II Ka 529/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 529/19 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 21 października 2019 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Agata Kowalska</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st.sekr.sądowy Agata Polkowska</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Jarosława Kowalczyka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 października 2019 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. Ł.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178 a § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie</p> <p>z dnia 3 czerwca 2019 r. sygn. akt II K 635/17</p> <p>wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">Z. Ł.</span> na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p>Sygn. akt II Ka 529/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. Ł.</span> </strong> został oskarżony o to, że w dniu 10 grudnia 2017 r. w <span class="anon-block">M.</span>, gm. <span class="anon-block">M.</span>, pow. <span class="anon-block"> (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki <span class="anon-block">H. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> będąc w stanie nietrzeźwości, tj. 0,93 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a>.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy w Węgrowie:</strong> </p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">Z. Ł.</span> uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> skazał go na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, ustalając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 35;art. 35 § 1)">art. 35 § 1 kk</a> wymiar tej pracy na 30 godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 2)">art. 42 § 2 kk</a> orzekł wobec oskarżonego <span class="anon-block">Z. Ł.</span> środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 3)">art. 43 § 3 kk</a> zobowiązał oskarżonego <span class="anon-block">Z. Ł.</span> do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43 a;art. 43 a § 2)">art. 43a § 2 kk</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">Z. Ł.</span> na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej – konto <span class="anon-block"> (...)</span>/<span class="anon-block">W.</span> nr <span class="anon-block"> (...)</span> świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych;</p> <p>V.  zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">Z. Ł.</span> na rzecz Skarbu Państwa 180 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go poniesionymi w sprawie wydatkami w kwocie 705,11 złotych.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego zaskarżając orzeczenie w całości na jego korzyść. Wyrokowi zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, art. .410 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a>, polegającą na niewzieciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym okoliczności dla oskarżonego korzystnych, rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, nienależytej ocenie poszczególnych dowodów, w szczególności dowodu z wyjaśnień samego oskarżonego <span class="anon-block">Z. Ł.</span>, uznaniu za udowodnione faktów nie mających wystarczającego oparcia w dowodach i nie wskazaniu w sposób należyty, dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonego, co w oczywisty sposób wpłynęło na poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, prowadzących w efekcie do niesłusznego skazania <span class="anon-block">Z. Ł.</span>;</p> <p>2.  rażącą niewspółmierność kary orzeczonej względem <span class="anon-block">Z. Ł.</span>, polegającą na wymierzeniu mu kary 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, ustalając wymiar tej pracy na 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz orzeczeniu wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, podczas gdy okoliczności sprawy przemawiały, przy ewentualnym uznaniu go za winnego zarzucanego mu czynu, za wymierzeniem mu kary grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych po 20 złotych każda oraz orzeczeniem wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.</p> <p>Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">Z. Ł.</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Węgrowie, alternatywnie z ostrożności procesowej, jeżeli Sąd uzna oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu o zmianę wyroku w zakresie orzeczonej kary i wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">Z. Ł.</span> kary grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych po 20 złotych każda oraz orzeczenie wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej oskarżony <span class="anon-block">Z. Ł.</span> złożył dodatkowe wyjaśnienia. Obrońca oskarżonego poparł złożoną apelacje i zawarte w niej wnioski. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. Oskarżony <span class="anon-block">Z. Ł.</span> przyłączył się do apelacji swojego obrońcy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący poprzez wniesiony środek odwoławczy nie wykazał naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, ograniczając się do gołosłownej i subiektywnej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która w żaden sposób nie podważyła poprawności toku rozumowania przedstawionego w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Sąd I instancji dokonał oceny dowodów odpowiadającej zasadom logicznego rozumowania, z wykorzystaniem wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnej z wymogami płynącymi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Na tej podstawie dokonał klarownych i pozbawionych uchybień ustaleń faktycznych. Sąd Rejonowy analizował przy tym i rozważał wszystkie dowody zebrane w sprawie i nie pominął żadnego z nich, zachowując nakazany ustawą obiektywizm w stosunku do stron procesowych. Ocena wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznań świadków, a także pozostałych dowodów, poprzedzona została ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, zarówno tych korzystnych, jak i niekorzystnych dla <span class="anon-block">Z. Ł.</span> i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy.</p> <p>W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż zaskarżony wyrok został oparty na dowodach obciążających, albowiem dowody przemawiające na korzyść oskarżonego zostały przez Sąd Rejonowy odrzucone w wyniku oceny dowodów, która spełniła w pełni wymogi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Ustalenia faktyczne dotyczące tego, iż samochód, którym poruszał się oskarżony <span class="anon-block">Z. Ł.</span> był obserwowany przez funkcjonariuszy Policji aż do momentu opuszczenia przez niego auta z fotela kierowcy, został oparty na prawidłowo ocenionych zeznaniach <span class="anon-block">D. Z.</span> i <span class="anon-block">S. D.</span>. Wbrew stanowisku obrońcy o tym, iż oskarżony kierował samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości nie świadczą wyłącznie zeznania wskazanych świadków, ale także protokół badania stanu trzeźwości oskarżonego i opinia biegłego z zakresu toksykologii oraz zawarte w niej wnioski dotyczące m.in. rachunku retrospektywnego. W świetle tych dowodów, prawidłowo ocenionych przez Sad Rejonowy, wersja oskarżonego, jakoby zaraz po zatrzymaniu samochodu spożył 250 gram nalewki słusznie została uznana na niewiarygodną. Prawidłowych ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji nie zmieniły także uzupełniające wyjaśnienia złożone przez <span class="anon-block">Z. Ł.</span> na rozprawie odwoławczej. Podana przez niego kolejna wersja wydarzeń, które jego zdaniem miały miejsce przed zatrzymaniem go przez funkcjonariuszy Policji jest nielogiczna i nie wytrzymuje konfrontacji z materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy. Potraktować ją należy jako zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej.</p> <p>W przedmiotowej sprawie nie może także być mowy o naruszeniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 kpk</a>. „Stan nie dających się usunąć wątpliwości”, o jakich stanowi ten przepis dotyczy wątpliwości, które ma i których nie jest w stanie rozstrzygnąć Sąd rozpoznający sprawę merytorycznie. Przepis ten nie dotyczy wątpliwości obrońcy lub oskarżonego co do stanu dowodów. W przedmiotowej sprawie ma to o tyle doniosłe znacznie, o ile argumentacja obrońcy, popierająca podniesione przez niego zarzuty, sprowadza się w istocie do zanegowania pierwszoinstancyjnej oceny dowodów w sytuacji, w której istnieją sprzeczne w swojej wymowie dowody. Sama tylko okoliczność, że oskarżony w toku niniejszego postępowania zaprzeczał swojemu sprawstwu, nie może być wystarczającym powodem do przyznania jego twierdzeniom waloru wiarygodności, w sytuacji, gdy pozostałe zgromadzone dowody w niniejszej sprawie stanowczo przeczą wersji zdarzeń prezentowanej przez oskarżonego.</p> <p>Z aprobatą Sądu Okręgowego nie spotkał się także zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> powiązany przez skarżącego z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. O jego obrazie mówić bowiem można tylko wtedy, gdy wyrokując w danej sprawie, Sąd I instancji opiera się na dowodach, których nie ujawniono na rozprawie głównej lub gdy część dowodów, chociaż ujawnił, pominął w swojej ocenie, z czym nie mieliśmy do czynienia w tej sprawie. Naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> nie będzie zatem sytuacja procesowa, w której w następstwie oceny dowodów, Sąd ferujący wyrok przyjmie za podstawę ustaleń faktycznych tylko niektóre z nich. Oczywistym pozostaje bowiem, iż orzeczenie nie może zapaść na podstawie wszystkich wykluczających się dowodów, gdyż jest to niemożliwe. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem Sądu jest wówczas wyczerpujące wskazanie w pisemnych motywach wyroku, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>). Wymogowi temu w zupełności sprostał Sąd Rejonowy w Węgrowie w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym.</p> <p>Podniesienie przez skarżącego zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> nie wzmocniło mocy wniesionego środka odwoławczego i bynajmniej nie przyczyniło się do uznania wadliwości zaskarżonego wyroku. Unormowanie zawarte w tym przepisie wyznacza ogólną dyrektywę, zasadę, które powinna być realizowana w toku procesu karnego, a jej naruszenie nastąpić może tylko poprzez naruszenie konkretnego przepisu procesowego o bardziej szczegółowym charakterze, przepisu zawierającego konkretny nakaz lub zakaz, który został np. zignorowany, opacznie zrozumiany lub nie doszło do jego zastosowania, z czym nie mieliśmy do czynienia w tej sprawie.</p> <p>Bezzasadność wszystkich zarzutów obrazy prawa procesowego sformułowanych przez skarżącego, czyni niezasadnym także wywiedziony przez niego jako ostatni - wtórny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, polegający w istocie na ustaleniu sprawstwa oskarżonego. Jak niezwykle zwięźle i trafnie orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. II AKa 171/15 jeśli Sąd <em> <!-- -->meriti</em> nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych <em> <!-- -->(LEX nr 1797208). </em>Stanowisko przedstawione w tym judykacie aprobuje także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Nie ma wątpliwości co do tego, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a>.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, w zaskarżonym przez obrońcę rozstrzygnięciu nie sposób także dopatrzyć się rażącej niewspółmierności, o jakiej stanowi przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>. Sąd Rejonowy ferując wyrok zarówno w zakresie kary jak też środka karnego wszelkim przesłankom łagodzącym i obciążającym oskarżonego nadał właściwą rangę i znaczenie, przez co całość represji karnej wymierzonej <span class="anon-block">Z. Ł.</span> czyni zadość postulatowi kary zasłużonej i sprawiedliwej. Wymierzenie oskarżonemu 8 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, a zatem kary łagodniejszego rodzaju, w sytuacji zagrożenia również karą pozbawienia wolności do lat 2 wyklucza przyjęcie, iż mamy do czynienia z rażącą surowością kary, o jakiej stanowi przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>. Sąd Rejonowy wszelkim przesłankom łagodzącym i obciążającym oskarżonego <span class="anon-block">Z. Ł.</span> nadał właściwą rangę i znacznie. Orzeczona kara stanowi ich należycie zważoną kompilację i bilans, jednocześnie jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego, stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz jego właściwości i warunków osobistych. Uwzględnia rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również motywację sprawcy. Jednocześnie jest karą sprawiedliwą, która spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidulanej oraz zachowuje właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą, przyznając przy tym prymat wolnościowym metodom karania.</p> <p>Sąd <em> <!-- --> meriti </em>w pisemnych motywach wyroku słusznie też podkreślił stwierdzony u oskarżonego stopień zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu jak też fakt, że stworzył niebezpieczeństwo na drodze i tym samym wykazał się postawą zupełnie lekceważącą bezpieczeństwo, a w konsekwencji życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego, które winny stanowić dla niego priorytet. <em> <!-- --> Ratio legis</em> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 2)">art. 42 § 2 kk</a>, zawiera się w czasowej eliminacji z ruchu drogowego tych kierowców pojazdów, którzy swoim zachowaniem naruszają zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Słuszność i celowość wyeliminowania na pewien czas oskarżonego z grona kierowców przy uwzględnieniu powyższych argumentów, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu Odwoławczego. Przede wszystkim stanowić będzie zasłużoną dla niego dolegliwość i skłoni go do pogłębionej refleksji nad własnym postępowaniem. Pierwszoinstancyjne orzeczenie o 4- letnim czasookresie jego obowiązywania uwzględnia także cele środka karnego w zakresie prewencji ogólnej i indywidulanej, stanowiąc przestrogę dla innych kierowców, którzy gotowi są iść w ślady oskarżonego, bagatelizując niebezpieczeństwo, które stwarzają na drodze, kierując pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości. Zbyt krótki okres stosowania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nie spełniłby powyższych celów.</p> <p>Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 3)">art. 2 ust.3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> <em> <!-- -->(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.),</em> obciążył oskarżonego <span class="anon-block">Z. Ł.</span> kosztami sądowymi za II instancję. Na kwotę 200 zł składa się 180 zł opłaty oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wszystkie poczynione powyżej rozważania, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>