I SA/Kr 1389/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Bogusław Wolas (spr.) WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] października 2019 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego A. A. 9dalej także "skarżący") na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego przez Wojewodę Małopolskiego, obejmującego zaległość z tytułu mandatu karnego nr [...] w wysokości 100 zł. Egzekucja została wszczęta poprzez doręczenie zobowiązanemu kopii tytułu wykonawczego wraz z pismem z 15 stycznia 2016 r. informującym o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Przesyłka została odebrana przez zobowiązanego w dniu 1 lutego 2016 r. Zawiadomieniem z 28 października 2016 r., doręczonym skarżącemu 10 listopada 2016 r., organ egzekucyjny zajął świadczenia skarżącego w Zakładzie Emerytalno-Rentowym MSWiA. Należność objęta tytułem wykonawczym nr [...]/2015 została wyegzekwowana i przekazana do wierzyciela w dniu 8 grudnia 2016 r. Pismem z 19 sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. kopię protokołu z 13 sierpnia 2019 r. zawierającego wniosek A. A. o wznowienie postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie wobec niedoręczenia mu tytułu wykonawczego nr [...]. Zobowiązany twierdził, że koperta adresowana na jego imię i nazwisko nie zwierała tytułu wykonawczego, a znajdowało się w niej pismo nr [...] z 15 stycznia 2015 r. oraz odpis tytułu wykonawczego nr [...] z 21 września 2015 r. dotyczące D. O.. Nadto zobowiązany podniósł, że mandat, będący podstawą prowadzenia postepowania egzekucyjnego został wystawiony niezasadnie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., po rozpatrzeniu ww. wniosku, postanowieniem z 11 września 2019 r., nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], uznając, że w przedmiotowej sprawie brak jest ustawowych podstaw do jego wszczęcia. W zażaleniu A. A. zarzucił: brak doręczenia tytułu wykonawczego nr [...], bezprawne prowadzenie egzekucji, udostępnienie zobowiązanemu tytułu wykonawczego innej osoby, stronniczą odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania egzekucyjnego, działanie na szkodę uczciwych podatników oraz działanie na podstawie ustaw z lat 1966, 1960. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z 17 października 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 w związku z art. z art. 61a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 17, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438, dalej: "u.p.e.a."). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia DIAS wyjaśnił, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. postępowanie może być wznowione z sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zostało zakończone wskutek wyegzekwowania, a nie wydaniem ostatecznego postanowienia np. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W takiej sytuacji organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania egzekucyjnego nie może być ponownie wszczęte/wznowione. Natomiast w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. DIAS wskazał, że przez "inne uzasadnione przyczyny" należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. tak jak w przedmiotowej sprawie brak możliwości wznowienia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego nr [...], wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru zawiadomienia nr [...] z 15 stycznia 2016 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] Odbiór przesyłki osobiście potwierdził zobowiązany 1 lutego 2016 r. DIAS podtrzymał stanowisko organu egzekucyjnego, że w dniu nadania przesyłki do A. A. wszystkie przesyłki wysyłane były w kopertach "z okienkiem", w związku z tym, adres na który wysłano korespondencję był adresem wskazanym w piśmie z 15 stycznia 2016 r. Nadto o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zobowiązany został również poinformowany w zawiadomieniu o zajęciu świadczenia dokonanego w Zakładzie Emerytalno-Rentowym MSWiA w dniu 10 listopada 2016 r. Informację o prowadzonym postępowaniu zobowiązany powziął po raz kolejny w dniu 20 marca 2018 r.,kiedy potwierdził w organie egzekucyjnym odbiór kserokopii tytułów wykonawczych, w tym kopii tytułu nr [...]. Odnosząc się do zarzutu bezprawnego prowadzenia egzekucji, DIAS wyjaśnił, że egzekucja została wszczęta na podstawie prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego. Zarzut bezprawnego prowadzenia egzekucji nie był podnoszony przez zobowiązanego w toku prowadzonej egzekucji, wtedy bowiem możliwe byłoby kwestionowanie należności objętej tytułem wykonawczym. A. A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucił: świadome i celowe przypisywanie mu czynów, których nie popełnił, świadome i celowe pozbawienie go części prawa nabytego, gołosłowne stwierdzanie faktów, o których nie ma się żadnej wiedzy, dawanie wiary tylko i wyłącznie organom władzy publicznej, która nie jest poparta żadnym materiałem dowodowym, nieprzestrzeganie podstawowych wolności i praw zawartych w Konstytucji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o jak najszybsze zakończenie postępowania, merytoryczne rozpoznanie egzekucji, naprawę popełnionych błędów. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie żądanie wznowienia postępowania dotyczyło postępowania egzekucyjnego, zakończonego wyegzekwowaniem należnej kwoty, do którego zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w sprawach nieuregulowanych tą ustawą odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Na wstępie podnieść należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie to dotknięte było jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Jest to tryb nadzwyczajny, który zmierza do kontroli decyzji zapadłych w trybie zwykłego postępowania i może być podjęty tylko w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w powołanym art. 145 § 1 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podzielone zostało na dwa etapy: 1) postępowanie wstępne - tzw. wznowieniowe, które poświęcone jest badaniu przesłanek formalnoprawnych, oraz 2) postępowanie wznowione, które rozpoczyna się po sprawdzeniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, z chwilą wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Etap pierwszy kończy się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Jak wynika z powyższego przepisu postępowanie można wznowić wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (również postanowieniem). Jest to zatem warunek konieczny wznowienia postępowania. Dopiero jeśli zaistnieje, można badać podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie do tego etapu jednak nie doszło, bowiem postepowanie egzekucyjne prowadzone wobec A. A. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego przez Wojewodę Małopolskiego, a obejmującego zaległość z tytułu mandatu karnego nr [...] w wysokości 100 zł, zostało zakończone w dniu 8 grudnia 2016 r. wskutek wyegzekwowania należności i zaspokojenia wierzyciela. W tej sytuacji brak było najbardziej podstawowego warunku do wznowienia zakończonego postępowania tj. brak ostatecznej decyzji/postanowienia w tym przedmiocie. Wobec tego organ zobowiązany był, na podstawie z art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., do odmowy wszczęcia postępowania w tej sprawie. Zgodnie bowiem z pierwszym powołanym przepisem, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (np. wystąpienie z wnioskiem, który nie może być załatwiony w drodze decyzji administracyjnej, żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw). Przesłanka ta jest spełniona, jeżeli przepisy prawa materialnego nie dają podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w sprawie. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym. Skoro zatem w sprawie zaszła inna uzasadniona przyczyna w sposób oczywisty stanowiąca przeszkodę do wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a., tj. brak zakończenia postępowania egzekucyjnego, objętego wnioskiem skarżącego, to organ zobowiązany był do odmowy jego wszczęcia. W związku z powyższym podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące nieprawidłowości w egzekwowaniu należności, są irrelewantne, pozostające bez wpływu na rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie, dlatego też Sąd nie ustosunkował się do nich merytorycznie. Mając na uwadze ww. okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł o oddaleniu skargi.