V Ka 596/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V .2 Ka 596/19 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 7 listopada 2019 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: </strong> sędzia Jacek Myśliwiec</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong>: Lucyna Tomala</p> <p>w obecności Agnieszki Sobieraj Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2019 r.</p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. B.</span> /<span class="anon-block">B.</span>/</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->s. <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">Z.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">B.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku</p> <p>z dnia 25 czerwca 2019r. sygn. akt III K 147/19</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,</p> <p>II.  zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p> <em> <!-- -->Sędzia Jacek Myśliwiec</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V .2 Ka 596/19 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 25 czerwca 2019r. sygn. akt <br/>III K 147/19 uznał oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. B.</span> </strong> za winnego tego, że w dniu <br/>20 sierpnia 2018 roku w <span class="anon-block">R.</span> w mieszkaniu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P.</span> pobił <span class="anon-block">P. K.</span> w ten sposób, <br/>iż wielokrotnie uderzał pokrzywdzonego pięściami i kopał po całym ciele, narażając w/w na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania obrażeń określonych <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, tj. popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b)">art. 37b kk</a> <br/>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 1)">art. 34 § 1</a> i § la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (pkt. 1)">pkt 1 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 35;art. 35 § 1)">art. 35 § 1 kk</a> wymierzył mu jednocześnie karę 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 8 miesięcy ograniczenia wolności <br/>z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne <br/>w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym.</p> <p>Tym samym wyrokiem, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 3)">art. 34 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 5)">art. 72 § 1 pkt 5 kk</a>, Sąd zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu, a na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23/06/1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> zwolnił go w całości od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł <strong> <!-- -->obrońca oskarżonego <span class="anon-block">J. B.</span> </strong>, który na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425)">art. 425 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a>, zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku w całości i zarzucił mu:</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orze­czenia a mający wpływ na jego treść polegający <br/>na przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn tj. że w dniu 20 sierpnia 2018 r. w <span class="anon-block">R.</span> w mieszkaniu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P.</span> pobił <span class="anon-block">P. K.</span> w ten sposób, iż wielokrotnie uderzał pokrzywdzonego pięściami i kopał po całym ciele, narażając w/w na bez­pośrednie niebezpieczeństwo powstania obrażeń określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w sytuacji kiedy to brak dowodów na okoliczność, że oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> obrazę przepisów postępowania, <br/>a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie, iż okoliczności popełniania przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> przez oskarżonego <span class="anon-block">J. B.</span> nie budzą wątpliwości i przypisanie mu winy popełnienia zarzuconego występku, w sytuacji kiedy to prawidłowa, rzeczowa i całościowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, szczególnie w zakresie nastąpienia skutku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156)">art. 156 lub 157 k.k.</a>, <br/>nie pozwala przypisać oskarżonemu winy w zakresie zarzuconego mu czynu;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 4 k.p.k.</a> zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam rażącą niewspółmierność kary do wagi zarzuconego oskarżonemu czynu, której wymiar jest nieadekwatny.</p> </dd> </dl> <p>Powołując się na powyższe podstawy, na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> skarżąca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania. Ponadto obrońca wniosła na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624)">art. 624 k.p.k.</a> o zwolnienie oskarżonego <span class="anon-block">J. B.</span> od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w całości.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała, bowiem <br/>w zakresie w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona była słuszności.</p> <p>Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że <br/>sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego zaprzeczającego, aby dopuścił się zarzucanego mu czynu i ustalenia oparł na zeznaniach świadków <span class="anon-block">M. P.</span> i <span class="anon-block">P. K.</span>, które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości co do ich wiarygodności i rzetelności.</p> <p>Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez <br/>Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granice swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania sądowego, albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem Sąd ten wskazał dowody, na których się oparł co do przebiegu zdarzenia <br/>i zachowania się w jego trakcie oskarżonego, a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym.<br/> Sąd I instancji – mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczące udziału oskarżonego w opisywanym zdarzeniu poczynił ustalenia opierając się na pewnym kompleksie dowodów - w tym zeznaniach pokrzywdzonego - uznając je za wiarygodne i rzetelne, zaś wyjaśnieniom oskarżonego tylko w niewielkim zakresie tego waloru odmówił.</p> <p>Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów - do czego zresztą był zobowiązany – nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7)">art. 4 i 7 kpk</a>.</p> <p>W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób wieloaspektowy <br/>i bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.</p> <p>Odnośnie wyjaśnień oskarżonego, to w znakomitej większości sąd I instancji uznał je za wiarygodne, a tylko w nieznacznym zakresie, gdzie oskarżony stara się pomniejszać swój udział w zajściu, odmówił im wiarygodności.</p> <p>Należy zwrócić uwagę, iż oskarżony w swoich pierwotnych wyjaśnieniach przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i stanowisko to podtrzymywał również <br/>w toku postępowania jurysdykcyjnego, aczkolwiek zaprzeczał aby miał kopać pokrzywdzonego i aby zajście miało miejsce w mieszkaniu pokrzywdzonego. <br/>W tej części jednak sąd dokonując ustaleń faktycznych oparł się na pierwotnych wyjaśnieniach oskarżonego, w których nie tylko przyznał on, że kopał pokrzywdzonego, ale także, że bił <span class="anon-block">P. K.</span> także w drzwiach jego mieszkania. Te wyjaśnienia w pełni współgrają z zeznaniami pokrzywdzonego oraz innego uczestnika tego zajścia – <span class="anon-block">M. P.</span>.</p> <p>Należy zwrócić uwagę, iż narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania obrażeń określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156§1 kk</a> lub 157<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§1 kk</a> ocenia się na podstawie przebiegu i dynamiki zdarzenia. Bez wątpienia w sytuacji gdy pokrzywdzony był nie tylko bity pięściami, ale również kopany po całym ciele, w tym również w rejony niezwykle newralgiczne dla funkcji życiowych jak głowa, stwarza to stan zagrożenia doznania obrażeń w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156§1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 kk</a>.</p> <p>Ponadto przypomnieć jedynie należy, że realizacja znamion z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a> może polegać na różnych zachowaniach w trakcie zdarzenia, w tym również blokowanie możliwości ucieczki, przytrzymywanie. W przypadku oskarżonego bez wątpienia był to aktywny udział, którym ten oskarżony wyczerpał znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a>.</p> <p>Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny <br/>i sprowadziły się do prostej negacji ocen i ustaleń sądowych i zastępowanie ich ocenami i wnioskami własnymi w żadnym zaś razie nie podważają trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego.</p> <p>W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa.</p> <p>Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Wymierzonej oskarżonemu kary ograniczenia wolności, zważywszy na wysoki stopień zawinienia, i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a także jego uprzedniej karalności – nie można uznać za rażąco surową.</p> <p>Rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary zachodzi bowiem tylko wówczas, gdy zastosowany ogół dolegliwości karnych za przypisane przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowani świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego. A zatem, zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można podnosić zasadnie tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, osobowości sprawcy, jak i stopnia zawinienia – innymi słowy gdy jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą.</p> <p>Takich cech nie posiada orzeczona wobec oskarżonego kara ograniczenia wolności, dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.</p> <p>Z powyżej naprowadzonych względów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.</p> <p> <em> <!-- -->Sędzia Jacek Myśliwiec</em> </p> </div>