VI Ka 699/19

<p>Warszawa, dnia 22 października 2019 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 699/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Zenon Stankiewicz (spr.)</p> <p>Sędziowie: Remigiusz Pawłowski</p> <p>Ludmiła Tułaczko</p> <p>protokolant: protokolant sądowy- stażysta Bartłomiej Sasin</p> <p>przy udziale prokuratora Agaty Stawiarz</p> <p>po rozpoznaniu dnia 22 października 2019 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">G. W.</span> syna <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z 177 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 2)">§ 2 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora oraz pełnomocników oskarżycieli posiłkowych,</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie</p> <p>z dnia 25 lutego 2019 r. sygn. akt II K 846/18</p> <p>zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:</p> <p>1.  orzeczoną karę podwyższa do 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności;</p> <p>2.  podwyższa wymiar zakazu prowadzenia pojazdów samochodowych do lat 10 (dziesięciu);</p> <p>3.  uchyla rozstrzygnięcie w punkcie 4 wyroku w przedmiocie zaliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy;</p> <p>- w pozostałym zakresie utrzymuje wyrok w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">G. W.</span> na rzecz oskarżycieli posiłkowych: <span class="anon-block">K. Z.</span>, <span class="anon-block">E. B.</span> oraz <span class="anon-block">K. K.</span> kwoty po 840 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.</p> <p> <br/>sędzia Ludmiła Tułaczko sędzia Remigiusz Pawłowski sędzia Zenon Stankiewicz</p> <p>Sygn. akt VI Ka 699/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie</p> <p>z dnia 22 października 2019r.</p> <p>Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 25 lutego 2019r. został zaskarżony przez prokuratora oraz pełnomocników oskarżycieli posiłkowych – w zakresie kary oraz środka karnego, a nadto przez jednego z pełnomocników <br/>w zakresie kosztów zastępstwa procesowego. Niniejsze uzasadnienie sporządzone jest na wniosek obrońcy oskarżonego oraz pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych i dotyczy całości rozstrzygnięcia.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył co następuje. Trafne są zawarte w apelacjach wszystkich stron zarzuty rażącej niewspółmierności (łagodności ) wymierzonej oskarżonemu kary jak i środka karnego – zakazu prowadzenia pojazdów samochodowych. Sąd Rejonowy rozważył wszystkie okoliczności rzutujące na stopień zawinienia oskarżonego, jednakże nie przydał im należytej wagi. Zdaniem sądu odwoławczego zarówno wymiar kary pozbawienia wolności, jak <br/>i wysokość orzeczonego środka karnego nie respektują społecznej szkodliwości popełnionego czynu oraz stopnia zawinienia oskarżonego. Owa szkodliwość wyraża się w sposób oczywisty w tragicznych skutkach wypadku, w którym zginęły trzy osoby. Mając na uwadze, że oskarżony stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z winy nieumyślnej, szczególną wagi należało przydać ocenie stopnia jego zawinienia. Ocena ta wypada dla niego nader niekorzystnie. Przypomnieć tylko należy, że w niekorzystnych warunkach atmosferycznych prowadził on pojazd z prędkością bliską 100 km/h, przy administracyjnie dopuszczalnej 60 km/h. W porze świątecznej (noc z 24/25 grudnia) powinien był i mógł spodziewać się zwiększonego ruchu pieszych, co jednak nie skłoniło go do ograniczenia prędkości. Nader istotne w sprawie jest, że kilkanaście sekund przed wypadkiem towarzysząca mu pasażerka zwróciła uwagę na nadmierną, jej zdaniem, prędkość, wzywając go do zwolnienia. Uwagę tę <br/>w sposób oczywisty zlekceważył, pomimo że na znanej mu drodze zbliżał się do skrzyżowania, poprzedzonego przejściem dla pieszych. Rejon ten był właściwie oznakowany, co więcej włączono wówczas z daleka widoczną pulsującą sygnalizację świetlną. Piesze poruszały się prawidłowo i do chwili wypadku pokonały już szerokość przeciwległego dla ruchu oskarżonego pasa jezdni, gdzie pierwszeństwa udzielił im pojazd kierowany przez <span class="anon-block">L. S.</span>. Ich obecność na przejściu nie mogła być więc dla oskarżonego zaskoczeniem. Trzy osoby, które żadnej mierze nie przyczyniły się do stworzenia niebezpiecznej sytuacji na drodze poniosły śmierć wyłącznie w wyniku rażąco lekceważącego zignorowania przez oskarżonego podstawowych reguł bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Podzielić zatem należało zastrzeżenia skarżących zarówno co do wysokości kary pozbawienia wolności, jak i środka karnego, w odpowiedni do stopnia winy je zaostrzając. Oczywiście przy tym trafny jest zarzut prokuratora, iż Sąd I instancji bezzasadnie zaliczył na poczet zakazu prowadzenia pojazdów samochodowych okres zatrzymania prawa jazdy równoznaczny z okresem tymczasowego aresztowania, co uchybia treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 2 a)">art. 43§2a kk</a>. Należało zatem uchylić tę część zaskarżonego rozstrzygnięcia.</p> <p>Nie podzielił natomiast Sąd Okręgowy zarzutu pełnomocnika posiłkowego odnośnie zbyt niskiego oszacowania kosztów pomocy prawnej. Obowiązujące w tej mierze rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości pozostawia tę kwestię do uznania Sądu, a więc nie sposób jest, jak czyni to skarżąca, traktować owego zarzutu w kategoriach obrazy prawa materialnego. Najwyraźniej też myli autorka środka odwoławczego kwestię wynagrodzenia <br/>z prawem do żądania zwrotu poniesionych wydatków, które winna była <br/>w stosownej mierze udokumentować, a czego nie uczyniła. Będąca przedmiotem rozpoznania sprawa nie ma szczególnie zawiłego charakteru, nie widzi więc sąd odwoławczy do innej oceny wynagrodzenia pełnomocnika, niż uczynił to Sąd rozpoznający sprawę w I instancji.</p> <p>Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych postępowania odwoławczego uzasadnione jest ustaloną przez Sąd Rejonowy trudną sytuacją materialną oskarżonego.</p> </div>