III FZ 447/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 339/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 21 lutego 2022 r., nr SKO.4100.178.21 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 14 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 339/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyniku rozpoznania wniosku S.M., zwanego dalej "Skarżącym", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 21 lutego 2022 r. wydanej w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.". Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji organu odwoławczego. Uzasadniając swoje stanowisko, Skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżący nie wyjaśnił, jakie to nieodwracalne skutki miał na myśli, nie wspominając już o ich udokumentowaniu. W rezultacie Sąd pierwszej instancji uznał, że Skarżący nie sformułował żadnych argumentów wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ani nie złożył jakiejkolwiek dokumentacji, którą Sąd poddałby weryfikacji w świetle omawianych przesłanek. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 11 lipca 2022 r. Skarżący wniósł zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonalności zaskarżanej decyzji, w sytuacji w której z treści skargi do WSA wywiedzionej w niniejszej sprawie jasno wynika, że należność podatkowa została naliczona w sposób nieuzasadniony i błędny co z kolei jasno wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu niepowetowanej szkody w związku z zapłatą nienależnie naliczonego podatku od nieruchomości. Mając na względzie powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji ewentualnie jego uchylenie oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia odnotować należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek celem sięgnięcia do dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. wystarczające jest uprawdopodobnienie okoliczności, które stanowią podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, wnioskodawca winien podjąć starania mające na celu owo uprawdopodobnienie. Kwestia stopnia konieczności uprawdopodobnienia racji w kontekście instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie była wielokrotnie przedmiotem rozważań judykatury, w których podkreślano, że podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu, jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z wyczerpująco opisanymi przesłankami oraz dowodami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest przy tym wystarczające złożenie samego wniosku, nawet z przytoczeniem w jego uzasadnieniu lakonicznych okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, czy wręcz samo sparafrazowanie treści dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a., bez odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy. Sąd musi dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie podołał ciążącemu obowiązkowi wykazania zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie formułując jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku, w szczególności nie przedstawiając jakichkolwiek dokumentów na poparcie występowania w sprawie którejkolwiek z przesłanek zawartych w hipotezie ww. przepisu. Trafnie bowiem WSA w Łodzi podkreślił, że Skarżący nie wyjaśnił, jakie to nieodwracalne skutki miał na myśli, nie wspominając już o ich udokumentowaniu. Pokreślić w tym miejscu należy, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem Skarżący nie podjął przy tym nawet próby skonkretyzowania i wykazania, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek wykonania decyzji, dojdzie do ziszczenia się przesłanek wymienionych w tym przepisie. Z tych też względów zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na marginesie zaznaczyć trzeba, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaprzeczałoby to funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stałby się podmiotem ponownie oceniającym wniosek. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.