I FSK 1151/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA: Jan Zając (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Tomasz Kolanowski, Protokolant Karolina Latarska, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 204/07 w sprawie ze skargi A. A. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia 28 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. A. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w T. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 204/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę A. A. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia 28 grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W pisemnych motywach wyroku Sąd przedstawił stan faktyczny sprawy. W tych ramach wskazano, że w dniu 20 lutego 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od stycznia do maja 2001 r. oraz za lipiec 2001 r. w łącznej wysokości 93.969,00 zł. Z uwagi na niemożność doręczenia powyższej decyzji na adres skarżącego organ, na podstawie art. 150 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) przyjął, że dniem doręczenia decyzji jest dzień 13 marca 2006 r., a ostateczny termin do wniesienia odwołania upłynął w związku z tym 27 marca 2006 r. W dniu 30 marca 2006 r. skarżący osobiście odebrał postanowienie w sprawie sprostowania błędu rachunkowego w decyzji z dnia 20 lutego 2006 r., na które wniósł zażalenie w dniu 4 kwietnia 2006 r. W dniu 18 sierpnia 2006 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 20 lutego 2006 r. wraz z odwołaniem argumentując, iż nie doręczono mu postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego oraz podnosząc, że z powodu długotrwałego pobytu w szpitalu nie brał udziału w postępowaniu. Ponadto wskazał, że pismem z dnia 26 lutego zawiadomił Urząd Skarbowy o swej przyszłej nieobecności związanej z chorobą. Do wniosku o przywrócenie terminu podatnik załączył również zaświadczenie lekarskie, z którego wynikało, iż w okresie od 24 lutego go 30 marca 2006 r. był ciężko chory i nie mógł opuszczać domu. Dyrektor Izby Celnej po zapoznaniu się z wnioskiem uwzględnił załączone do niego zaświadczenie lekarskie i uznał, że dniem, z którym ustała przeszkoda do wniesienia wniosku był dzień 31 marca 2006 r., co z kolei oznacza, że siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg 31 marca 2006 r., a upłynął w dniu 6 kwietnia 2006 r. Mając na względzie powyższe okoliczności organ stwierdził, że wystąpienie z wnioskiem w dniu 18 sierpnia 2006 r. nastąpiło z naruszeniem art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej i odmówił przywrócenia terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu, a ponadto podkreślił, że kontrola w jego firmie w 2001 r. odbywała się bez jego obecności, spowodowanej chorobą i że w tej sytuacji organ winien był wystąpić o ustanowienie kuratora. Skoro nie można było skarżącemu doręczyć postanowienia o wszczęciu postępowania, ani decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, nie jest on stroną postępowania podatkowego. Po zbadaniu skargi Sąd I instancji uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd wskazał na treść art. 162 Ordynacji podatkowej, przewidującego możliwość przywrócenia terminu przy zaistnieniu określonych w nim przesłanek, jak również zwrócił uwagę, że w ciągu 4 lat trwania postępowania podatkowego skarżący nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. wnosząc o nie doręczaniu mu korespondencji na adres domowy nie wskazał nowego adresu dla doręczeń, nie ustanowił także pełnomocnika do prowadzenia swych spraw. Sąd zauważył, że organy podatkowe bezskutecznie próbowały ustalić miejsce pobytu oskarżonego, a zatem przyjąć należy, że uznanie doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe za dokonane w dniu 13 marca 2006 r. w trybie art. 150 § 1 pkt 1 i § 1a Ordynacji podatkowej było prawidłowe. Jednocześnie Sąd zauważył, że dniem, z którym skarżący powziął wiadomość o wydaniu decyzji ustalającej zobowiązanie był dzień 30 marca 2006 r., w tym dniu bowiem skarżący osobiście odebrał postanowienie o sprostowaniu błędu rachunkowego w przedmiotowej decyzji. W konsekwencji od 31 marca 2006 r. należało liczyć 7-dniowy termin do wniesienia odwołania, a nie jak twierdzi skarżący od dnia otrzymania odpisu tej decyzji, tj. od dnia 11 sierpnia 2006 r. Uwzględniając również zaświadczenie lekarskie, termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania rozpoczął bieg w dniu 31 marca 2006 r. i upłynął w dniu 6 kwietnia 2006 r. A zatem złożenie wniosku w dniu 18 sierpnia 2006 r., po upływie 4 miesięcy od powzięcia informacji o decyzji, należało uznać za dokonane z uchybieniem terminu. Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną. Działając na podstawie art. 173 § 1 oraz art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyrok zaskarżono w całości. Na podstawie art. 174 wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. w związku z art. 122 i art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej; 2) Art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. w związku z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm określonych w p.p.s.a. W odniesieniu do pierwszego ze stawianych zarzutów autor skargi kasacyjnej wskazał m.in., że skarżący po upływie 2 lat od zakończenia kontroli nie mógł spodziewać się wszczęcia postępowania tym bardziej, że, jak podaje Sąd w skarżonym wyroku, w dniu 2 stycznia 2002 r., zakończył działalność gospodarczą. Skoro zaś został wykreślony z rejestru podatników podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego, to nie można uznać, że doręczenie na mocy art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej miało zastosowanie i było skuteczne. Co więcej, Sąd nie wziął pod uwagę choroby skarżącego, a tylko wyznaczenie kuratora gwarantowało zapewnienie wszystkich praw stronie w postępowaniu podatkowym. Uzasadniając drugi zarzut kasacyjny podkreślono, że Sąd dokonał błędnych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy, sprzecznych z materiałem dowodowym, co miało decydujący wpływ na wynik sprawy i skutkowało uznaniem, że nawet stronę nie w pełni poczytalną należy traktować tak jak osobę świadomie unikającą udziału w postępowaniu podatkowym, nie zasługującą na kuratora tak jak przewidują to przepisy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W uzasadnieniu pierwszego zarzutu skargi kasacyjne kwestionowany jest fakt skutecznego doręczenia decyzji. Trzeba przypomnieć, że Sąd I instancji przyjął, iż doręczenie nastąpiło w trybie określonym w art. 150 § 1 pkt 1 i 1a Ordynacji podatkowe (strona 5 uzasadnienia). Autor skargi kasacyjnej nie podniósł zarzutu naruszenia tego przepisu, a Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi, nie mógł stwierdzić naruszenia tego przepisu przez Sąd I instancji. Także autor skargi kasacyjnej nie podniósł zarzutu naruszenia art. 146 Ordynacji podatkowej, ze skutkami jak wyżej. Dlatego brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym faktu doręczenia decyzji. Drugi zarzut skargi kasacyjnej jest bardzo ogólnikowy, gdyż stwierdza się w nim ogólnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnych ustaleń co do stanu faktycznego, nie precyzując jednakże na czym miała ta błędność polegać. Wreszcie należy podkreślić, że skarżący nie zakwestionował bezspornego faktu i daty powzięcia przez niego wiadomości o wydaniu decyzji. Nie zakwestionował także zdolności do działań, skoro złożył 4 kwietnia zażalenie na postanowienie w sprawie sprostowania błędu w przedmiotowej decyzji. Dlatego trafnie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu podatkowego co do okresu, w którym skarżący mógł złożyć wniosek o przywrócenie terminu. A jest to kluczowa kwestia w niniejszej sprawie, bowiem powodem odmowy przywrócenia terminu nie jest merytoryczna ocena przyczyn, dla których skarżący nie dopełnił w terminie czynności, tylko przekroczenie 7 dniowego terminu przewidzianego w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Autor skargi kasacyjnej w ogóle tej kwestii nie dostrzega i ją pomija w swoich rozważaniach. Tymczasem istota sprawy ogniskuje się wokół kwestii nie dochowania wspomnianego 7 dniowego terminu do złożenia podania o przywrócenie terminu. Dlatego brak jest podstaw do uznania za zasadne podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w rozumieniu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.