II K 102/19

<p>Sygn. akt II K 102/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 4 listopada 2019 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Częstochowie II Wydział Karny w składzie :</p> <p>Przewodniczący: Sędzia SR del. Radosław Chodorowski</p> <p>Protokolant: Agnieszka Rataj</p> <p>przy udziale Prokuratora Przemysława Głąbiewskiego</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 12.07.2019 r., 19.08.2019 r., 23.09.2019 r., 25.10.2019 r. w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>sprawy:</p> <p>1.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span>, </strong>s. <span class="anon-block">E.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span>, <span class="anon-block">pesel (...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o to, że:</strong> </p> <p>I.  W dniu 26 grudnia 2018 r. w <span class="anon-block">C.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, w ten sposób, że w celu wymuszenia od <span class="anon-block">W. K.</span> zwrotu wierzytelności w postaci butów, stosowali przemoc przez zadawanie ciosów pięściami oraz kopanie po głowie i dokonali pobicia <span class="anon-block">W. K.</span> powołując u w/w obrażenia ciała w postaci urazu głowy ze złamaniem kości twarzoczaszki, krwotokiem śródczaszkowym, ogniskowym stłuczeniem mózgu i rozmiękaniem mózgu i narazili <span class="anon-block">W. K.</span> na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo następnie skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 lub 157 § 1 k.k.</a>, które doprowadziło do śmierci <span class="anon-block">W. K.</span> w dniu 1 stycznia 2019 r. oraz grozili mu słowami „ty <span class="anon-block">(...)</span> zabiję Cię” i „Ty <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> Cię za te buty”, przy czym tego dopuścili się w warunkach powrotu do przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> tj. będąc skazanym w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Częstochowie, Wydział IV Karny sygn. akt IV K 552/16 z dnia 17 stycznia 2017 r., którą odbył od dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. do <span class="anon-block">(...)</span> r.,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1;art. 158 § 3)">art. 158 § 1 i 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>II.  w dniu 26 grudnia 2018 r. w <span class="anon-block">C.</span> wdarł się do mieszkania mieszczącego się przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> należącego do <span class="anon-block">W. K.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 k.k.</a> </strong> </p> <p>III.  w dniu 26 grudnia 2018 r. w <span class="anon-block">C.</span> naruszył czynności narządów ciała <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> na okres poniżej 7 dni, powodując obrażenia w postaci stłuczenia nosa z krwawieniem, stłuczenia okolicy podoczodołowej lewej oraz stłuczenia barku prawego poprzez uderzenie pięścią w twarz, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> tj. będąc skazanym w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Częstochowie, Wydział IV Karny sygn. akt IV K 552/16 z dnia 17 stycznia 2017 r., którą odbywał od 15 maja 2016 r. do 23 sierpnia 2018 r.</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2. <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, </strong>s. <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> <span class="anon-block">pesel (...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o to, że:</strong> </p> <p>IV.  w dniu 26 grudnia 2018 r. w <span class="anon-block">C.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span>, w ten sposób, że w celu wymuszenia od <span class="anon-block">W. K.</span> zwrotu wierzytelności w postaci butów, stosowali przemoc poprzez zadawanie ciosów pięściami oraz kopanie po głowie i dokonali pobicia <span class="anon-block">W. K.</span> powodując u w/w obrażenia ciała w postaci urazu głowy ze złamaniem kości twarzoczaszki, krwotokiem śródczaszkowym, ogniskowym stłuczeniem mózgu i rozmiękaniem mózgu i narazili <span class="anon-block">W. K.</span> na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo następnie skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 lub 157 § 1 k.k.</a>, które doprowadziło do śmierci <span class="anon-block">W. K.</span> w dniu 1 stycznia 2019 r. oraz grozili mu słowami „ty <span class="anon-block">(...)</span> zabiję Cię” i „Ty <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> cię za te buty”,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1;art. 158 § 3)">art. 158 § 1 i 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>;</strong> </p> <p>V.  w dniu 26 grudnia 2018 r. w <span class="anon-block">C.</span> wdarł się do mieszkania mieszczącego się przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> należącego do <span class="anon-block">W. K.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->orzeka:</strong> </p> <p>1.  uznaje oskarżonych <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (1)</span> za winnych tego, że w dniu 26 grudnia 2018 r. w <span class="anon-block">C.</span> działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobicia <span class="anon-block">W. K.</span> pod pretekstem zmuszenia go do zwrotu butów, przez zadawanie ciosów pięściami oraz kopanie po głowie, czym spowodowali u niego obrażenia ciała w postaci: stłuczenia głowy, krwiaka okularowego powiek oka lewego, złamanie kości nosa po stronie prawej z niewielkim przemieszczeniem, złamanie lewego łuku jarzmowego dwumiejscowe bez przemieszczenia, złamanie wyrostka kłykciowego żuchwy po stronie lewej z przemieszczeniem i podwichnięciem w stawie skroniowo-żuchwowym powodujące naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej dni 7, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu kary 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 23.11.2016r. IV K 619/16 za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 §1 kk</a>, objętej następnie karą łączną 3 lat i 6 miesięcy orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 17.01.2017 r. IV K 552/16, którą odbył w okresie od dnia<span class="anon-block">(...)</span>r. do<span class="anon-block">(...)</span>r., tj.: wobec <span class="anon-block">M. D. (1)</span> występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 §1 kk</a>, a wobec <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 §1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 §1 kk</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 §1 kk</a> skazuje ich: <span class="anon-block">M. D. (1)</span> na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> na karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>2.  uznaje oskarżonego <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> za winnego tego, że w dniu 26 grudnia 2018 r. w <span class="anon-block">C.</span> poprzez uderzenie pięścią w twarz <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> spowodował u niego obrażenia w postaci stłuczenia nosa z krwawieniem, stłuczenia okolicy podoczodołowej lewej oraz stłuczenia barku prawego co spowodowało naruszył czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 23.11.2016r. IV K 619/16 za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 §1 kk</a>, objętej następnie karą łączną 3 lat i 6 miesięcy orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 17.01.2017 r. IV K 552/16, którą odbył w okresie od dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. do <span class="anon-block">(...)</span> r., tj. występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 §1 kk</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 kk</a> skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>3.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art. 85 §1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 §1 kk</a> łączy orzeczone wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>4.  uniewinnia oskarżonych <span class="anon-block">M. D. (1)</span> i <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> od popełnienia zarzucanych im czynów opisanych w pkt II i V części wstępnej wyroku;</p> <p>5.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 §1 kk</a> zalicza oskarżonym na poczet orzeczonych kar okres tymczasowego aresztowania przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;</p> <p>a)  <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> na poczet kary łącznej pozbawienia wolności – od dnia <span class="anon-block">(...)</span>do dnia <span class="anon-block">(...)</span>;</p> <p>b)  <span class="anon-block">M. D. (1)</span> na poczet kary pozbawienia wolności - od dnia <span class="anon-block">(...)</span> do dnia <span class="anon-block">(...)</span>;</p> <p>6.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturze</a> zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: <span class="anon-block">M. M. (1)</span> kwotę 1697,40 (tysiąc sześćset dziewięćdziesiąt siedem zł czterdzieści gr) zł; <span class="anon-block">P. K.</span> kwotę 1328,40 (tysiąc trzysta dwadzieścia osiem zł czterdzieści gr) zł obejmujące podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu;</p> <p>7.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 §1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 630)">art. 630 kpk</a> zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów procesu i kosztami tymi jak również kosztami w części obejmującej uniewinnienie obciąża Skarb Państwa.</p> <p>II K 102/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>W listopadzie 2018r. <span class="anon-block">Z. L.</span> (matka oskarżonego <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span>) spożywała w swoim mieszkaniu w <span class="anon-block">C.</span> alkohol razem z <span class="anon-block">T. K.</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span>. Jak <span class="anon-block">T. K.</span> kupił alkohol to zostawił resztę pieniędzy na stole –ok. 30 zł. Potem <span class="anon-block">J. Ł.</span> i <span class="anon-block">Z. L.</span> zasnęły. Kiedy <span class="anon-block">Z. L.</span> się obudziła okazało się, że nie ma już w mieszkaniu <span class="anon-block">J. Ł.</span>. Z mieszkania zginęły pieniądze oraz buty – 1 para <span class="anon-block">Z. L.</span> i 1 para jej syna <span class="anon-block">Ł.</span>. <span class="anon-block">Z. L.</span> podejrzewała o tą kradzież <span class="anon-block">J. Ł.</span>, ale nie kontaktowała się z nią w tej sprawie; nie zgłosiła również kradzieży na policję. Kilka tygodni później opowiedziała o zdarzeniu <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, którego spotkała pod sklepem.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: zeznania <span class="anon-block">Z. L.</span> k.807, wyjaśnienia <span class="anon-block">M. D. (1)</span> k.129-130)</em> </p> <p>W święta Bożego Narodzenia 2018r. <span class="anon-block">W. K.</span>, jego konkubina <span class="anon-block">J. Ł.</span> i <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> przebywali w <span class="anon-block">mieszkaniu nr (...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span>. Spożywali alkohol. Aby wejść do tego mieszkania trzeba było zadzwonić domofonem w odpowiedni sposób (znać odpowiedni kod). Oskarżony <span class="anon-block">M. D. (1)</span> znał ten kod, gdyż znał się w <span class="anon-block">W. K.</span>.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: wyjaśnienia <span class="anon-block">M. D. (1)</span> k.129-130, zeznania <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> k.104-108,747-749, <span class="anon-block">J. Ł.</span> k.7-8,263-264)</em> </p> <p>W dniu 26 grudnia 2018r. oskarżony <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> spożywał alkohol; następnie będąc pod jego wpływem około godz. 18.00 spotkał <span class="anon-block">M. D. (1)</span>. <span class="anon-block">L.</span> chciał wiedzieć, gdzie mieszka <span class="anon-block">W. K.</span>, w związku ze sprawą skradzionych butów; <span class="anon-block">D.</span> powiedział, że może go tam zaprowadzić i tak też zrobił. Poszli razem pod klatkę schodową bloku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Tam <span class="anon-block">M. D. (1)</span> zadzwonił do <span class="anon-block">mieszkania nr (...)</span>, używając znanego mu kodu. Kiedy usłyszała to <span class="anon-block">J. Ł.</span>, poleciał <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> wpuszczenie tego, kto dzwonił. <span class="anon-block">M. Ł.</span> otworzył drzwi do klatki domofonem. W tym czasie <span class="anon-block">W. K.</span> spał na narożniku. Oskarżeni weszli na górę i zapukali do drzwi mieszkania; jako pierwszy stał przy drzwiach <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span>, za nim <span class="anon-block">M. D. (1)</span>. <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> otwarł drzwi, aby wpuścić tego, kto przyszedł. Wówczas <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> popchnął te drzwi, które uderzyły w bark <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span>. Następnie oskarżony ten wchodząc do mieszkania uderzył pięścią w twarz <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span>, na skutek czego osunął się on po meblościance na podłogę. W wyniku tego uderzenia <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> doznał obrażeń ciała w postaci: stłuczenia nosa z krwawieniem, stłuczenia okolicy podoczodołowej lewej oraz stłuczenia barku prawego, co naruszyło czynności narządu jego ciała na okres do 7 dni.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: zeznania <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> k.104-108,747-749, wyjaśnienia <span class="anon-block">M. D. (1)</span> k.144-145, <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> k.137-138, opinia biegłego lekarza k.122-123)</em> </p> <p>Następnie <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> wbiegł do pokoju; za nim pobiegł <span class="anon-block">M. D. (1)</span>. <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> krzyczał do <span class="anon-block">W. K.</span>, że ma mu oddać buty, które mu ukradł, bo inaczej go zabije. Następnie obaj oskarżeni zaczęli bić leżącego <span class="anon-block">W. K.</span>, który nie bronił się i nie reagował na ich zachowanie. Pierwszy ciosy zadał <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span>, następnie ciosy zadawał również <span class="anon-block">M. D. (1)</span>. Bili pokrzywdzonego pięściami po głowie. Zobaczyła to <span class="anon-block">J. Ł.</span> i zaczęła krzyczeć aby zostawili <span class="anon-block">W. K.</span>. W międzyczasie z łazienki (do której poszedł, aby opatrzeć sobie nos i zatamować krew) wyszedł <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> i również zaczął uspokajać oskarżonych. W końcu uspokoili się i usiedli. Następnie na prośbę <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> <span class="anon-block">M. D. (1)</span> poszedł z nim do sklepu po piwo. W tym czasie <span class="anon-block">J. Ł.</span> została z <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span>. Kiedy <span class="anon-block">D.</span> z <span class="anon-block">Ł.</span> wrócili z piwem, mężczyźni ci wypili to piwo. W tym czasie <span class="anon-block">W. K.</span> cały czas leżał na narożniku i nie reagował. Następnie na prośbę <span class="anon-block">J. Ł.</span> oskarżeni wstali i mieli opuścić mieszkanie. Wychodząc oskarżony <span class="anon-block">M. D. (1)</span> kopnął kilka razy w głowę <span class="anon-block">W. K.</span>; następnie <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> wskoczył na fotel przy narożniku i kilka razy nadepnął na głowę <span class="anon-block">W. K.</span>, aż zostawił na głowie odcisk podeszwy swojego buta. Następnie obaj oskarżeni wyszli z mieszkania i udali się do matki <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span>.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: zeznania <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> k.104-108,747-749, <span class="anon-block">J. Ł.</span> k.7-8,263-264, wyjaśnienia <span class="anon-block">M. D. (1)</span> k.144-145,263-264,268-269, <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> k.137-138,</em> </p> <p>Na skutek tego pobicia <span class="anon-block">W. K.</span> doznał obrażeń ciała w postaci: stłuczenia głowy, krwiaka okularowego powiek oka lewego, złamanie kości nosa po stronie prawej z niewielkim przemieszczeniem, złamanie lewego łuku jarzmowego dwumiejscowe bez przemieszczenia, złamanie wyrostka kłykciowego żuchwy po stronie lewej z przemieszczeniem i podwichnięciem w stawie skroniowo-żuchwowym powodujące naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej dni 7.</p> <p>Po pobiciu <span class="anon-block">W. K.</span>, kiedy odzyskał przytomność, nie chciał wzywać policji ani pogotowia, aby nie robić problemów znajomym (oskarżonym). Przez kolejne dwa dni opiekowali się nim <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span>, ale stan jego zdrowia się pogarszał. Skarżył się na ból, majaczył, wymiotował. W końcu 28 grudnia 2018r. <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> wezwał swojego kolegę <span class="anon-block">T. K.</span>. Kiedy ten przyszedł i zobaczył w jakim stanie jest <span class="anon-block">W. K.</span>, wezwał pogotowie; pogotowie zabrało <span class="anon-block">W. K.</span> do szpitala na <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">C.</span>. Na <span class="anon-block"> (...)</span> został przyjęty o godz. 15.08. Wykonano mu badania, m.in. TK głowy, w trakcie których stwierdzono w/w obrażenia. Nie stwierdzono natomiast krwawienia śródczaszkowego. O godz. 17.18 <span class="anon-block">W. K.</span> został wypisany do domu. <span class="anon-block">J. Ł.</span> z <span class="anon-block">T. K.</span> zabrali go do domu autobusem. Jego stan jednak dalej się pogarszał; w związku z tym <span class="anon-block">J. Ł.</span> ponownie wezwała pogotowie, które ponownie zabrało <span class="anon-block">W. K.</span> do szpitala. Na <span class="anon-block"> (...)</span> został przyjęty o godz. 20.54. w tym samym dniu. Ponownie wykonano mu badania, w tym m.in. TK głowy. Wówczas stwierdzono niewielką ilość krwi na powierzchni mózgu w obu okolicach ciemieniowych, lewego płata czołowego oraz na przyśrodkowej powierzchni prawej półkuli na pograniczu czołowo-ciemieniowym; obustronnie pojawiło się nieznaczne poszerzenie przestrzeni płynowych przymózgowych. <span class="anon-block">W. K.</span> zostały przyjęty na Oddział <span class="anon-block">(...)</span>. W dniu 1 stycznia 2019r. <span class="anon-block">W. K.</span> zmarł. Przyczyną śmierci była zaostrzająca się niewydolność krążeniowo-oddechowa u osoby z zespołem zależności alkoholowej, po urazie głowy. Śmierć pokrzywdzonego była związana z krwawieniem śródczaszkowym; złamania w obrębie twarzoczaszki jakich doznał w wyniku pobicia nie miały związku z jego śmiercią.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: opinie k.860-862,545-552,532-533, dokumentacja medyczna k.544, zeznania <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> k.104-108,747-749, <span class="anon-block">J. Ł.</span> k.7-8, <span class="anon-block">T. K.</span> k.4-5,219-220,805-806)</em> </p> <p>Obaj oskarżeni w czasie czynów mieli zachowaną zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżony <span class="anon-block">M. D. (1)</span> jest uzależniony od alkoholu. Oskarżony <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> ma zaburzenia osobowości.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: opinie sądowo-psychiatryczne k.495-499,515-520, opinie psychologiczne k.388-390c,506-508)</em> </p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> był wcześniej karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 23.11.2016r. IV K 619/16 za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 §1 kk</a> na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kara ta została objęta następnie karą łączną 3 lat i 6 miesięcy orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 17.01.2017 r. IV K 552/16. Tą karę łączną oskarżony odbył w okresie od dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. do <span class="anon-block">(...)</span>. (wcześniejsze okresy zostały zaliczone na poczet kary).</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: karta karna k.623-624, odpisy wyroków i dane o odbyciu kar k.241,486-492)</em> </p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> przyznał się do uderzenia <span class="anon-block">W. K.</span>; nie przyznał się do pozostałych zarzutów; podtrzymał swoje wyjaśnienia złożone w toku śledztwa i złożył dodatkowe wyjaśnienia. Oskarżony <span class="anon-block">M. D. (1)</span> nie przyznał się do zarzucanych mu czynów; podtrzymał swoje wyjaśnienia złożone w toku śledztwa i złożył dodatkowe wyjaśnienia.</p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> w toku postępowania składał 3 krotnie wyjaśnienia w śledztwie i raz na rozprawie. Wyjaśnienia te różnią się od siebie. Odnośnie uderzenia <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> początkowo oskarżony twierdził, że nie pamięta czy go uderzył (k.137); w kolejnych wyjaśnieniach stwierdził, że mógł go odepchnąć, ale na pewno nie uderzył (k.155). Odnośnie zarzutu pobicia <span class="anon-block">W. K.</span> – oskarżony ten starał się od początku całą winę wziąć na siebie zaprzeczając, aby <span class="anon-block">M. D. (1)</span> brał w nim udział; początkowo podał, że uderzył 2-3 razy pięścią <span class="anon-block">W. K.</span>; zaprzeczał aby <span class="anon-block">D.</span> go bił; twierdził, że <span class="anon-block">D.</span> tylko go przyprowadził i potem był w mieszkaniu, pił piwo (k.137-138); w kolejnych wyjaśnieniach potwierdził, że uderzał <span class="anon-block">W. K.</span> pięścią w twarz więcej niż raz, nie pamiętał czy go kopał (k.155); w kolejnych wyjaśnieniach podała, że nie kopał <span class="anon-block">W. K.</span>, nie wiedział czy kopał go <span class="anon-block">D.</span>. Linia obrony oskarżonego generalnie sprowadzała się do podważania wiarygodności zeznań <span class="anon-block">J. Ł.</span>.</p> <p>Z kolei oskarżony <span class="anon-block">M. D. (1)</span> składał 4 krotnie wyjaśnienia w śledztwie i raz na rozprawie. Również w tych wyjaśnieniach są istotne rozbieżności. Początkowo twierdził, że obcy mężczyzna prosił go o zaprowadzenie go do mieszkania <span class="anon-block">W.</span>, co też zrobił; tam ten mężczyzna wszedł do mieszkania, potem słyszał że krzyczał on o butach, potem usiadł na krześle, a sam oskarżony <span class="anon-block">D.</span> poszedł po piwo; jak wrócił to <span class="anon-block">W.</span> miał siną twarz; potem obaj oskarżeni wyszli z mieszkania i rozeszli się (k.129-130). W kolejnych wyjaśnieniach przedstawił już inną wersję podając, że <span class="anon-block">L.</span> pchnął drzwi do mieszkania, wpadł do środka, krzyczał, aby zwrócili mu buty i uderzył pięścią <span class="anon-block">K.</span>; potem on sam poszedł po piwo; zaprzeczył aby <span class="anon-block">L.</span> kopał pokrzywdzonego (k.145); w kolejnych wyjaśnieniach oskarżony zaprzeczał aby bił <span class="anon-block">K.</span> pięścią, ale przyznał, że chciał go kopnąć, ale nie wie czy mu się udało; przyznał również, że stał z <span class="anon-block">M.</span>, który dostał pięścią w twarz (k.263-264); w ostatnich wyjaśnieniach ze śledztwa oskarżony przyznał, że jednak kopnął <span class="anon-block">K.</span> w głowę i to kopnięcie doszło celu (k.268).</p> <p>Wyjaśnienia obu oskarżonych są niekonsekwentne, chwilami nielogiczne; składając wyjaśnienia zasłaniają się niepamięcią, aby w kolejnych wyjaśnieniach zaprzeczyć, aby jakieś zdarzenia miało miejsce (a zatem musieliby je pamiętać). Szczególnie oskarżony <span class="anon-block">M. D. (1)</span> początkowo odciążał siebie twierdząc, że nie znał <span class="anon-block">L.</span>, nic nie robił, nic nie widział, aby w kolejnych wyjaśnieniach, często nawet przypadkowo, podawać szczegóły, które znajdowały potwierdzenie w zeznaniach <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span>.</p> <p>Z tego względu Sąd jedynie częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych, tj. w takiej części, w jakiej znajdowały one potwierdzenie w zeznaniach w/w osób. Sąd zatem dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych, że zostali dobrowolnie wpuszczeni do mieszkania, gdyż znali kod jakim trzeba było zadzwonić; że <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> został uderzony, że <span class="anon-block">L.</span> wbiegł do mieszkania i zaczął się awanturować, że uderzył <span class="anon-block">W. K.</span> pięścią w twarz; że <span class="anon-block">M. D. (1)</span> kopnął <span class="anon-block">W. K.</span> w głowę – w tej części wyjaśnienia oskarżonych korelują z zeznaniami w/w świadków. Sąd natomiast nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych, odnośnie zachowania <span class="anon-block">M. D. (1)</span> tj. że nie bił <span class="anon-block">W. K.</span>, zaprzeczeniom <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> co do kopania tego pokrzywdzonego oraz próbom wzięcia przez niego na siebie całej winy za pobicie <span class="anon-block">W. K.</span> jak również zaprzeczaniom aby się znali i co robili po zdarzeniu (gdzie i z kim poszli) – jako sprzecznym z zeznaniami w/w świadków oraz sprzecznymi między sobą.</p> <p>Kluczowe znaczenie w sprawie miały zeznania naocznych świadków zdarzenia – <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span>, szczególnie w kontekście śmierci <span class="anon-block">W. K.</span>, który nie składał zeznań w sprawie. Jak wspomniano – linia obrony oskarżonych zmierzała do podważenia wiarygodności zeznań tych świadków, m.in. poprzez wskazywanie, że świadkowie byli nietrzeźwi i nie mogli zapamiętać takiej ilości szczegółów. Odnosząc się do tej kwestii to należy zauważyć, że również oskarżeni byli wówczas nietrzeźwi; podnosząc taki zarzut oskarżeni de facto podważają również swoje wyjaśnienia; dlaczego bowiem Sąd miałby uznać za niewiarygodne zeznania świadków z powodu nietrzeźwości, a dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonych, skoro byli w takim samym stanie? Sąd jednakże podziela poglądy orzecznictwa, iż <em> <!-- -->stan nietrzeźwości, nawet znaczny, nie zawsze skutkuje niemożnością odtworzenia zdarzeń, zaś wpływ alkoholu na organizm człowieka zależny jest od szeregu konkretnych okoliczności towarzyszących spożywaniu alkoholu, jak i samemu zdarzeniu, nadto ma charakter indywidualny, również zależny od wielu cech organizmu. Te ogólne fakty bez konieczności wykazywania ich opinią specjalisty z tego zakresu, można stwierdzić w oparciu o życiowe doświadczenie i logiczne rozumowanie</em> (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 15.01.2013r. II AKa 282/12) oraz, że <em> <!-- -->fakt nietrzeźwości świadka sam przez się nie dezawuuje wartości dowodowej jego zeznań, które należy oceniać przez pryzmat zgodności z innymi, wiarygodnymi dowodami, a wnioski odnoszące się do miarodajności zeznań muszą być zasadne w świetle wskazań doświadczenia życiowego i zasad prawidłowego rozumowania</em> (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29.01.2015r. II AKa 467/14; analogicznie wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11.09.2019r. II AKa 140/19). Mając na uwadze powołane judykaty – Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span>. Są one logiczne, spójne, korespondują w przeważającej mierze z zeznaniami <span class="anon-block">J. Ł.</span>, <span class="anon-block">T. K.</span>. Co istotne – jak wskazano powyżej, kolejne wyjaśnienia <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, którego wyjaśnienia początkowo bardzo istotnie różniły się od zeznań świadka, na końcu w znacznej części te zeznania potwierdziły (m.in. odnośnie tego, że <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> został uderzony, jak zachowywał się <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> wchodząc do mieszkania, dokąd udali się po opuszczeniu mieszkania, czy w nawet tak pobocznym wątku jak kradzież wiązanki pogrzebowej). Świadek ten nie próbował bezzasadnie obciążać oskarżonych, przyznawał jeśli pewnych zachowań nie widział (vide np. kopnięcie <span class="anon-block">K.</span> przez <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, do którego ten sam się przyznał) lub jeśli czegoś nie pamiętał. Jego zeznania jawią się jako wyważone i obiektywne.</p> <p>Sąd dał również wiarę zeznaniom <span class="anon-block">J. Ł.</span> złożonym w toku śledztwa. Są one również logiczne, konsekwentne (w odróżnieniu od wyjaśnień oskarżonych), spójne, w znacznej mierze korespondujące z zeznaniami <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> oraz częściowo z wyjaśnieniami oskarżonych. Natomiast Sąd jedynie częściowo dał wiarę zeznaniom tego świadka złożonym na rozprawie tj. w takiej części w jakiej korelowały one z zeznaniami ze śledztwa. Natomiast odnośnie sprzeczności między tymi zeznaniami, a złożonymi w śledztwie (np. odnośnie faktu, czy spożywała alkohol) – Sąd uznał za wiarygodne zeznania ze śledztwa, składane kilka dni po zdarzeniu, kiedy niewątpliwie świadek lepiej pamiętała przebieg zdarzeń. Na rozprawie świadek składała zeznania po upływie ponad 6 miesięcy od zdarzeń.</p> <p>Oceniając zeznania obu w/w świadków Sąd miał na uwadze również fakt, że zgodnie z życzeniem <span class="anon-block">W. K.</span> nie zgłaszali oni całej sprawy na policji; została ona ujawniona dopiero po interwencji pogotowia ratunkowego. Tak więc Sąd nie dopatruje się w zachowaniu świadków jakiejś chęci zemsty czy odwetu na oskarżonych czy bezpodstawnego oskarżania ich. Sąd dostrzega również pewne rozbieżności między zeznaniami <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span> np. odnośnie kopania <span class="anon-block">W. K.</span> – w jakiej kolejności się odbywało, czy <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> mógł widzieć, jak kopie <span class="anon-block">M. D. (1)</span>; odnośnie faktu, czy <span class="anon-block">Ł.</span> z <span class="anon-block">D.</span> opuszczali mieszkanie w trakcie zdarzenia aby iść po piwo. W ocenie Sądu rozbieżności te dotyczą albo kwestii drugorzędnych (wyjście z mieszkania) albo takich, które znajdują potwierdzenie w innych dowodach (przyznanie <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, że kopnął <span class="anon-block">K.</span>; zgodność zeznań świadków co do faktu, że <span class="anon-block">L.</span> kopał <span class="anon-block">K.</span> wychodząc).</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">T. K.</span>; nie był on wprawdzie naocznym świadkiem zdarzenia, a przekazywał informacje zasłyszane od <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span>, ale jego zeznania korespondują z zeznaniami w/w osób i potwierdzają konsekwentność przedstawianej przez nich wersji zdarzenia.</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">Z. L.</span>; jest ona wprawdzie matką oskarżonego <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span>, ale jej zeznania znajdują pośrednie potwierdzenie w zeznaniach <span class="anon-block">J. Ł.</span>, <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> i wyjaśnieniach <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, w części, w której Sąd dał im wiarę. Nie była ona świadkiem zdarzenia, a zeznawała na okoliczność rzekomej kradzieży butów, która miała być powodem całego zdarzenia. Należy przy tym zauważyć, że zeznania te są sprzeczne z wyjaśnieniami jej syna odnośnie okoliczności i czasu kiedy oskarżony <span class="anon-block">L.</span> miał się dowiedzieć o tej kradzieży i de facto te wyjaśnienia podważają.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">K. K.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span> i <span class="anon-block">P. P.</span> nic do sprawy nie wniosły. Nie byli oni świadkami zdarzenia i nie posiadali żadnej istotnej wiedzy na ten temat.</p> <p>Sąd podzielił wnioski biegłego lekarza <span class="anon-block">D. K.</span> zawarte w opiniach pisemnych (k.122-123,882-883). Biegły wydał opinie po zapoznaniu się z aktami sprawy i dokumentacją medyczną. Wnioski opinii są jasne i pełne, nie były kwestionowane przez strony.</p> <p>Sąd podzielił wnioski biegłych psychologów <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> zawarte w opiniach pisemnych (k.295-298,299-302,388-390c,506-508); jak również wnioski biegłych psychiatrów zawarte w opiniach pisemnych (k.495-499,515-521). Biegli wydali opinie po przebadaniu oskarżonych; wnioski opinii są jasne i pełne; nie były kwestionowane przez strony.</p> <p>Sąd podzielił również wnioski biegłego lekarza <span class="anon-block">A. R.</span> zawarte w protokole sekcji zwłok (k.545-552) oraz w opinii ustnej (k.860-862). Biegły sporządził protokół po przeprowadzeniu sekcji zwłok pokrzywdzonego. Na rozprawie odniósł się do kwestii dotyczących poszczególnych urazów, a w szczególności dotyczącej krwawienia śródczaszkowego, które miało związek ze zgonem i wyjaśnił kwestię potencjalnego związku między urazem w wyniku pobicia, a czasem kiedy stwierdzono w/w krwawienie. Odniósł się również do treści swojej opinii uzupełniającej pisemnej (k.532-533) i wyjaśnił dlaczego nie podtrzymuje zawartego tam wniosku. W ocenie Sądu wnioski biegłego zostały szczegółowo, logicznie i przede wszystkim przekonywująco umotywowane i zasługują na akceptację.</p> <p>Dowody z dokumentów Sąd uznał za wiarygodne; zostały sporządzone przez uprawnione podmioty, nie były kwestionowane przez strony.</p> <p>Sprawozdania z przeprowadzonych badań genetycznych (k.409-417,419-431,433-445,447-456,458-480,527-529) nic do sprawy nie wniosły. W związku z powyższym należy się odnieść do zarzutu podnoszonego również przez obrońcę <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, że na zabezpieczonych przedmiotach poddanych badaniu nie ujawniono DNA mogącego powiązać tego oskarżonego z miejscem zdarzenia i pobiciem pokrzywdzonego <span class="anon-block">K.</span>. Samo stwierdzenie jest prawdziwe, natomiast wyciągane na jego podstawie wnioski – tj. że oskarżony w takim razie nie bił pokrzywdzonego – są oczywiście chybione. Przede wszystkim należy zauważyć, że na niektórych przedmiotach zatrzymanych od obu oskarżonych stwierdzono DNA innej, poza nimi osoby. Natomiast z uwagi na zbyt małą ilość i zbyt słabą jakość materiału genetycznego porównawczego zabezpieczonego ze zwłok pokrzywdzonego – nie było możliwości ustalenia czy ślady genetyczne znajdujące się na ubraniach zabezpieczonych od oskarżonych pochodzą od pokrzywdzonego. Po drugie – <span class="anon-block">J. Ł.</span> przyznała, że po zdarzeniu wyprała zarówno ubrania pokrzywdzonego jak i pościel, które były zakrwawione. Tak więc sam fakt, iż nie stwierdzono na przedmiotach zabezpieczonych od oskarżonych śladów genetycznych pokrzywdzonego oraz na odwrót – nie świadczy o tym, że oskarżony <span class="anon-block">D.</span> nie bił pokrzywdzonego; przecież nie stwierdzono również takich śladów genetycznych odnośnie oskarżonego <span class="anon-block">L.</span>, który przyznał, że bił pokrzywdzonego <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>Na podstawie ustalonego stanu faktycznego Sąd stwierdził, że oskarżeni swoim zachowaniem wyczerpali znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 §1 kk</a> (zarzut I i IV) przy czym oskarżony <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> – w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 §1 kk</a>. Ponadto <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> wyczerpał znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 §1 kk</a> (zarzut III); natomiast obaj oskarżeni nie wyczerpali swoim zachowaniem znamion występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 kk</a> (zarzut II i V). Zaczynając od tej ostatniej kwestii – należy przypomnieć, że przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 kk</a> stanowi, że popełnia przestępstwo, kto wdziera się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego terenu albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza. Jak wskazuje się w doktrynie – <em> <!-- -->przez „wdarcie się" należy rozumieć przełamanie, przy wkroczeniu do miejsc określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193</a>, nie tyle przeszkody fizycznej, ile woli osoby uprawnionej. Wchodzą tu w grę wszelkie sposoby przedostania się do miejsca wymienionego w przepisie bez zgody chociażby domniemanej, a więc gwałtem, podstępem, pod fałszywym pozorem, groźbą</em> (tak: Kodeks karny. Część szczególna. Tom II, Część I Komentarz do art. 117-211a k.k. pod red. A.Zolla i W.Wróbla, WKP, 2017). Obaj oskarżeni weszli do mieszkania za zgodą obecnych w nim osób; <span class="anon-block">M. D. (1)</span> znał tajny sygnał, którym należało zadzwonić domofonem, aby zostać wpuszczonym. Kiedy zadzwonił, <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> wpuścił go, nawet nie sprawdzając kto idzie; tak samo otworzył drzwi do mieszkania. Jego zamiarem było wpuszczenie osób, które przyszły do środka. To, że oskarżony <span class="anon-block">L.</span> wchodząc od razu uderzył go pięścią w twarz nie zmienia faktu, że do klatki i mieszkania oskarżeni zostali wpuszczeni dobrowolnie. Również później, po pobiciu <span class="anon-block">W. K.</span>, kiedy <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> zażądał aby opuścili mieszkanie – obaj oskarżeni wyszli. Tak więc w ich zachowanie nie ma elementu wdarcia się wbrew woli lokatorów do mieszkania, ani też w późniejszym czasie pozostaniu w nim wbrew ich woli. Z tego względu Sąd uniewinnił obu oskarżonych od tego zarzutu.</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 §1 kk</a>. Uderzając bowiem <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> pięścią w twarz spowodował u niego obrażenia ciała na okres do dni 7. Czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne – orzeczonej wyrokiem opisanym w stanie faktycznym. Takie zachowanie wyczerpuje znamiona w/w przepisów.</p> <p>Głównym zarzutem postawionym obu oskarżonym był zarzut popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1;art. 158 § 3)">art. 158 §1 i 3 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 §2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 kk</a>. W ocenie Sądu ustalony stan faktyczny pozwolił na stwierdzenie, że oskarżeni swoim zachowaniem wyczerpali znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 §1 kk</a>, natomiast nie wyczerpali znamion <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 §3 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 §2 kk</a>. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158)">art. 158</a> stanowi, że popełnia przestępstwo, kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1</a> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157 § 1)">§1</a>); jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest śmierć człowieka, sprawca ponosi surowszą odpowiedzialność (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158 § 3)">§3</a>). Nie budzi wątpliwości Sądu, że oskarżeni dokonali pobicia <span class="anon-block">W. K.</span>, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała na okres powyżej dni 7 oraz był narażony na powstanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jest dla Sądu oczywiste, że bicie i kopanie człowieka po głowie, a więc najbardziej wrażliwym narządzie ciała może spowodować w/w obrażenia. Natomiast, wobec opinii ustnej biegłego <span class="anon-block">A. R.</span> – brak było podstaw do przypisania oskarżonym skutku w postaci śmierci <span class="anon-block">W. K.</span> jako następstwa jego pobicia w dniu 26.12.2018r.</p> <p>Jak wskazuje się w orzecznictwie – <em> <!-- -->warunkiem odpowiedzialności za udział w bójce, w jej postaci kwalifikowanej poprzez następstwo, jest ustalenie związku przyczynowego między zbiorowym działaniem uczestników bójki, a następstwem w postaci śmierci, czy też spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu człowieka. Należy przyjąć, że związek taki zachodzi, gdy skutek śmiertelny wynika bezpośrednio z zachowania sprawców, czemu nie stoi na przeszkodzie to, iż do przebiegu łańcucha przyczynowego włączyły się inne okoliczności mające wpływ na skutek, jeżeli zachowanie sprawców było wystarczającą przyczyną powstania tego skutku</em> (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24.04.2009r. II AKa 81/09). Ze wspomnianej opinii biegłego wynika, że nie można powiązać śmierci <span class="anon-block">W. K.</span> z urazami jakich doznał w wyniku pobicia w dniu 26.12.2018r.; chronologia przeprowadzonych u pokrzywdzonego badań, a w szczególności TK głowy wskazuje, że pomiędzy pierwszym a drugim badaniem w dniu 28.12.2018r. mógł on doznać jakiegoś dodatkowego urazu, który spowodował krwawienie śródczaszkowe, które w połączeniu z jego wcześniejszymi dolegliwościami doprowadziło do jego śmierci. Biegły nie wykluczył, że przyczyną śmierci mogło być pobicie, ale stwierdził, że bardziej prawdopodobne jest, że pokrzywdzony doznał dodatkowego urazu w dniu 28.12.2018r., który spowodował wspomniany krwotok. Jednocześnie biegły stwierdził, ze nie da się obecnie w żaden sposób rozwiać tych wątpliwości. Tak więc – opierając się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 §2 kpk</a> Sąd stwierdził, że nie można przypisać oskarżonym następstwa pobicia w postaci śmierci pokrzywdzonego. Wyeliminowano zatem z przypisanego oskarżonym czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 §3 kk</a>.</p> <p>Analogicznie Sąd postąpił w przypadku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 §2 kk</a>. Przepis ten stanowi, że popełnia przestępstwo, kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności. Aby wyczerpać znamiona tego przestępstwa konieczne jest wymuszanie zwrotu wierzytelności istniejącej (vide np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27.01.2016r. V KK 252/15). Tymczasem w realiach niniejszej sprawy rzekoma wierzytelność jest oparta na podejrzeniach <span class="anon-block">Z. L.</span>, w żaden sposób nie udokumentowanych; rzekoma kradzież nie została zgłoszona na policję. Przede wszystkim jednak z ustaleń faktycznych wynika, że <span class="anon-block">W. K.</span> nie miał żadnego związku z rzekomą kradzieżą butów. Tak więc jest oczywiste, że nie był dłużnikiem i oskarżeni nie mieli żadnych podstaw aby akurat od niego żądać zwrotu rzekomej wierzytelności i aby wobec niego stosować przemoc i groźby w tym celu (byłoby to zrozumiałe gdyby pobili <span class="anon-block">J. Ł.</span> w tym celu). Przy czym te ostatnie Sąd również wyeliminował z opisu czynu, albowiem brak świadomości pokrzywdzonego w momencie pobicia wykluczał aby jakiekolwiek groźby do niego dotarły i aby mogły wywołać jakiś efekt w postaci przestraszenia się przez niego tych gróźb i zwrotu nieistniejącej wierzytelności.</p> <p>Tak więc swoim zachowaniem oskarżeni wyczerpali znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 §1 kk</a>, przy czym <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 §1 kk</a> (vide wcześniejsze rozważania odnośnie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 kk</a>). Na zakończenie tej części Sąd wskazuje, że obrońca <span class="anon-block">M. D. (1)</span> podniósł z mowie końcowej zarzut ekscesu ekstensywnego, co dla Sądu jest niezrozumiałe; termin ten dotyczy przekroczenia granic obrony koniecznej z czym w tej sprawie w ogóle nie mamy do czynienia.</p> <p>Za popełnione przestępstwa Sąd skazał oskarżonych:</p> <p>- <span class="anon-block">Ł. L. (1)</span> za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 §1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 §1 kk</a> na karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności; za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 §1 kk</a> na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; następnie Sąd połączył te kary i wymierzył karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>- <span class="anon-block">M. D. (1)</span> na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>W ocenie Sądu kary te są adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów oskarżonych. Przy ich wymiarze Sąd miał na względzie: okoliczności sprawy (pobicie osoby pozbawionej świadomości, bez żadnego racjonalnego powodu, pod wpływem alkoholu); skutki przestępstw, wcześniejszą karalność oskarżonych, działanie w warunkach recydywy (<span class="anon-block">Ł. L.</span>). Wymierzając kare łączną Sąd kierował się treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85 a)">art. 85a kk</a>; treść wywiadów środowiskowych, opinii sądowo-psychiatrycznych, kart karnych wskazuje, że oskarżeni są sprawcami zdemoralizowanymi, nagminnie lekceważącymi normy prawne i społeczne i tylko kary pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze pozwolą na wdrożenie procesu resocjalizacji, a jednocześnie ich leczenia. Należy bowiem zauważyć, że biegli psychiatrzy stwierdzili, że wobec oskarżonych powinny być stosowane środki zabezpieczające w postaci terapii (<span class="anon-block">Ł. L.</span>) oraz terapii uzależnień (<span class="anon-block">M. D.</span>); jednocześnie jednak stwierdzili, że taką terapię można stosować w warunkach oddziaływań resocjalizacyjnych w zakładzie karnym. Kierując się treścią powyższych dokumentów Sąd uznał, że orzekanie środków zabezpieczających ambulatoryjnych, wobec dotychczasowej postawy oskarżonych i ich sposobu życia byłoby nieskuteczne i zostałoby zlekceważone przez oskarżonych. Zdaniem Sądu jedynie terapia w warunkach zakładu karnego połączona z procesem resocjalizacji może przynieść jakikolwiek efekt wobec oskarżonych i wpłynąć pozytywnie na ich funkcjonowanie.</p> <p>Na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonym okresy tymczasowego aresztowania w sprawie – zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 §1 kk</a>.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturze</a> Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: <span class="anon-block">M. M. (1)</span> kwotę 1697,40 zł; <span class="anon-block">P. K.</span> kwotę 1328,40 tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu. Wysokość wynagrodzenia obliczono na podstawie § 2,4, 17 ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 5 i §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.</p> <p>Z uwagi na sytuację finansową i majątkową oskarżonych oraz fakt, że przebywali/przebywają w zakładach karnych - na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 §1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 630)">art. 630 kpk</a> Sąd zwolnił ich od ponoszenia kosztów procesu i kosztami tymi jak również kosztami w części obejmującej uniewinnienie obciążył Skarb Państwa.</p> </div>