I SA/Po 568/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie WSA Maciej Jaśniewicz WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi I.G., Ł.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej I.G., Ł.G. kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia (...) lipca 2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. wszczął postępowanie podatkowe w stosunku do A. G. , w sprawie przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2002r. Przesłanką wszczęcia postępowania był dokonany przez Stronę w dniu (...) grudnia 2002r. zakup zabudowanej nieruchomości położonej w P. przy ul. Racławickiej (...), w kwocie (...) zł, plus koszty opłat notarialnych w wysokości (...) zł. Z kolei po stronie przychodów A. G. w złożonym zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2002r., wykazał dochód w wysokości (...) zł. W toku postępowania podatkowego ustalono, że w małżeństwie A. G. z I. G., zawartym w dniu (...) lutego 1982r., istnieje od 1993r. ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej. W efekcie przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego P. wydał w dniu (...) grudnia 2008r. decyzję nr (...), w której ustalił A. G. zryczałtowany podatek dochodowy za 2002r. w kwocie (...) zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W uzasadnieniu dokonanego rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji powołał się na ustalenia faktyczne, z których wynika, że w 2002r. do dyspozycji Strony znajdowały się przychody w łącznej wysokości (...) zł, na które składał się stan oszczędności na dzień 01 stycznia 2002r. w wysokości (...) zł oraz dochód uzyskany przez A. G. w 2002r. w wysokości (...) zł. Natomiast po stronie wydatków poniesionych w 2002r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P., przyjął łączną kwotę wydatków w wysokości (...) zł, na którą złożyły się: - (...) zł zapłata podatku dochodowego wynikającego z zeznania podatkowego za 2001r., - (...) zł zakup nieruchomości położonej w P. przy ul. Racławickiej (...) (akt notarialny rep. A nr (...) z dnia (...) grudnia 2002r.), - (...) zł zakup w dniu (...) czerwca 2002r. przyczepy (...) wraz z kosztami podatku od czynności cywilnoprawnych, - (...) zł stanowiące 50 % statystycznych kosztów utrzymania 3-osobowego gospodarstwa pracowniczego. W świetle powyżej dokonanych ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego P. dokonując porównania łącznej kwoty wydatków poniesionych przez A. G. w 2002r. w wysokości (...) zł z osiągniętymi w tym roku dochodami w wysokości (...) zł stwierdził, że występuje nadwyżka wydatków nad przychodami w wysokości (...) zł. Kwota ta stanowi dochód z nieujawnionych źródeł przychodów opodatkowany 75 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego pełnomocnik Strony, w dniu (...) kwietnia 2009r. wniósł o umorzenie postępowania podatkowego prowadzonego w stosunku do A. G. , które z uwagi na śmierć Strony w dniu (...) kwietnia 2009r. stało się bezprzedmiotowe. Z uwagi na wystąpienie obligatoryjnej przesłanki do zawieszenia postępowania podatkowego z art. 201 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Izby Skarbowej w P. w dniu (...) kwietnia 2009r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) grudnia 2008r. ustalającej A. G. zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, w celu zapewnienia spadkobiercom Strony możliwości udziału w toczącym się postępowaniu podatkowym. Pismem z dnia (...) stycznia 2011r. I. G. oraz Ł. G. , reprezentowani przez radcę prawnego B. F. , wnieśli o podjęcie zawieszonego postępowania podatkowego w sprawie zmarłego w dniu (...) kwietnia 2009r. A. G. . Jak wynika z treści aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia (...) września 2009r. (rep. A nr (...)) oraz z treści oświadczenia o przyjęciu spadku z dnia (...) września 2009r. (rep. A. Nr (...)), spadek po zmarłym A. G. m nabyli I. G. oraz Ł. G. . Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając na podstawie art. 205 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, postanowieniem z dnia (...) lutego 2011r. podjął postępowanie odwoławcze od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) grudnia 2009r., nr (...) ustalającej A. G. zryczałtowany podatek dochodowy za rok 2002 w kwocie (...) zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania zostało doręczone pełnomocnikowi spadkobierców w dniu (...) marca 2011r. (k. nr 176). Tym samym, zgodnie z regulacją zawartą w art. 97 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, I. G. oraz Ł. G. przejęli przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Jak wynika z treści art. 97 § 4 Ordynacja podatkowa powyższe przepisy stosuje się również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego. Ponieważ śmierć Strony nastąpiła w toku postępowania w sprawach dotyczących praw i obowiązków wymienionych w art. 97 w/w ustawy, zgodnie z regulacją wynikającą z treści art. 102 tej ustawy, w miejsce A. G. wstąpili Jego następcy prawni. Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) grudnia 2008r. pełnomocnik Strony wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono istotne naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2002r.) a nadto istotne naruszenie przepisów postępowania poprzez nieustalenie i/lub nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Pełnomocnik A. G. wskazał, że zobowiązanie wynikające z przedmiotowej decyzji uległo przedawnieniu albowiem wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 68 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem pełnomocnika decyzja wydana została z naruszeniem art. 68 § 2 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym w 2002r.) oraz art. 68 § 4 w/w ustawy (w brzmieniu obowiązującym obecnie) gdyż została doręczona Stronie w dniu (...) stycznia 2009r. tj. po upływie 5 lat licząc od końca roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania rocznego za rok podatkowy, którego dotyczy decyzja. W opinii pełnomocnika decyzja organu podatkowego pierwszej instancji, została doręczona w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem nie doręczono pisma ani dorosłemu domownikowi, ani dozorcy ani sąsiadowi. Zdaniem pełnomocnika doręczenie w dniu (...) grudnia 2008r. nastąpiło do rąk osoby trzeciej nie przewidzianej dyspozycją art. 43 kpa. Ponadto, w rozpatrywanej sprawie nie uwzględniono faktu sfinansowania zakupu nieruchomości z ujawnionych źródeł przychodów tj. ze środków pobieranych sukcesywnie przez A. G. z konta prowadzonej firmy. Należy zatem przyjąć, że sfinansowanie zakupu nieruchomości nastąpiło z wykorzystaniem kredytu kupieckiego jaki Strona miała u swoich kontrahentów. Według pełnomocnika, postępowanie dowodowe koncentrujące się wyłącznie w granicach ustalenia przez organ podatkowy pierwszej instancji majątku posiadanego przez Stronę i źródeł z jakich on pochodzi, było wybiórcze i nie mogło prowadzić do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Skarbowej w P. rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia (...) maja 2011r. nr (...), utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji ustalającą wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002r. w kwocie (...) zł. Decyzję tę pełnomocnik I. G. i Ł. a G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. . W skardze Skarżący wnieśli o: * uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, * zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucili naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 20 ust. 3 ustawy z dnia z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie wysokości poniesionych przez Podatnika wydatków w roku 2002, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie: - art. 187 z związku z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa, poprzez nie zebranie i niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, a co za tym idzie nie ustalenie i/lub nie uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, - art. 149 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę, że doręczenie decyzji Podatnikowi w sposób i terminie przyjętym przez organy podatkowe było prawnie skuteczne, - art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Organ I instancji w decyzji z dnia (...) grudnia 2008r. błędnie zakwalifikował zakup przyczepy (...) jako oddzielny wydatek poniesiony przez podatnika, w związku z czym wysokość naliczonego podatku została niesłusznie zawyżona. Organ odwoławczy nie zauważył i nie skorygował tych błędnych obliczeń. Przyczepa (...), zakupiona przez podatnika w dniu (...) czerwca 2002 r., została bowiem niesłusznie zakwalifikowana przez Organ I instancji jako oddzielny wydatek ,chociaż z umowy sprzedaży wyraźnie wynikało, że zakup nastąpił w ramach działalności gospodarczej podatnika -firmy In-pako. Taki zakup nie może być więc uznany jako wydatek osoby fizycznej w rozumieniu art. 20§ 3 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skoro rozliczony został w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i miał wpływ na wynik finansowy z działalności gospodarczej. Organ odwoławczy w toku postępowania nie przeprowadził w całości postępowania dowodowego. Obowiązkiem organu podatkowego jest zaś podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. To organ podatkowy ma obowiązek przeprowadzić dowody, które służą ustaleniu okoliczności istotnych dla postępowania. Zgodnie bowiem z art. 187 §1 Ordynacji podatkowej w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dnia 19 lutego 2009r. Organ I instancji wezwał na przesłuchanie pięciu świadków, mających złożyć zeznania na okoliczności związane z prawidłowym doręczeniem decyzji podatnikowi. Dnia 11 marca 2009r. na przesłuchanie stawiło się jedynie dwoje świadków. Ponadto pełnomocnik podatnika złożył wniosek o przesłuchanie w charakterze świadków syna podatnika Ł. a G. , któremu organ doręczył decyzję dla podatnika, oraz J. R. Przesłuchanie tych świadków wyznaczone pierwotnie na dzień (...) kwietnia 2009r. nie doszło jednak do skutku z uwagi na śmierć podatnika A. G. i zawieszenie z tego powodu postępowania. Dnia (...) lutego 2011r. Organ odwoławczy podjął zawieszone postępowanie z udziałem spadkobierców podatnika, jednak w toku prowadzonego postępowania dowodowego nie wezwał ponownie świadków nieobecnych na przesłuchaniu w dniu (...) marca 2009 r. Organ nie przeprowadził również dowodu z przesłuchania świadków zawnioskowanych przez podatnika, tj. Ł. a G. oraz J. R. Organ podatkowy powinien według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1997r., III SA 150/96, LEX nr 30848). Rozpatrzyć powinien więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Organy podatkowe nie mogą selekcjonować dowodów, które są podstawą ustaleń faktycznych. Nie mogą także odmawiać przesłuchania świadka zgłaszanego przez podatnika, jeżeli z własnej inicjatywy przesłuchują świadka, którego związek z interesami podatnika jest podobny (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2006 r., I SA/Wa 187/05). Skoro więc Organ I instancji przesłuchał dwoje świadków (E. A. i C. R.) z własnej inicjatywy, to tym bardziej powinien przesłuchać świadków wnioskowanych przez podatnika, a zwłaszcza Ł. a G. , któremu organ faktycznie dokonał doręczenia decyzji. Mając powyższe na uwadze zdaniem pełnomocnika Organ odwoławczy nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, przez co nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a co w konsekwencji skutkowało naruszeniem art. 187 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego oznacza, że organy podatkowe nie mogą ograniczyć się do przeprowadzenia tylko niektórych dowodów, kierując się z góry przyjętym założeniem, że inne dowody są zbędne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2004 r., III SA 949/03, LEX nr 727820). Nie dysponując pełnym materiałem dowodowym Organ odwoławczy błędnie ocenił stan faktyczny. Uznał bowiem, że doręczenie decyzji z dnia (...) grudnia 2008 r. nastąpiło do rąk dorosłego domownika, zgodnie z dyspozycją art. 149 Ordynacji podatkowej. Doręczenie decyzji stronie nie nastąpiło jednak w żaden ze sposobów przewidzianych w art. 149 Ordynacji podatkowej, albowiem nie doręczono pisma ani dorosłemu domownikowi, ani sąsiadowi, ani dozorcy domu. Doręczenie nastąpiło do rąk osoby trzeciej nie przewidzianej dyspozycją art. 149 Ordynacji podatkowej, w czasie gdy strona przebywała w szpitalu na zabiegu pooperacyjnym w ramach zwolnienia lekarskiego. Ł. G. , któremu decyzja została przekazana nie jest bowiem domownikiem w rozumieniu art. 149 Ordynacji podatkowej. Co więcej taki stan rzeczy potwierdziły również zeznania świadków – C. R. oraz E.A., złożone w dniu (...) marca 2009r. Przesłuchanie w/w osób nastąpiło z inicjatywy organu podatkowego. Zostały one przesłuchane na okoliczność, czy Ł. G. – syn podatnika (obecnie skarżący) - w ich ocenie mieszka na stałe ze swoimi rodzicami. Kwestia ta, zdaniem Organu, miała kluczowe znaczenie dla niniejszego postępowania, albowiem (również zdaniem Organu) uznanie Ł. a G. za "domownika" gospodarstwa domowego prowadzonego przez A. G. powoduje, że doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) grudnia 2008r. w sprawie (...) (określającej zryczałtowany podatek dochodowy za 2002 r. w kwocie (...) zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu) na jego ręce, jest skuteczne. Zgodnie z poglądem panującym w doktrynie, status "domowników" adresata pisma mają zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci, niezależnie od tego, czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe. Świadkowie w swoich zeznaniach nie potwierdzili, co więcej nawet zaprzeczyli, jakoby Ł. G. mieszkał ze swoimi rodzicami. Mając więc na uwadze, że decyzja została doręczona skutecznie podatnikowi dopiero w dniu (...) stycznia 2009 r., zobowiązanie wynikające z zaskarżanej decyzji jest przedawnione albowiem wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 68 §4 Ordynacji podatkowej. Jeśli wziąć pod uwagę art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie strony w zakresie dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nie ujawnionych za 2002 r. przedawniło się (...) grudnia 2008 r. Zobowiązanie strony w zakresie dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. nie powstało zatem, skoro decyzja ustalająca to zobowiązanie doręczona została stronie dopiero w dniu (...) stycznia 2009r. Abstrahując od powyższych rozważań, na uwagę zasługuję również fakt, iż w rozpatrywanej sprawie Organ podatkowy nie uwzględnił w ogóle faktu sfinansowania zakupu nieruchomości z ujawnionych źródeł przychodów. Zakup nieruchomości położonej w P. , przy ul. Racławickiej (...), został sfinansowany z wykorzystaniem kredytu kupieckiego, jaki strona miała u swoich kontrahentów, licząc że spłata powstających długów wobec kontrahentów nastąpi z zysków wypracowanych w następnych okresach. Na takie rozumowanie pozwalała skala osiąganych przychodów, przy których cena zakupu nieruchomości stanowiła trochę ponad 10%. Strona nie dysponowała w tamtym czasie odpowiednimi zyskami, aby sfinansować ten zakup z wypracowanych zysków lub kredytu bankowego. W takiej sytuacji strona sukcesywnie pobierała gotówkę z konta prowadzonej firmy przeznaczając ją na zapłatę dla sprzedającego. Organ odwoławczy pominął jednak tę kwestię całkowicie, nie przeprowadzając dowodu z wyciągów bankowych "A" Oddział w P. , o który wnioskował podatnik. Sfinansowanie zakupu nastąpiło zatem z takiego źródła przychodów, które było przez stronę ujawnione. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw do zastosowania wobec strony art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W kontekście wszystkich podniesionych argumentów, zdaniem pełnomocnika uznać należy że Organ odwoławczy w toku prowadzonego wobec strony postępowania nie dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy naruszając zasadę prawdy obiektywnej, gwarantowaną w art. 122 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwanej: p.p.s.a.) stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Na podstawie art. 134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkich powodów w niej podniesionych. Nie wnikając w zasadność merytorycznych zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego. W dniu (...) grudnia 2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. wydał decyzję ustalającą wobec A. G. zryczałtowany podatek dochodowy za 2002r. w kwocie (...) zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Przedmiotowa decyzja została odebrana przez Ł. a G. w dniu (...) grudnia 2008r. Odwołanie od tej decyzji złożył radca prawny B. F. reprezentujący A. G. . W aktach sprawy brak jest jednak pełnomocnictwa udzielonego przez A. G. . Podczas rozprawy w dniu (...) listopada 2011r. Sąd zobowiązał pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej do przedłożenia w terminie 7 dni tego pełnomocnictwa. Pismem z dnia (...) listopada 2011r. pełnomocnik Organu II instancji poinformował Sąd, iż nie posiada stosownego pełnomocnictwa. A zatem mając na uwadze fakt, iż Dyrektor Izby Skarbowej w P. rozpoznał odwołanie złożone przez osobę nie umocowaną Sąd stwierdza, iż doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego. Jak bowiem wynika z treści art. 220 § 1 O.p. od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. W niniejszej sprawie odwołanie złożył pełnomocnik strony bez stosownego pełnomocnictwa. Nadto Sąd stwierdza, iż Organ II instancji w dniu (...) lutego 2009r. wezwał na przesłuchanie pięciu świadków, mających złożyć zeznania na okoliczności związane z prawidłowym doręczeniem decyzji A. G. W dniu (...) marca 2009r. na przesłuchanie stawiło się jedynie dwoje świadków: C. R. i E. A. Tego samego dnia pełnomocnik A. G. wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków i Ł. a G. i J. R. na okoliczność zamieszkania Ł. a G. przyczyn pojawienia się przy ulicy G. oraz centrum prowadzenia spraw życiowych. O przeprowadzeniu dowodu organ podatkowy rozstrzyga postanowieniem, które ma charakter incydentalny. Organ II instancji nie przesłuchał wszystkich świadków, nie wydając w tej kwestii postanowienia o odmowie ich przesłuchania. Organ podatkowy w myśl art. 187 § 2 O.p. może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Brak rozstrzygnięcia o żądaniu przeprowadzenia dowodu w formie postanowienia i wskazania przyczyn odmowy dopuszczenia dowodu w uzasadnieniu decyzji może stanowić uzasadniony zarzut skargi, jeżeli także naruszenie przepisów postępowania mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowym postępowaniu taka sytuacja zaistniała, tym bardziej iż organ w informacji o przedłużeniu postępowania sam pisze o konieczności przesłuchania świadków zawnioskowanych przez stronę. Naczelną zasadą postępowania podatkowego jest wynikająca z art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej, która została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p. Przepis ten nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi wiążą się skutki prawne. Niezebranie kompletnego materiału dowodowego narusza komentowany przepis. Mając na uwadze wyżej cytowanej przepisy Sąd stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie konieczne i zasadne jest przesłuchanie wszystkich zawnioskowanych świadków. Rozstrzyganie pozostałych kwestii podniesionych w skardze w tych okolicznościach byłoby przedwczesne. Z uwagi na fakt, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w myśl art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało ją uchylić. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie II wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. kk