I C 995/19

<p>Sygn. akt I C 995/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 7 listopada 2019 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Lidia Grzelak</p> <p>Protokolant sądowy Monika Goryszewska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. w Ciechanowie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">M. D.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. Ł.</span> </p> <p>o zapłatę 16130,29 zł</p> <p>I zasądza od pozwanej <span class="anon-block">M. Ł.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">M. D.</span> kwotę 16130,29 zł ( szesnaście tysięcy sto trzydzieści złotych dwadzieścia dziewięć groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty;</p> <p>II nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa od pozwanej <span class="anon-block">M. Ł.</span> kwotę 807,00 zł ( osiemset siedem złotych ) tytułem opłaty sądowej od pozwu;</p> <p>III zasądza od pozwanej <span class="anon-block">M. Ł.</span> na rzecz adw. <span class="anon-block">W. P.</span> tytułem wynagrodzenia za pełnienie obowiązków pełnomocnika z urzędu powódki <span class="anon-block">M. D.</span> kwotę 2400,00 zł ( dwa tysiące czterysta złotych ) wraz z podatkiem VAT w wysokości 23 % od tej sumy.</p> <p>Sędzia Lidia Grzelak</p> <p>Sygn. akt I C 995/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">M. D.</span> wniosła w dniu 26 czerwca 2019 r. pozew, wnosząc o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej <span class="anon-block">M. Ł.</span> kwoty 16130,29 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa tj. 26 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty.</p> <p>Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 lipca 2019 r. Sąd zwolnił powódkę <span class="anon-block">M. D.</span> od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od pozwu oraz ustanowił dla niej pełnomocnika z urzędu w osobie adw. <span class="anon-block">W. P.</span>, wskazanego przez Okręgową radę Adwokacką w <span class="anon-block">P.</span>.</p> <p>Pozwana <span class="anon-block">M. Ł.</span> uznała powództwo; wnosiła o rozłożenie należności na raty po 350,00 zł miesięcznie.</p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p> <span class="anon-block">M. Ł.</span> i <span class="anon-block">M. D.</span> zawarły w latach 2016 – 2017 szereg umów, zgodnie z którymi <span class="anon-block">M. D.</span> zaciągała pożyczki u różnych podmiotów finansowych, w tym m. in. <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span>, <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">W.</span> ( <span class="anon-block">F.</span>.pl ), <span class="anon-block">F.</span> Bank p.l.c. w <span class="anon-block">G.</span> ( Malta ), <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Uzyskiwane pieniądze przekazywała <span class="anon-block">M. Ł.</span>, która zobowiązała się do spłaty pożyczek zaciągniętych przez <span class="anon-block">M. D.</span>. <span class="anon-block">M. Ł.</span> uzyskane w ten sposób pieniądze przeznaczała na bieżące potrzeby rodziny. Pomimo obietnicy nie spłacała zadłużenia z tytułu zaciągniętych pożyczek i spłata należności obciążyła w całości <span class="anon-block">M. D.</span> zgodnie z zawartymi przez nią umowami z pożyczkodawcami ( bezsporne ).</p> <p>Łącznie z tytułu pożyczek zaciągniętych na prośbę <span class="anon-block">M. Ł.</span>, <span class="anon-block">M. D.</span> spłaciła wierzycielom kwotę 16130,29 zł ( bezsporne ).</p> <p> <span class="anon-block">M. D.</span> otrzymuje rentę socjalną oraz zasiłek pielęgnacyjny. Jest osobą upośledzoną w stopniu lekkim ( bezsporne ).</p> <p> <span class="anon-block">M. Ł.</span> zamieszkuje wspólnie z partnerem i trojgiem małoletnich dzieci. Całkowity koszt utrzymania rodziny wynosi około 800 złotych. <span class="anon-block">M. Ł.</span> ma inne zadłużenia, które miesięcznie reguluje w kwocie 750,00 zł. <span class="anon-block">M. Ł.</span> otrzymuje miesięcznie kwotę 3400,0 zł z tytułu świadczeń na dzieci: zasiłek rodzinny, świadczenie 500+, świadczenie alimentacyjne. Jej partner ma nieregularne dochody; pracuje dorywczo ( bezsporne ).</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie akt spraw w elektronicznym postępowaniu upominawczym VI Nc-e <span class="anon-block"> (...)</span>, VI Nc-e <span class="anon-block"> (...)</span> Sadu rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie, akt sprawy I Nc 2487/17 tut. Sądu, zebranych w sprawie dokumentów, a w szczególności: oświadczenia pozwanej <span class="anon-block">M. Ł.</span> z 29 listopada 2016 r. ( k. 13 ), dowodów spłaty zadłużenia przez powódkę <span class="anon-block">M. D.</span> oraz zeznań pozwanej <span class="anon-block">M. Ł.</span> ( k. 106 ), przy uwzględnieniu, że pozwana uznała powództwo.</p> <p>Powyższy stan faktyczny jest bezsporny. Sąd jako wiarygodne ocenił dokumenty, gdyż ich prawdziwość nie budzi wątpliwości i żadna ze stron w toku procesu ich nie kwestionowała. Sąd miał w szczególności na uwadze, że pozwana <span class="anon-block">M. Ł.</span> nie kwestionowała wartości przedmiotu sporu, nie negowali swojej odpowiedzialności. Wnosiła jedynie o rozłożenie należności na raty, wskazując na swoją bardzo trudną sytuację materialną.</p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p>W ocenie Sądu, powództwo <span class="anon-block">M. D.</span> zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Jak wskazano powyżej, bezspornym jest pomiędzy stronami, że powódka <span class="anon-block">M. D.</span> na swoje nazwisko zaciągała, na prośbę pozwanej <span class="anon-block">M. Ł.</span>, pożyczki u różnych podmiotów finansowych, które – zgodnie z umową stron miała spłacać pozwana. Pozwana <span class="anon-block">M. Ł.</span> pomimo umowy, nie spłacała zaciągniętych przez powódkę <span class="anon-block">M. D.</span> pożyczek, choć jak przyznała, <span class="anon-block">M. D.</span> przekazała jej do dyspozycji kwoty udzielonych pożyczek. Otrzymane środki finansowe <span class="anon-block">M. Ł.</span> przeznaczała na bieżące potrzeby swojej rodziny.</p> <p>Podkreślić należy, że pozwana <span class="anon-block">M. Ł.</span> na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. uznała powództwo.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 213;art. 213 § 2)">art. 213 § 2 kpc</a>, sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.</p> <p>Sąd jest zatem związany uznaniem powództwa tak jak każdą dyspozytywną czynnością strony. Podstawowym skutkiem uznania powództwa jest wydanie wyroku uwzględniającego powództwo, ale wiąże się z nim też pominięcie postępowania dowodowego w zakresie okoliczności doniosłych dla oceny żądania pozwu oraz – jeżeli uznano powództwo w sprawie o świadczenie – zaopatrzenie wyroku rygorem natychmiastowej wykonalności ( art. 333 § 1 pkt 2 ). Uznanie powództwa jest aktem dyspozycyjności materialnej pozwanego, który za zasadne uznaje zarówno roszczenie powoda, jak i przyznaje uzasadniające je przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne, a w konsekwencji godzi się na wydanie wyroku uwzględniającego żądanie pozwu ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 września 1983 r. w sprawie III CRN 188/83, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r. w sprawie VI ACa 1603/16 ). Jest to stanowcze, bezwarunkowe oświadczenie woli i wiedzy pozwanego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 1973 r. w sprawie II CR 167/73, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 grudnia 2016 r. w sprawie, I ACa 657/16 ) według którego wyrok nie może być oparty na uznaniu, które uzależnia spełnienie dochodzonego pozwem żądania od warunku.</p> <p>Sąd jest wiec związany uznaniem; obowiązany jest jednak dokonać oceny, czy czynność ta nie jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2018 r. w sprawie I ACa 1768/17, w którym wskazano, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 213;art. 213 § 2)">art. 213 § 2 kpc</a>, sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że jest ono sprzeczne z prawem, przez co rozumie się sprzeczność z przepisami bezwzględnie obowiązującymi, albo zmierza do obejścia prawa lub jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Jeżeli żadna z tych okoliczności nie zachodzi sąd jest obowiązany wydać wyrok zgodny z uznaniem powództwa, bez względu na to, czy uznanie znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy. Uznanie powództwa odnosi się bowiem zarówno do podstawy prawnej jak i faktycznej zgłoszonego żądania i stanowi akt dyspozycyjny podlegający kontroli sądu, tylko z punktu widzenia powyżej wymienionych przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 213;art. 213 § 2)">art. 213 § 2 kpc</a>.</p> <p>Sąd zasądził zatem w pkt I wyroku od pozwanej <span class="anon-block">M. Ł.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">M. D.</span> kwotę 16130,29 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113)">art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a>, zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest uiścić koszty procesu. Z tych względów Sąd nakazał ściągnąć od pozwanej <span class="anon-block">M. Ł.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 807,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, od której powódka była zwolniona.</p> <p>W pkt III wyroku Sąd przyznał adwokatowi pełniącemu obowiązku pełnomocnika powódki z urzędu kwotę wynagrodzenia w wysokości 2400,00 zł wraz z podatkiem VAT w wysokości 23 % od tej sumy. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu Sąd ustalił na podstawie § 8 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Wskazać należy, że zgodnie z § 6 cyt. rozporządzenia, w sprawie cywilnej, w której kosztami procesu został obciążony przeciwnik procesowy strony korzystającej z pomocy udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, koszty, o których mowa w § 2, sąd przyznaje po wykazaniu bezskuteczności ich egzekucji.</p> <p>Odnosząc się do wniosku pozwanej <span class="anon-block">M. Ł.</span> o rozłożenie należności na raty, wskazać należy, że niewątpliwie, wniosek taki - co do zasady - uznać należy za dopuszczalny. Stosownie bowiem do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 320)">art. 320 kpc</a> <em> <!-- -->w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzony świadczenie</em>. W niniejszej sprawie pozwana nie wyjaśniła powodów braku spłaty tego zadłużenia. Niewątpliwie, jej dochody nie są wysokie. Tym niemniej, pozwana nie wykazała jakie ma łączne zadłużenie i z jakiego tytułu. Okoliczności te uniemożliwiają ocenę rzeczywistych możliwości płatniczych pozwanej, a dowód w tym zakresie – obciąża zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> – pozwaną. Jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie, ochrona jaką zapewnia pozwanemu dłużnikowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 320)">art. 320 kpc</a>, nie może być stawiana ponad ochronę wierzyciela w procesie cywilnym i wymaga uwzględnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym uzasadnionego interesu podmiotu inicjującego proces ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie V ACa 620/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie I ACa 242/12 ). Pozwana, pomimo deklarowanej chęci spłaty zadłużenia w ratach, przez ten okres od otrzymania odpisu pozwu, tj. września 2019 r. nie zaspokoiła roszczeń powódki chociażby w części w jakiej deklarowała spłatę zadłużenia w ratach. Powyższe okoliczności powodują daleko idący sceptycyzm co do rzeczywistej woli spłaty zobowiązania w ratach i w ocenie Sądu mają na celu jedynie - niezasługujące na uwzględnienie - odroczenie spłaty powstałych zobowiązań. Sąd nie neguje trudnej sytuacji finansowej pozwanej, jednakże brak jest związku pomiędzy rozłożeniem na raty należnej powódce kwoty a poprawą jej trudnej sytuacji. Podkreślić należy, że w czasie, w którym pożyczki były udzielane, pozwana nie była w lepszej kondycji finansowej, co oznacza, że świadomie godziła się na narażenie powódki na pogorszenie jej sytuacji majątkowej. Jednocześnie z uwagi na uznanie powództwa i jednoczesny wniosek o rozłożenie świadczenia na raty, Sąd uznał, iż wobec treści wniosku brak jest podstaw do zastosowania normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 333;art. 333 § 1;art. 333 § 1 pkt. 2)">art. 333 § 1 pkt 2 kpc</a> i nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności w części uwzględniającej powództwo.</p> </div>