II Ka 273/19

<p>Sygn. akt II Ka 273/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> 7 listopada 2019r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia SO Agata Wilczewska</p> <p>Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk</p> <p>przy udziale <span class="anon-block">A. W.</span> Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Turku</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z art.13§1k.k. w zw. z art.286§1k.k.</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Kole</p> <p>z dnia 28 maja 2019r. sygn. akt II K 265/18</p> <p>I.  Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.</p> <p>II.  Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50zł i wymierza mu opłatę w kwocie 450zł za to postępowanie.</p> <p>Agata Wilczewska</p> <p>Sygn. akt II Ka 273/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 28 maja 2019r. Sąd Rejonowy w Kole, sygn. akt II K 265/18 oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G.</span> </strong> uznał za winnego tego, że w dniu 4 marca 2015 roku <br/>w <span class="anon-block">K.</span> w województwie <span class="anon-block"> (...)</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z ustalona osobą usiłował doprowadzić <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6650 zł poprzez wprowadzenie w błąd co do okoliczności zdarzenia drogowego z dnia 2 marca 2015 roku, do którego miało dojść w <span class="anon-block">K.</span> w obrębie skrzyżowania <span class="anon-block">ulic (...)</span> <br/>i <span class="anon-block">K.</span> przy udziale samochodu marki <span class="anon-block">J. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> kierowanego przez <span class="anon-block">D. C.</span> i samochodu marki <span class="anon-block">O. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> kierowanego przez <span class="anon-block">M. G.</span> oraz zakresu powstałej szkody, co miało spowodować wypłatę nienależnego odszkodowania za szkodę komunikacyjną związaną z przedmiotowym zdarzeniem drogowym, czym działano na szkodę <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> Oddział w Polsce z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie 14 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§ 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a k.k.</a> wymierzył mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych w wysokości po 30 złotych każda z nich.</p> <p> <strong> <!-- -->Jednocześnie Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 1;art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy <br/>z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (tj. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, <br/>w tym opłatę w kwocie 450 złotych</strong> </p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając je <br/>w całości. Obrońca orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów – zwłaszcza w zakresie zeznań biegłego <span class="anon-block">T. G.</span> i wyjaśnień oskarżonego – przejawiającą się <br/>w przyjęciu, że oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu, podczas gdy z zebranego <br/>w sprawie i wszechstronnie ocenionego przez Sąd materiału dowodowego nie wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, iż oskarżony dopuścił się tego czynu, a wręcz przeciwnie materiał dowodowy i liczne wątpliwości (które to zostały przez Sąd I instancji rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego – zwłaszcza w zakresie oświadczeń oskarżonego i <span class="anon-block">D. C.</span> złożonych na etapie postępowania likwidacyjnego szkody) wskazują, iż oskarżony nie dopuścił się zarzucanego mu czynu.</p> <p>W oparciu o powyższy zarzut, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu oraz o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, pozostawiając Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach procesu i zastępstwa procesowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać należy, iż obrońca oskarżonego <br/>w głównej mierze kwestionuje trafność ustaleń faktycznych i ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji, a w konsekwencji i sprawstwo oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span>. Kontrola instancyjna wykazała jednak, że zarzuty te są chybione <br/>i stanowią typową polemikę skarżącego z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez Sąd orzekający.</p> <p>Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacji, Sąd odwoławczy pragnie zauważyć, iż Sąd I instancji w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe oraz wnikliwie <br/>i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych, co do samego przebiegu zdarzenia. Ocena materiału dowodowego w zakresie czynu przypisanego oskarżonym przez Sąd I instancji dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2)">art. 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">5 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, jest zgodna z zasadami wiedzy <br/>i doświadczenia życiowego. Sąd odwoławczy nie stwierdził także błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu I instancji. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, prawidłowo i w pełni oparty na poprawnie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania.</p> <p>Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> organy postępowania, a więc także i Sąd, kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zgodnie z panującym w orzecznictwie poglądem, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, wtedy gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>), stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>), jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy <br/>i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1;art. 424 § 1 pkt. 2)">art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.</a>). <em> <!-- -->(vide: wyrok składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 roku, publ. OSNKW 1991/9/41). </em> </p> <p>Kontrola odwoławcza uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżony wyrok znajduje pełne oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania, tak więc nie ma podstaw do dyskwalifikowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.</p> <p>Wobec powyższego uznać należy, iż całkowicie niezasadny jest zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Sąd orzekający dokonał prawidłowej oceny w zakresie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span>, odmawiając im przymiotu wiarygodności. Wyjaśnienia te pozostają <br/>w sprzeczności z opinią biegłego <span class="anon-block">P. Ż.</span>, jak również z opinią biegłego <span class="anon-block">T. G.</span>. Z opinii tych bezsprzecznie wynika, iż uszkodzenia pojazdów uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu nie mogły powstać w okolicznościach wskazywanych przez oskarżonego tj. w wyniku zdarzenia drogowego. Dotyczy to przykładowo uszkodzeń prawego boku nadwozia samochodu <span class="anon-block">J. (...)</span> czy tylnej części nadwozia samochodu <span class="anon-block">O. (...)</span>, bowiem uszkodzenia obu pojazdów ze sobą nie korelują. Treść wyjaśnień oskarżonego nie znalazła potwierdzenia w śladach otarć powłoki lakierniczej, na przedniej części samochodu <span class="anon-block">J.</span>, jak również <br/>w pozostałym rzetelnym opisie i analizie mechanicznych uszkodzeń obu pojazdów. Wyjaśnienia oskarżonego pozostają również w sprzeczności z zeznaniami <span class="anon-block">D. C.</span>, bowiem w sposób odmienny i nie dający się pogodzić wskazał charakter zderzeń pojazdów.</p> <p>Niezasadny jest również zarzut obrońcy w zakresie nieprawidłowej oceny przez Sąd I instancji zeznań biegłego <span class="anon-block">T. G.</span>, złożonych na rozprawie <br/>w dniu 26 kwietnia 2019r. Sąd I instancji słusznie ocenił zeznania biegłego jako fachowe, rzetelne i logicznie uzupełniające treść sporządzonej przez niego opinii, która nie była kwestionowana przez strony. Jednocześnie należy zauważyć, że pytania obrońcy zadawane biegłemu na rozprawie w większości miały na celu doprowadzić do czynienia założeń w zakresie alternatywnej wersji zdarzenia, co również słusznie zauważył Sąd I instancji wskazując, iż pytania te wiązały się z koniecznością stawiania przez biegłego hipotetycznych tez.</p> <p>Jednocześnie Sąd odwoławczy wskazuje, iż ocena obrońcy, dotycząca zachowania biegłego <span class="anon-block">P. Ż.</span> na rozprawie w dniu 27 listopada 2018r. pozostaje bez związku dla stanu faktycznego niniejszej sprawy. Sąd odwoławczy wskazuje, iż nad przebiegiem rozprawy czuwa sędzia przewodniczący, który nie widział podstaw, by kwestionować bezstronność biegłego, a obrońca również nie złożył formalnego wniosku o powołanie innego biegłego.</p> <p>Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniem obrońcy, iż sprawstwo oraz wina została przypisana oskarżonemu w głównej mierze w oparciu o oświadczenia <span class="anon-block">D. C.</span>, złożone na etapie postępowania likwidacyjnego, bowiem oświadczenia te były jedynie jednym z dowodów, znajdujących się w zgromadzonym materiale dowodowym, które Sąd wziął pod rozwagę w przedmiotowej sprawie.</p> <p>W opinii Sądu odwoławczego nie budzi wątpliwości, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu z zamiarem bezpośrednim i kierunkowym, tj. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Postępowanie dowodowe pozwoliło bezsprzecznie ustalić, że do zdarzenia drogowego opisywanego w toku postępowania odszkodowawczego nie doszło, a zachowanie oskarżonego miało na celu jedynie próbę wyłudzenia nienależnego odszkodowania.</p> <p>Wobec powyższego, w oparciu o całość materiału dowodowego, zgromadzonego w toku postępowania sprawstwo oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego.</p> <p>Kierunek apelacji obligował również Sąd odwoławczy do dokonania kontroli <br/>w zakresie kary wymierzonej oskarżonemu, jednakże w tym zakresie również Sąd odwoławczy nie stwierdził żadnych uchybień.</p> <p>Uznając winę oskarżonego, Sąd orzekający rozważył wszystkie okoliczności, mające wpływ na wymiar kary. Kara grzywny w wysokości 150 stawek dziennych <br/>w wysokości po 30 złotych wymierzona oskarżonemu <span class="anon-block">M. G.</span> jest karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu sprawcy, uwzględnia stopień winy oskarżonego, spełni swoje cele wychowawcze i kompensacyjne, jak również uwzględnia możliwości majątkowe oskarżonego oraz stanowić będzie odczuwalną sankcję o charakterze finansowym.</p> <p>W ocenie Sądu odwoławczego, kara orzeczona przez Sąd I instancji spełni cele prewencyjne wobec oskarżonego, jak również da zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości.</p> <p>Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> orzekł jak w wyroku.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego Sąd orzekł w pkt II wyroku, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. <br/>o opłatach w sprawach karnych</a>, zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 złotych (ryczałt za doręczania <br/>i dane o karalności) oraz wymierzył oskarżonemu za postępowanie odwoławcze opłatę w kwocie 450 złotych. Agata Wilczewska</p> </div>