zasądzenia kwoty 16.709,60 złotych. Zasądzona na jego rzecz od pozwanego kwota stanowi 91,61 % dochodzonego roszczenia.</p> <p>Powyższe oznacza, że powód powinien ponieść 8,39 % kosztów procesu, tj. kwotę 836,72 złotych, tymczasem rzeczywiście poniesione przez niego koszty procesu wyniosły kwotę 5253 złotych. Z tego względu Sąd zasądził na jego rzecz od pozwanego różnicę między kosztami rzeczywiście poniesionymi a należnymi w kwocie 4416,28 złotych.</p> <p>Nadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113;art. 113 ust. 1)">art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 623) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100;art. 100 zd. 1)">art. 100 zd. 1 k.p.c.</a>, Sąd obciążył pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi tytułem tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa wydatków kwotą 1119,77 złotych.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 80;art. 80 ust. 1)">art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> Sąd zwrócił powodowi kwotę 69 zł tytułem różnicy między opłatą od pozwu pobraną a należną.</p> </div>