I SA/Wr 472/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Piotr Kieres, Dagmara Dominik – Ogińska, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 30 lipca 2020 r., nr SKO/41/P-58/2020 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2018 oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Skarbu Państwa, Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo W. (dalej: Nadleśnictwo, Strona, Skarżący, Podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jelenie Górze (dalej: SKO) z dnia 30 lipca 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy O. (dalej: Wójt, organ I instancji) z dnia 31 marca 2020 r., nr RF- WP.3120.04.25.2019 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 78.369,00 zł. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. Nadleśnictwo w dniu 4 stycznia 2019 r. dokonało korekty deklaracji z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 r. (złożonej 5 lutego 2018 r.), wyjaśniając, że pierwotnie błędnie ujęło do opodatkowania jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nieruchomości o pow. [...] m², na których ustanowiono służebność przesyłu na rzecz operatora sieci elektroenergetycznych, podczas gdy przedmiotowe grunty powinny zostać opodatkowane jako leśne i rolne oraz powierzchnia [...] m² jako grunty pozostałe, natomiast nieużytki o pow. [...] m² powinny zostać zwolnione z opodatkowania Jednocześnie podatnik wnioskował o zwrot nadpłaconego podatku za 2018 r. w wysokości 78.369,00 zł. Organ wskazał, że złożona korekta deklaracji budziła wątpliwości i w związku z tym w dniu 22 lutego 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Nadleśnictwu podatku od nieruchomości za 2018 r. Wójt nie uwzględnił argumentacji Nadleśnictwa, że grunty nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i decyzją z dnia 28 czerwca 2019 r., nr RF-WP. 3120.04.25.2019 określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 97.952,00 zł. Wskazana decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 23 września 2019 r., nr SKO/41/P- 174/2019. Wobec powyższych okoliczności, w ocenie organu pierwszej instancji, złożona przez Nadleśnictwo korekta podatku za 2018 r. nie może zostać uwzględniona. Organ wskazał również, że wysokość zobowiązania na 2018 r. została określona zgodnie ze złożoną w dniu 5 lutego 2018 r. przez Stronę pierwotną deklaracją na 2018 r. i została w całości zapłacona. SKO w Jeleniej Górze, po rozpoznaniu odwołania Nadleśnictwa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie SKO wskazało, że ponieważ w niniejszej sprawie złożono wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości wraz z korektą pierwotnej deklaracji, która wywołała skutek prawny, a organ I instancji nie zgodził się z zadeklarowaną w tej korekcie kwotą, zasadnym było wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie określenia zobowiązana w podatku od nieruchomości oraz ustalenie w toku tego postępowania czy Strona uiściła podatek nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej. Podkreślił, że jeżeli zaś w czasie trwania postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty zostanie wszczęte postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, to przedmiot postępowań będzie różny, przy czym rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następczej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, z uwagi na fakt że oba postępowania dotyczą tego samego okresu podatkowego. W tym kontekście SKO wskazało, że decyzją z dnia 28 czerwca 2019 r., nr RF-WP.3120.04.25.2019 organ podatkowy określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 97.952,00 zł, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze decyzją ostateczną z dnia 23 września 2019 r., nr SKO/41/P- 174/2019. Zatem, przeprowadzone postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za badany okres wykazało, iż podatek od nieruchomości, który został przez Stronę pierwotnie zadeklarowany i wpłacony jest podatkiem w prawidłowej wysokości, natomiast kwota wskazana w deklaracji korygującej była nieprawidłowa. W tej sytuacji podatek od nieruchomości zapłacony przez Stronę za 2018 r. jest podatkiem należnym, co oznacza, że nie istnieje nadpłata w rozumieniu art. 72 § 1 O.p. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie, z ostrożności procesowej, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa - naruszenie art. 75 § 4 a O.p. poprzez wydanie decyzji w sprawie o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2018, podczas gdy uprzednio organ wydał decyzję ostateczną określającą podatnikowi wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2018. Ewentualnie w przypadku, gdy Sąd uzna, że nie doszło do powyższych uchybień zarzuciła: - nie zawieszenie postępowania pomimo wiedzy o tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się postanowieniem sygn. akt I SA/Wr 748/19 o podjęcie przez NSA uchwały w sprawie Czy w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2018 r. przedsiębiorstwo przesyłowe w związku z zawarciem z Lasami Państwowymi umowy umożliwiającej wykonywanie służebności przesyłu na gruntach Skarbu Państwa znajdujących się pod zarządem Lasów Państwowych, jest - stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a), art. 3 ust. 2, art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445) podatnikiem podatku od nieruchomości obciążonym podatkiem od tych gruntów a jeżeli nie jest takim podatnikiem, to czy podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z zawarciem ww. umowy są Lasy Państwowe (jednostki organizacyjne)? - rażące naruszenie prawa to jest art. 1a ust. 1 pkt 3 związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej: u.p.o.l.) poprzez ich błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie w istniejącym stanie faktycznym, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno uznać, że Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo W. jest właścicielem gruntów pod liniami energetycznymi, co powinno prowadzić do wniosku, że sporne nieruchomości podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym - rażące naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji sprzecznej z jego treścią; - rażące naruszenie art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP poprzez brak zapewnienia podatnikowi niezbędnego poziomu bezpieczeństwa podatkowego; - naruszenie art. 39a ust 1 ustawy o lasach poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji brak uznania, że ustanowiona służebność przesyłu jest ograniczona ustawowo obowiązkiem prowadzenia gospodarki leśnej; - naruszenie art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP w zw. z art. 2a ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że Nadleśnictwo jest podatnikiem podatku od nieruchomości z racji służebności przesyłu, podczas gdy ich prawidłowa wykładnia wskazuje, że jest podatnikiem odpowiednio podatku rolnego i leśnego; - rażące naruszenie prawa to jest art. 72 § 1 O.p. w związku z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez błędne uznanie, że ich interpretacja wskazuje na to, iż grunty leśne i rolne pod linią energetyczną będące własnością Skarbu Państwa, w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo W., podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ze względu na prowadzoną tam działalność gospodarczą; - naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) poprzez naruszenie zasady zaufania i przekonywania, jak również uchybienia zasadzie in dubio pro tributario wobec braku wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym, co przejawia się brakiem odniesienia do faktu, że zakres zawartej umowy ustanawiającej służebność przesyłu powoduje, że grunty nią objęte pozostają w posiadaniu zależnym przedsiębiorstwa energetycznego oraz brakiem przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia założonej przez organy podatkowe okoliczności, że przyjęta przez nie powierzchnia gruntów nie znajduje się w posiadaniu przedsiębiorstwa energetycznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Postanowieniem z dnia 26 października 2020 r. zawieszono postępowanie sadowoadministracyjne uznając, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 990/19 ze skargi Strony na decyzję SKO w Jeleniej Górze z dnia 23 września 2019 r., nr SKO/41/P-174/2019 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. (k 27-28 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2021 r. podjęto z urzędu zawieszone postępowanie (k 43 akt sądowych). Pismem z dnia 29 października 2021 r. (data wpływu 6 listopada 2021 r.) Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (k:37 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.). Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 - 150 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu. Zdaniem Sądu, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu podatkowym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. W ocenie Sądu, w postępowaniu organów obu instancji nie sposób dopatrzyć się naruszenia przepisów procedury. Okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem analizy organów, której rezultaty zostały opisane i ocenione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Podobnie nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowa analiza wystąpienia przesłanek uprawniających do orzeczenia o odmowie stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 2018 r. Nie sposób zarzucić organom, iż niezasadnie rozstrzygnęły niniejszą sprawę mając na uwadze przede wszystkim ustalenie, iż w sprawie została wydana decyzja wymiarowa. Ustalenie takie generowało bowiem dalsze kroki i rozstrzygnięcie organu, co wyjaśnione zostanie w poniższych argumentach. W ocenie Sądu zbędne było w decyzjach obu instancji przedstawianie stanowiska organów co do argumentacji Strony przemawiającej jej zdaniem za korektą zeznania podatkowego za 2018 r. dla potrzeb stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia nadpłaty. Stanowiło to bowiem powtórzenie podstaw faktycznych i prawnych, jakie legły u podstaw decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Ponowne odnoszenie się do zagadnień związanych z wymiarem podatku jest w tej sytuacji nie tylko zbędne ale i mylące, gdyż wprowadza brak jasności co do rzeczywistego przedmiotu rozstrzygnięcia. Decyzja w myśl art.210 § 1 pkt 6 O.p. powinna wyjaśniać podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia. Jeśli więc jej uzasadnienie zawiera elementy zbędne dla wyjaśnienia tej podstawy, to można mówić o naruszeniu art. 210 §1 pkt.6 O.p.. Przy uzasadnianiu decyzji niezbędna jest bowiem pewna dyscyplina organu ograniczająca argumentację tylko do tych elementów, które mają rzeczywiste znaczenie dla rozstrzygnięcia. Dostrzeżone uchybienie nie wpłynęło jednak na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Nadto, dostrzec należy, iż pełnomocnik Strony podniósł zarzuty, które winny być kierowane do decyzji wymiarowej, obecnie bowiem zarzuty te nie mogą odnieść oczekiwanego przez Stronę skutku, także z uwagi na poniższe argumenty. Mając na uwadze uzasadnienie skargi dodać trzeba, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie może służyć do podważania ostatecznych decyzji podatkowych, zarówno konstytutywnych, wydanych na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 O.p., jak i deklaratoryjnych, wydanych na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 O.p. (por. B. Gruszczyński, w: "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2011, s. 436-437). Przechodząc do istoty podnieść trzeba, że sprawa niniejsza zainicjowana została wnioskiem Strony z dnia 4 stycznia 2019 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 r. Zdaniem Strony, pierwotnie błędnie ujęło do opodatkowania jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nieruchomości o pow. [...] m², na których ustanowiono służebność przesyłu na rzecz operatora sieci elektroenergetycznych, wobec czego Strona złożyła korektę deklaracji. Podkreślić należy, że nie ma przeszkód prawnych, aby w trakcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty organ podatkowy, kiedy jest to uzasadnione, wszczął z urzędu odrębne postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jedyną regulacją prawną dotyczącą łącznie postępowania w sprawie nadpłaty i postępowania w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego oraz dopuszczalności równoczesnego prowadzenia tych postępowań jest art. 79 § 1 O.p. Na podstawie art. 79 § 1 O.p. postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. Z treści przytoczonego unormowania wynika więc zakaz wszczynania i prowadzenia postępowania w sprawie nadpłaty w czasie trwania postępowania podatkowego i kontroli podatkowej oraz - a contrario - dopuszczalność wszczynania i prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego w czasie trwania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Zaakcentować także należy, że jeżeli w uzasadnionych przypadkach w czasie trwania postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty zostanie wszczęte postępowanie podatkowe, to przedmiot rozstrzygnięć tych postępowań będzie nietożsamy, natomiast rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, ponieważ dotyczą one tego samego okresu podatkowego. W tego rodzaju sytuacji w postępowaniu w przedmiocie nadpłaty zakończonym wydaniem decyzji nie ocenia się powtórnie merytorycznej zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty, lecz jedynie działając w trybie art. 72 § 1 pkt 1 O.p. porównuje się wysokość zobowiązania określonego w decyzji wymiarowej z kwotą wpłaconego przez podatnika podatku. Orzekając zatem w przedmiocie nadpłaty obowiązkiem organów jest jedynie porównanie kwoty wpłaconego przez Stronę podatku z kwotą zobowiązania podatkowego wynikającego z wydanej uprzednio decyzji wymiarowej (por. uchwała 7 sędziów z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13; wyrok NSA z dnia 4 października 2019 r., sygn. akt I GSK 772/17; z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2958/16). W świetle powyższego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest zatem to, iż w związku z koniecznością wyjaśnienia zasadności złożonej korekty deklaracji organ I instancji w dniu 22 lutego 2019 r. instancji wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w zakresie podatku od nieruchomości za 2018 r. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Wójt Gminy O. decyzją z dnia 28 czerwca 2019 r. określił Stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 97.952,00 zł. Wskazana decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 września 2019 r. Przedmiotowa decyzja poddana została również kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której WSA we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi Strony na ww. decyzję SKO w Jelenie Górze wyrokiem z dnia 9 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 990/19 uchylił ww. decyzję organu I i II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt III FSK 3718/21 uchylił ww. wyrok WSA we Wrocławiu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 1075/21 WSA we Wrocławiu, po ponownym rozpoznaniu skargi Strony na decyzję SKO w Jelenie Górze z dnia 23 września 2019 r., oddalił skargę w całości. Przywołane orzeczenie Sądu jest nieprawomocne, niemniej dla niniejszej sprawy istotne jest, że w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, jak i w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie, pozostawała w obrocie prawnym decyzja określająca zobowiązanie w tym samym podatku, za ten sam okres, wobec tego samego podatnika. W konsekwencji, kwestie merytoryczne dotyczące związane określeniem podatku od nieruchomości za 2018 r. zostały rozstrzygnięte ostateczną decyzją wymiarową z dnia 23 września 2019 r., a zaskarżona decyzja z dnia 20 lipca 2020 r., którą organ miał obowiązek wydać, w przedmiocie nadpłaty, stanowiła wyłącznie konsekwencję decyzji wymiarowej. Organ podatkowy rozpoznając wniosek Strony o stwierdzenie nadpłaty zasadnie wskazał na tą okoliczność i związanie rozstrzygnięciem zawartym w decyzji określającej Stronie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2018 r. Bez wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji nie było zatem możliwe wydanie rozstrzygnięcia innego niż to, które zapadło i było zgodne z decyzją wiążącą organ. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że przypisy prawa materialnego, w tym powołane w skardze przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znalazłyby w sprawie zastosowanie, gdyby organ rozpoznał wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty bez wcześniejszego określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. W tym przypadku, przy braku decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, kompleksowe postępowanie dowodowe, mające na celu wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, winno być przeprowadzone w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Sytuacja taka nie zachodzi jednak, gdy organ wcześniej określi w decyzji wymiarowej wysokość zobowiązania podatkowego. W kontekście zarzutów skargi podkreślić także należy, że organ podatkowy wydając decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. rozstrzygnął wyłącznie w zakresie tego zobowiązania. W takiej sytuacji organy zobowiązane były rozpoznać wniosek Strony o stwierdzenie nadpłaty i wydać stosowną decyzję w tym przedmiocie. Konkludując, z przyczyn podanych powyżej, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów postępowania podatkowego i przepisów prawa materialnego, w szczególności w zakresie wskazanym w skardze, w tym art. 156 k.p.a. który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Z uwagi na powyższe, w oparciu o postanowienia art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku.