I OSK 1338/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 787/16 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 787/16 oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...] Burmistrz Lubartowa: 1) orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości, oznaczonej jako: działka nr [...], o powierzchni [...]ha, stanowiącej własność A. K., ujawnionej w Kw [...] z działką nr [...] o powierzchni [...]ha, stanowiącą własność spadkobierców A. i A. C., ujawnioną w ZD [...], w L., obręb [...]; 2) stwierdził, że granica prawna między opisanymi działkami przebiega zgodnie z danymi geodezyjnymi wynikającymi z operatu ewidencji gruntów z 1968 r. oraz pomiaru bezpośredniego miasta L. z lat 1963-1968 i jest uwidoczniona na szkicach granicznych załączonych w operacie technicznym, zaewidencjonowanym w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Lubartowie pod nr [...]. Wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. A. K. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2001 r., wskazując, że nie narusza ona przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm., to jest w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji). Organ podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, zaś ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów (dokumentów z pomiaru granic nieruchomości z lat 1963-1968 oraz operatu ewidencji gruntów miasta L. z 1968 r.). Wydanie decyzji poprzedzone zostało dokonaniem przez organ oceny co do prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami (protokół kontroli z dnia 9 października 2001 r.), a także włączeniem dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (kopia kart dziennika robót geodezyjnych z 2001 r. i kopia kart księgi ewidencji robót geodezyjnych miasta L.). Przebieg postępowania rozgraniczeniowego, jak też podjęte w jego toku czynności, zdaniem Kolegium, nie budzą wątpliwości co do swej zgodności z prawem. W ocenie Kolegium nieuzasadnione są zarzuty rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Jakkolwiek nie każda karta protokołu granicznego została podpisana przez strony, stosownie do wzoru protokołu granicznego, stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony skarżącej dotyczących protokołu granicznego i poprawności wytyczenia spornej granicy Kolegium wskazało, iż nie jest władne do ich merytorycznej oceny, polegającej na kompleksowej analizie całej dokumentacji geodezyjnej (w tym dokumentacji technicznej - pomiarowej z prac terenowych), zgromadzonej w toku postępowania, która wymagałaby od Kolegium wiadomości specjalnych i na nowo przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, w tym postępowania dowodowego. Dokonanie takiej oceny zaprzeczałoby istocie postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Kolegium, organy ścigania, a nie organy administracji, są właściwe do stwierdzenia poświadczenia nieprawdy przez geodetę w protokole granicznym bądź sfałszowania tego dokumentu. Organ nadzorczy nie dopatrzył się też istnienia innych wad wspomnianej decyzji, które mogłyby skutkować stwierdzeniem jej nieważności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w swoim piśmie z dnia 17 kwietnia 2015 r. Dodatkowo strona zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., wskutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2015 r., podzielając w całości stanowisko w niej wyrażone. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. złożyła A. K. Strona podniosła zarzuty zawarte w złożonym uprzednio wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca wniosła o dopuszczenia dowodu z opinii biegłego geodety oraz zwrócenia się do Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie o akta sprawy [...], w celu zbadania przestrzegania prawa "w ramach postępowania rozgraniczeniowego granicy pomiędzy opisanymi wyżej działkami". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę wskazał, że w sprawie nie zachodziła żadna z określonych w art. 156 § 1 k.p.a. podstaw stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzja rozgraniczeniowej. W ocenie Sądu, w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie nie było upoważnione do merytorycznej jej oceny, polegającej na kompleksowej analizie całej dokumentacji geodezyjnej (w tym dokumentacji technicznej - pomiarowej z prac terenowych), zgromadzonej w toku postępowania, która wymagałaby od Kolegium wiadomości specjalnych i na nowo przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, w tym postępowania dowodowego. Oczywiste jest bowiem, że dokonanie takiej oceny przekraczałoby ramy zakreślone temu postępowaniu w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Trzeba bowiem mieć na uwadze, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na swój nadzwyczajny charakter, nie może był traktowane na równi z postępowaniem odwoławczym, wszczętym na skutek złożenia przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu prawidłowo również oceniło Kolegium, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie potwierdza, by kwestionowana decyzja naruszała – i to w sposób rażący – którykolwiek z przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z akt tych wynika, jak podniósł organ nadzorczy, że w toku postępowania zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów (dokumentów z pomiaru granic nieruchomości z lat 1963-1968 oraz operatu ewidencji gruntów m. L. z 1968 r.). Wydanie decyzji poprzedzone zostało dokonaniem przez organ (działającego z upoważnienia Burmistrza Lubartowa – Naczelnika Wydziału Geodezji, Gospodarki Gruntami i Rolnictwa Urzędu Miasta Lubartów) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami (protokół kontroli z dnia 9 października 2001 r.) oraz włączeniem dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (kopia kart dziennika robót geodezyjnych z 2001 r. wraz z kopią kart księgi ewidencji robót geodezyjnych m. L.). Przebieg postępowania rozgraniczeniowego, a także podjęte w jego toku opisane wyżej czynności, wbrew zarzutom skarżącej, nie naruszały przepisów omawianej ustawy, w jej ówcześnie obowiązującym brzmieniu. Za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 37 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek przesłania ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu do sądów rejonowych właściwych do prowadzenia ksiąg wieczystych i do właściwych starostów, w celu ujawnienia ich w księgach wieczystych oraz w ewidencji gruntów i budynków. Oczywiste jest jednak, że nawet jeśli decyzji tej – tak, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – nie przesłano do właściwego sądu rejonowego, to okoliczność ta, która zaistniała już po wydaniu wspomnianej decyzji, nie może mieć wpływu na ważność samej decyzji rozgraniczeniowej. Poza sporem jest zaś, że dane zawarte w tej decyzji zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co potwierdzają stosowne adnotacje. Brak jest również podstaw do uznania, że podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji dawały naruszenia przepisów rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453), Z akt administracyjnych sprawy wynika, że dokonując ustalenia granic w postępowaniu rozgraniczeniowym, zakończonym opisaną decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., organ I instancji oparł się o wskazane w tym rozporządzeniu dokumenty (§ 4, § 5 i § 6), których zgromadzenie i wybór - spośród istniejących dokumentów - najbardziej przydatnych i wiarygodnych do wytyczenia granic (niekoniecznie wszelkich dokumentów), należało do uprawnionego geodety, posiadającego wiadomości specjalne w zakresie geodezji. Oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami, dokonano w dniu 9 października 2001 r., zaś dokumentacja techniczna – jak wskazano wyżej – włączona została do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 20 opisanego rozporządzenia, polegającego na braku podpisów uczestników postępowania rozgraniczeniowego (w tym podpisu wnioskodawczyni) na każdej z kart protokołu granicznego, Kolegium prawidłowo wskazało, iż obowiązku złożenia przez uczestników postępowania podpisu na każdej z kart protokołu ww. przepis rozporządzenia nie wprowadza. Wprawdzie w myśl ust. 2 § 20 rozporządzenia, protokół graniczny sporządza się według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia, zgodnie z którego treścią, ujętą jako legenda, "Strony podpisują każdą kartę protokołu oraz czytelnie stronę ostatnią", jednak niewątpliwie uchybienie postanowieniom wzoru w tym zakresie, nie wpływa na ważność powyższego dokumentu, skoro protokół graniczny, przed podpisaniem, został stronom odczytany i zawiera ich podpisy, w tym podpis skarżącej, czego ona nie kwestionuje. Zarzut dotyczący nieprawdziwych zapisów protokołu granicznego, co mogłoby wskazywać na poświadczenie przez geodetę nieprawdy bądź sfałszowanie tego dokumentu, nie może być przez ten organ merytorycznie oceniony, mając na uwadze stan sprawy. Właściwymi do stwierdzenia tego rodzaju naruszeń prawa o charakterze przestępczym są powołane do tego organy ścigania. Ponadto wskazano, że okoliczności wskazujące na wydanie decyzji na podstawie sfałszowanych dowodów bądź też w wyniku przestępstwa nie stanowią podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, lecz są przesłankami wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut skarżącej co do tego, że wydając kwestionowaną decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2001 r. nie wzięto pod uwagę dokumentów księgi wieczystej KW [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Lubartowie. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że w dacie wydawania powyższej decyzji nie istniała wskazana księga wieczysta KW [...], istniała zaś księga wieczysta Kw [...], na którą powołano się w sentencji kwestionowanej przez stronę decyzji rozgraniczeniowej. W ocenie Sądu brak było podstaw do przeprowadzenia, w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a., uzupełniającego postępowania dowodowego – w żądanym przez stronę zakresie. Wszystkie istotne okoliczności w sprawie zostały wyjaśnione, nieuzasadnione było więc uzupełnienie akt sprawy o akta administracyjne postępowania prowadzonego w innej sprawie przez organ odrębny. Ponadto dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy nie stanowi dowodu z dokumentu, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. K., zarzucając 1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 2 i 3 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, w której geodeta uprawniony naruszył ustawową gradację dowodów i dokonał rozgraniczenia z całkowicie dowolnym pominięciem pierwszego kryterium rozgraniczenia, a właściwy organ, nie dostrzegłszy tych wad, z rażącym naruszeniem prawa tak ustalone granice zatwierdził; 2) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy, z których jednoznacznie wynika, że w sprawie istnieją dowody co do których należy się wypowiedzieć; b) art. 134 § 1 P.p.s.a. w ten sposób, że Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną, nie wyszedł poza jej granice, mimo że w danej sprawie powinien to uczynić; c) naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 193 P.p.s.a., który nakłada obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy w uzasadnieniu wyroku, obejmujący nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organy administracyjne, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem, czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie uczynił, co powoduje brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak jego właściwej oceny; d) naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a poprzez uznanie, że w toku postępowania przed organem administracji nie doszło do naruszenia: - art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a w szczególności w skali i zakresie uchybień popełnionych w toku postępowania rozgraniczeniowego, zakończonego decyzją Burmistrza Lubartowa z dnia [...] listopada 2001 r., tak rażących i oczywistych, że winny one skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji; - art. 75 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie wniosku dowodowego w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego geodety na okoliczność rażących uchybień popełnionych w toku postępowania rozgraniczeniowego zakończonego decyzją Burmistrza Lubartowa dnia [...] listopada 2001 r. Mając na uwadze powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie; 2) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm prawem przepisanych. Jednocześnie w piśmie z dnia 3 kwietnia 2017 r. A. K. oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz.1369 j.t.) dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, tj. sformułowanych w niej zarzutów, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej rozpoznał ją w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych i sformułowanych zarzutów, w których wskazano jakie konkretnie przepisy zostały naruszone. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna między innymi powinna zawierać nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, ale również ich uzasadnienie. Uzasadnienie zaś skargi kasacyjnej musi korespondować ze wskazanymi podstawami kasacyjnymi, nie jest zaś prawidłową praktyką odwoływanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do naruszenia wskazanych przepisów, które to przepisy nie zostały objęte podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W zaskarżonym wyroku Sąd dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, zasadnie zwracając uwagę, że przedmiotem kontroli jest decyzja wydana w postępowaniu nadzorczym, a nie w postępowaniu zwykłym. Tym samym przedmiotem postępowania nadzorczego było zbadanie, czy decyzja Burmistrza Lubartowa z dnia [...] listopada 2001 r. w sprawie rozgraniczenia nie jest obarczona jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej ostateczną decyzją rozgraniczeniową, co do której w stosownym czasie żadna ze stron nie zgłosiła sprzeciwu i nie zażądała przekazania sprawy rozgraniczeniowej do sądu powszechnego. W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 156 § 2 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 2 i 3 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, albowiem geodeta naruszył ustawową gradację dowodów i dokonał rozgraniczenia z pominięciem pierwszego kryterium rozgraniczenia, a organ nie dostrzegł tych wad. W uzasadnieniu zaś tego zarzutu skarżąca kasacyjnie przede wszystkim odwołuje się do przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 463) w tym § 3 i § 20. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odwołano się również do § 8 i § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. nie wskazując w jakiej sprawie to rozporządzenie zostało wydane, nie podając miejsca jego publikacji. Mając na uwadze, że wśród aktów wykonawczych brak jest rozporządzenia z tej daty, tj. 16 lipca 2001 r., odniesienie się do tego rozporządzenia jest niemożliwe. Sformułowany zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Powołany art. 31 ust. 1, ust. 2, ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ma następującą treść: ust. 1. Czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), ust. 2. Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej, ust. 3. Jeżeli jest brak danych, o których mowa w ust. 2, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy. W skardze kasacyjnej nie wykazano, że doszło do naruszenia art. 31 ustawy poprzez dokonanie jego błędnej wykładni lub niewłaściwe zastosowanie, tym samym nie wykazano, iż doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie ma racji skarżąca kasacyjnie wskazując w uzasadnieniu skargi (nie powołując w zarzutach skargi) na naruszenie § 3 rozporządzenia w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Powołany przepis stanowi, że podstawą ustalenia przebiegu granic nieruchomości stanowią dokumenty: 1) stwierdzające stan prawny nieruchomości, 2) określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości. Zgodnie zaś z § 4 rozporządzenia dokumentami o których mowa w § 3 pkt 1, a więc dokumentami stwierdzającymi stan prawny nieruchomości są: odpisy z ksiąg wieczystych lub odpisy dokumentów znajdujących się w zbiorze dokumentów, wypisy aktów notarialnych, prawomocne orzeczenia sądu i ugody sądowe, ostateczne decyzje administracyjne. Zaś dokumentami o których mowa w § 3 pkt 2, czyli dokumentami określającymi położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości są zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia: dokumenty geodezyjne zawierające dane liczbowe do ustalenia przebiegu granic, szkice graniczne, protokołu graniczne, akty ugody, zarysy pomiarowe z pomiaru granic, szkice wyznaczenia granic działek wydzielonych w wyniku scalenia, wymiany gruntów lub w wyniku podziału nieruchomości, inne dokumenty pomiarowe, obliczeniowe i opisowe pozwalające na ustalenie przebiegu granic. Kolejne ustępy powołanego § 5 rozporządzenia regulują dalsze zagadnienia. Z powyższego wynika, że należy rozróżniać dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości, do których należą przede wszystkim odpisy z ksiąg wieczystych i inne dokumenty wymienione wyżej, oraz dokumenty określające położenie punktów i przebieg granic nieruchomości, do których przede wszystkim należą dokumenty geodezyjne. Stan prawny nieruchomości w przedmiotowej sprawie był bezsporny, natomiast przedmiotem sporu był przebieg granicy, stąd też w prowadzonym postępowaniu rozgraniczeniowym zakończonym decyzją z [...] listopada 2001 r. sięgano do dokumentów określających położenie punktów i przebieg granic, a więc przede wszystkim dokumentów geodezyjnych. Dlatego też ten zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny tym bardziej, że przedmiotem kontroli była decyzja wydana w postępowania nadzorczym, a nie w postępowaniu zwykłym. Skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w rzeczywistości dążyła do ponownego rozpoznania sprawy o rozgraniczenie, które zostało zakończone ostateczną decyzją. Nadto również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie § 20 rozporządzenia w sprawie rozgraniczenia, podnosząc że z przepisu tego między innymi wynika, że strony podpisują każdą kartę protokołu granicznego mimo, że w zarzutach skargi kasacyjnej nie wskazano na naruszenie tego przepisu. Niemniej odnosząc do tej uwagi należy stwierdzić, że jest ona niezasadna, albowiem powołany § 20 nie zawiera treści wskazywanej przez skarżącą kasacyjnie, natomiast § 20 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia stanowi, że protokół graniczny powinien zawierać datę sporządzenia dokumentu oraz podpisy stron i geodety. Natomiast z wzoru protokołu granicznego stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia wynika, że strony podpisują każdą kartę protokołu oraz czytelnie stronę ostatnią. Do tej kwestii związanej z podpisem protokołu granicznego odniósł się szczegółowo w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, zasadnie wskazując, że takie uchybienie nie wpływa na ważność powyższego dokumentu, skoro protokół graniczny przed podpisaniem został stronom odczytany, zawiera ich podpisy, w tym podpis skarżącej, czego skarżąca nie kwestionuje. Tym samym powyższe uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, nie mogło tym bardziej stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Niezasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wyrok został wydany po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, a zgodnie z art.106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia sprawy. Przede wszystkim przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów to jest możliwość jaką ma Sąd, a nie obowiązek, a ponadto dowód ten ma być niezbędny dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Należy jeszcze raz zwrócić uwagę, że przedmiotem kontroli jest decyzja SKO w Lublinie z dnia [...] grudnia 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję tego SKO z dnia [...] lipca 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. W postępowaniu nadzorczym organ nadzoru bada, czy ostateczna decyzja w dacie jej wydania nie była dotknięta wadami, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Tym samym w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w prowadzonym postępowaniu nadzorczym oceniało decyzję z dnia [...] listopada 2001 r. z punktu widzenia przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. na datę jej wydania, tj. [...] listopada 2001 r. Dlatego też wszelkie dowody z dokumentów powstałych po tej dacie, tj. [...] listopada 2001 r. nie mogły być brane pod uwagę, a tym samym nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Nie zostały również naruszone art. 134 § 1, art. 141 § 4 w zw. art. 193 p.p.s.a. Sąd przeprowadził kontrolę zgodności z prawem wydanej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności w oparciu o przesłankę nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uzasadnienie wyroku spełnia wszelkie wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., zaś powołany art. 193 p.p.s.a. nie miał w sprawie zastosowania, albowiem nie dotyczy postępowania przed wojewódzkimi sądami administarcyjnymi. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.