I C 209/19

<p>Sygn. akt I C 209/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 28 października 2019 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gdańsku I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSR del. Michał Jank</p> <p>Protokolant sekr. sąd. Karolina Marcinkowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 14 października 2019 r. w Gdańsku</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Bank SA</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">J. G.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  kosztami postępowania obciąża powoda uznając je za uiszczone w całości.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="underline"> <!-- -->S ąd ustalił następujący stan faktyczny:</span> </p> <p>W dniu 28 czerwca 2017 r. strony zawarły umowę o pożyczkę gotówkową nr <span class="anon-block"> (...)</span>, na mocy której powód udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 199.770,38 zł a pozwany zobowiązał się do spłaty zobowiązania na rzecz powoda wraz z należnymi odsetkami umownymi w 60 równych ratach kapitałowo-odsetkowych, płatnych nie później niż do 20 - ego dnia każdego miesiąca na zasadach i warunkach określonych w niniejszej umowie.</p> <p>W § <span class="anon-block">(...)</span> ust. <span class="anon-block">(...)</span> umowy określono, że w przypadku nieuregulowania przez pożyczkobiorcę zadłużenia pomimo kierowanych do niego monitów, Bank ma prawo wypowiedzieć umowę i po upływie okresu wypowiedzenia, w sytuacji dalszego występowania zadłużenia przeterminowanego, wystąpić na drogę sądową. Wskazano, że wypowiedzenie poprzedzone jest wezwaniem przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c ustawy Prawo bankowe</a> tj. wezwaniem pożyczkobiorcy do dokonania spłaty zaległości w terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania wezwania, w przypadku niedotrzymania przez pożyczkobiorcę warunków udzielenia pożyczki albo w razie utraty przez niego zdolności kredytowej. Określono także, że Bank ma prawo wypowiedzieć umowę w przypadku braku spłaty należności w całości w wyznaczonym terminie oraz w sytuacji odrzucenia złożonego przez pożyczkobiorcę wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Powyższy zapis znalazł potwierdzenie również w § <span class="anon-block">(...)</span> ust. <span class="anon-block">(...)</span> umowy. Załącznikiem do umowy był prognozowany harmonogram spłat.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczno ść bezsporna, a nadto potwierdzona dowodem: umowa o pożyczkę gotówkową nr <span class="anon-block"> (...)</span> k. 19-21, odpis z KRS powoda k. 24-28, prognozowany harmonogram spłat pożyczki k. 48.</em> </p> <p>Złożona przez pozwanego dyspozycja wypłaty środków została przez powoda zrealizowana, w związku z czym pozwany otrzymał przysporzenie majątkowe.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczno ść bezsporna, a nadto potwierdzona dowodem: dyspozycja uruchomienia pożyczki k. 46, historia rachunku k. 47.</em> </p> <p>Pozwany nie regulował terminowo rat pożyczki w wymaganej wysokości.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczno ść bezsporna, a nadto potwierdzona dowodem: historia rachunku k. 49-61, zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. G.</span> k. 78.</em> </p> <p>W związku z powyższym powód skierował do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 18 września 2018 r., w którym wezwał pozwanego do zapłaty wymagalnego zadłużenia, tj. kwoty 8.476,54 zł wraz z odsetkami w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego wezwania. Jednocześnie powód poinformował, że brak uregulowania zadłużenia może skutkować wypowiedzeniem umowy z żądaniem natychmiastowej spłaty całości zobowiązania a w konsekwencji wszczęciem postępowania egzekucyjnego.</p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: ostateczne wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem doręczenia k. 66-67, zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. G.</span> k. 78.</em> </p> <p>Wobec braku dokonania zapłaty, powód skierował do pozwanego pismo z dnia 19 października 2018 r. zatytułowanie „warunkowe wypowiedzenie umowy”, w którym wezwał pozwanego do uregulowania zadłużenia w kwocie 12.760,36 zł wraz z odsetkami w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania niniejszego pisma. Jednocześnie poinformował o możliwości złożenia w tym terminie wniosku o restrukturyzację zadłużenia.</p> <p>Poinformował, że w przypadku nieskorzystania z uprawnienia wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c ustawy Prawo bankowe</a> pisma powód dokonał także wypowiedzenia przedmiotowej umowy z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia zastrzegając, że termin ten należy liczyć od dnia, w którym upłynął termin 14 dni roboczych licząc od daty doręczenia tego pisma. Jednocześnie przewidziano dla pozwanego możliwość doprowadzenia do kontynuacji stosunku umownego na dotychczasowych warunkach przy założeniu, że w okresie wypowiedzenia nastąpi spłata zadłużenia przeterminowanego. Wskazano, że w sytuacji braku spłaty przeterminowanego zadłużenia lub uregulowania go w niepełnej wysokości umowa zostanie rozwiązana wraz z upływem okresu wypowiedzenia a całość zobowiązania wynikającego z umowy stanie się wymagalna.</p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: warunkowe wypowiedzenie umowy wraz z potwierdzeniem odbioru k. 62-64.</em> </p> <p>W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 11 stycznia 2019 r. pozwany wniósł o cofnięcie dokonanego wypowiedzenia i przywrócenie dotychczasowego harmonogramu spłaty pożyczki, jednocześnie zobowiązując się do spłaty wszystkich zaległych rat w terminie 7 dni.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczno ść bezsporna, a nadto potwierdzona dowodem: pismo pozwanego z dnia 11 stycznia 2019 r. k. 65.</em> </p> <p>Pozwany nie uregulował należnego zobowiązania w terminie określonym w wypowiedzeniu. Ostatnia wpłata została zaksięgowana w dniu 27 grudnia 2018 r. i opiewała na kwotę 5.000 zł.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczno ść bezsporna, a nadto potwierdzona dowodem: historia rachunku k. 49-61. </em> </p> <p>Pismem z dnia 9 stycznia 2019 r. pozwany został wezwany do spłaty wymagalnego zadłużenia w kwocie 164.526,48 zł w terminie 7 dni od daty niniejszego pisma pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.</p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: przedsądowe wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru k. 17-18.</em> </p> <p>Następnie w dniu 28 stycznia 2019 r. powód wystawił wyciąg z ksiąg banku nr <span class="anon-block"> (...)</span>, z którego wynikało, że pozwany zobowiązany jest zapłacić powodowi kwotę 165.686,81 zł, w tym kwotę 150.207,56 zł z tytułu niespłaconego kapitału, wraz z dalszymi odsetkami za opóźnienie od dnia wystawienia wyciągu.</p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: wyciąg z ksiąg bankowych k. 16. </em> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->S ąd zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zebranych i przeprowadzonych w sprawie dowodów, które poddano ocenie zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Sąd dokonał oceny wiarygodności i mocy dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.</p> <p>Dokonując powyższych ustaleń faktycznych Sąd oparł się na dowodach w postaci dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Prawdziwość dokumentów, z których przeprowadzono dowód, nie budziła uzasadnionych wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez strony.</p> <p>W oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy Sąd ustalił treść łączącej strony umowy i brak terminowego regulowania zobowiązania przez pozwanego.</p> <p>Sąd poczynił także ustalenia w oparciu o zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. G.</span>, którym dał wiarę w całości, gdyż korespondowały one z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W oparciu o zeznania pozwanego Sąd ustalił, że pozwany nieterminowo regulował zobowiązanie.</p> <p>Zebrany w ten sposób materiał dowodowy dał spójny obraz rzeczywistego stanu niniejszej sprawy.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->W ocenie S ądu, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. </span> </p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 kc.</a> przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.</p> <p>Natomiast art. 75c ust. 1 i 2 powyższej ustawy, który znajduje odpowiednie zastosowanie do umów pożyczek pieniężnych stanowi, iż jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z kolei zgodnie z art. 75 ust. 1 i 2, w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej. Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni.</p> <p>W niniejszej sprawie bezsporny pozostawał fakt, iż w dniu 28 czerwca 2017 r. strony zawarły umowę o pożyczkę gotówkową. Zarówno w treści sprzeciwu, jak i w zeznaniach złożonych na rozprawie pozwany nie kwestionował ani zasadności ani wysokości obciążającego go zobowiązania z tytułu przedmiotowej umowy. Przyznał także, że nie regulował należnych rat pożyczki w terminie.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny prawniczej ustalając stan faktyczny w jakimkolwiek postępowaniu, w którym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma fakt dokonania czynności prawnej, organ stosujący prawo ma obowiązek ocenić ważność tej czynności bez względu na to, czy strony zgłaszały jakieś twierdzenia i wnioski w tej kwestii (o ile tylko zebrane w postępowaniu dowody na to pozwalają – art. 232 KPC; zob. np. wyr. SN z 25.6.2015 r., III CSK 430/14, Legalis; P. Sobolewski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz pod red. K. Osajdy, wyd 2019).</p> <p>W piśmie z dnia 19 października 2018 r. powód wypowiedział pozwanemu umowę. Wypowiedzenie zostało zatytułowane jako „warunkowe” a w jego treści zawarto możliwość doprowadzenia do kontynuacji stosunku kredytowego na dotychczasowych warunkach przy założeniu, iż nastąpi spłata istniejącego zadłużenia w pełnym zakresie. W treści pisma wezwano także powoda do spłaty bieżącego zadłużenie i poinformowano o możliwości złożenia wniosku o jego restrukturyzację. Tym samym należało dokonać oceny skuteczności oświadczenia woli powoda.</p> <p>Przechodząc do analizy problematyki prawidłowości wypowiedzenia przez powoda umowy łączącej strony i znaczenia tego faktu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy warto wskazać, że skorzystanie z prawa do wypowiedzenia kredytu przez bank powoduje, że po upływie terminu wypowiedzenia stosunek prawny kredytu ulega rozwiązaniu, a kredytobiorca ma obowiązek spłaty kredytu, wraz z odsetkami i innymi kosztami (w tym prowizją), w dniu rozwiązania umowy (upływu terminu wypowiedzenia), jeśli kredyt został mu już wypłacony. Jeśli kredytobiorca nie spłaci długu po upływie terminu wypowiedzenia, bank jest też uprawniony do dochodzenia roszczenia, w tym na drodze egzekucyjnej. Wypowiedzenie jest prawem kształtującym, które jest realizowane poprzez oświadczenie złożone drugiej stronie umowy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 61)">art. 61 k.c.</a>). Z uwagi na szczególne skutki jakie ze sobą niesie, a które prowadzą do zerwania pomiędzy stronami węzła obligacyjnego, uznać należy, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a> zachowanie takie nie powinno pozostawiać żadnych wątpliwości co do prawidłowości jego złożenia. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a> o ile pozostawia swobodę w doborze zachowania wyrażającego wolę, to stawia wymóg tego, aby było ono zrozumiałe dla jego odbiorcy - innymi słowy by ten mógł ustalić jaki był sens tego oświadczenia. Za prawidłowe wypowiedzenie umowy nie może być uznane pismo, w którym powód stwierdza, że spłata zadłużenia w określonym terminie spowoduje ustanie skuteczności prawnej niniejszego wypowiedzenia. Takie oświadczenie banku nie daje jasności, bowiem nie sposób wywnioskować w jaki sposób liczyć należy okres wypowiedzenia. Jasny i jednoznaczny w tym wypadku jest jedynie przekaz zawierający wezwanie kredytobiorcy do zapłaty oraz termin w jakim obowiązany jest spełnić swoje świadczenie (tak Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I ACa 682/17, Legalis nr 1781695). W powyższym orzeczeniu Sąd wskazał także, iż wypowiedzenie umowy powinno być złożone samodzielnie, po wyczerpaniu działań upominawczych i jednoznacznie sformułowane, natomiast skumulowanie wezwania do zapłaty z zastrzeżeniem wypowiedzenia umowy nie jest poprawne.</p> <p>Niniejszy Sąd w pełni podzielił powyższe rozważania i uznał, że należy przenieść je na grunt rozpoznawanej sprawy, gdyż znajdują one odpowiednie zastosowanie do umowy pożyczki zawartej przez strony.</p> <p>Podkreślenia wymaga, iż od powoda, jako profesjonalisty, należało oczekiwać, aby podjęte działania upominawcze, były zgodne z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c Prawa bankowego</a> i tym samym poprzedzały właściwe wypowiedzenie umowy. Celem tego przepisu jest ułatwienie kredytobiorcom oraz pożyczkobiorcom spłaty kredytu lub pożyczki w przypadku pojawienia się przejściowych trudności i uniknięcia najdotkliwszego skutku jakim jest wypowiedzenie umowy i postawienie całej należności w stan natychmiastowej wymagalności. Połączenie natomiast w jednym piśmie wypowiedzenia i wskazania, że zapłata zaległości spowoduje ustanie skuteczności prawnej wypowiedzenia w istocie czyni iluzorycznym postępowanie upominawcze, a wypowiedzenie umowy niejednoznacznym. Z samej istoty upomnienia wynika, że stanowi ono rodzaj skarcenia, napomnienia, przypomnienia, lecz nie ukarania. Sekwencja oświadczeń powodowego Banku powinna być taka, że powód w pierwszej kolejności winien wezwać kredytobiorcę do zapłaty, z poinformowaniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację - a w przypadku upływu wyznaczonego mu terminu - złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Bank jest zobowiązany przy wezwaniu do zapłaty poinformować dłużnika o możliwości złożenia wniosku restrukturyzacyjnego, a dłużnik ma prawo złożyć taki wniosek w terminie 14 dni. (tak Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyżej wskazanym wyroku oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt V ACa 609/18, Legalis nr 2000359).</p> <p>W rozpoznawanej sprawie powód wprawdzie przed wypowiedzeniem umowy pismem z dnia 18 września 2018 r. ostatecznie wezwał pozwanego do zapłaty, jednakże nie poinformował go o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację, która to informacja została udzielona dopiero w piśmie wypowiadającym umowę, przy czym powód nie wykazał, że przed wypowiedzeniem umowy pożyczki udzielił pozwanemu takiej informacji. Powyższe uzasadnia twierdzenie, że przedłożone w niniejszej sprawy wypowiedzenie nie może być uznane za skuteczne.</p> <p>Warto również wskazać, że jednostronne oświadczenie woli wywierające z chwilą jego złożenia innej osobie wpływ na jej stosunki majątkowe nie powinno być dokonywane z zastrzeżeniem warunku, gdyż ochrona prawna interesów tej osoby wymaga, aby zakres skuteczności takiego oświadczenia był precyzyjnie oznaczony. Przez warunek - w ścisłym tego słowa znaczeniu, rozumie się zamieszczone w treści czynności prawnej zastrzeżenie, które uzależnia powstanie lub ustanie jej skutków od zdarzenia przyszłego i niepewnego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 89)">art. 89 k.c.</a>). Zasadniczo warunek może być dodany do każdej czynności prawnej na zasadzie autonomii woli stron umowy, poza wyjątkami wynikającymi z ustawy bądź z właściwości czynności prawnej. Jednakże jednostronne oświadczenia woli wywierające z chwilą ich złożenia innej osobie wpływ na jej stosunki majątkowe z reguły nie powinny być dokonywane z zastrzeżeniem warunku. Ochrona prawna interesów tej osoby wymaga bowiem, aby zakres skuteczności takich oświadczeń był od razu oznaczony. Dotyczy to zwłaszcza wypowiedzenia, prowadzącego do zakończenia stosunku zobowiązaniowego o charakterze trwałym, gdyż druga strona powinna mieć od razu pewność co do swojej sytuacji prawnej. Za niedopuszczalnością zastrzeżenia warunku w wypowiadaniu umowy stoi zarówno doktryna, jak i orzecznictwo (m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt<br/>I ACa 143/17, Legalis nr 1657996).</p> <p>Dokonane przez powoda wypowiedzenie odbyło się właśnie z zastrzeżeniem warunku i było kompilacją kilku innych elementów, w efekcie czego pozostawało ono niejasne dla odbiorcy. Za jasny i jednoznaczny może być uznany jedynie przekaz odnoszący się do wezwania do zapłaty, a także wskazujący termin, w jakim pozwany obowiązany jest spełnić swoje świadczenie. W przedmiotowym wypowiedzeniu powód połączył instytucję restrukturyzacji zadłużenia oraz wypowiedzenia umowy wskazując, że wypowiedzenie jest warunkowe, gdyż zależy od tego, czy zobowiązany skorzysta właśnie z możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację. Nie jest przy tym jasne, czy w sytuacji, w której powód wniosku o restrukturyzację by nie uwzględnił, wypowiedzenie umowy zawarte w tym piśmie odniosłoby skutek, a jeżeli tak to od jakiego momentu. W konsekwencji oświadczenie woli powoda dotknięte jest nieważnością (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 § 1)">art. 58 § 1 k.c.</a>).</p> <p>W wyroku z dnia z dnia 24 marca 2010 r. (sygn. akt V CSK 296/09, Legalis nr 362232) Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, w myśl którego, ocena skuteczności wypowiedzenia umowy kredytowej przez bank wymaga uwzględnienia postanowień umowy łączącej strony oraz regulacji zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75)">art. 75 Prawa bankowego</a>.</p> <p>Analiza treści łączącej strony umowy wskazuje, że dokonane wypowiedzenie było także niezgodne z treścią § <span class="anon-block">(...)</span> ust. <span class="anon-block">(...)</span> zawartej umowy, stosownie do którego wypowiedzenie poprzedzone jest wezwaniem do zapłaty przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c Prawa bankowego</a> tj. wezwaniem pożyczkobiorcy do dokonania spłaty zaległości w terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania wezwania. Natomiast w ostatecznym wezwaniu do zapłaty z dnia 18 września 2018 r. powód zakreślił pozwanemu termin 7 dni od otrzymania niniejszego wezwania. Z powyższego wynika, iż powód nie dochował wskazanego w umowie trybu wypowiedzenia. Nadto w piśmie z 18 września 2018 r. nie zawarto pouczenia o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację, co przewiduje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c Prawa bankowego</a>. Przedmiotowe pismo nie mogło więc być uznane za spełniające wymogi określone w § <span class="anon-block">(...)</span> ust. <span class="anon-block">(...)</span> umowy.</p> <p>Wymogu określonego w tym zapisie umownym nie spełniało także warunkowe wypowiedzenie umowy z 19 października 2018 r., skoro to pismo łączyło w sobie zarówno wezwanie do zapłaty jak i wypowiedzenie umowy, podczas gdy § <span class="anon-block">(...)</span> ust. <span class="anon-block">(...)</span> umowy wymagał, aby wypowiedzenie było <span class="underline"> <!-- --> poprzedzone </span>wezwaniem, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c ustawy Prawo bankowe</a>. Taka redakcja umowy wymuszała wysłanie co najmniej dwóch pism do pożyczkobiorcy – wezwania do zapłaty w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c Prawa bankowego</a>, a następnie wypowiedzenia umowy po upływie określonego terminu.</p> <p>W rezultacie brak było możliwości uznania, że złożone przez powoda oświadczenie woli odniosło skutek w postaci wypowiedzenia stosunku prawnego, a co za tym idzie powstania wymagalności całości zadłużenia wynikającego z umowy. Z uwagi na powyższe, dokonane wypowiedzenie może być traktowane jedynie jako wezwanie do zapłaty. Wobec tego, całość zobowiązania nie została postawiona w stan wymagalności, a więc powód nie mógł domagać się jej zapłaty w niniejszym postepowaniu.</p> <p>W konsekwencji, Sąd oddalił powództwo jako przedwczesne, czym orzeczono w punkcie I wyroku.</p> <p>W punkcie II wyroku Sąd obciążył powoda kosztami postępowania, uznając je za uiszczone w całości. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu wydane zostało na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 k.p.c.</a>, zgodnie z regułą odpowiedzialności za wynik postępowania, w myśl której koszty te ponosi strona przegrywająca sprawę.</p> <p> <em> <!-- -->S ędzia (del.) Michał Jank</em> </p> </div>