II GSK 944/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 564/09 w sprawie ze skargi Bartłomieja Witkiewicza na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. W. na rzecz Ministra Sprawiedliwości kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 564/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę B. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania. Sąd I instancji uwzględnił następujący stan sprawy. W dniu [...] czerwca 2007 r. B. W. przystąpił do egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką przed Komisją Egzaminacyjną do spraw aplikacji adwokackiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej w P. Komisja Egzaminacyjna uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. ustaliła wynik egzaminu skarżącego na 189 punktów. Pismem z dnia [...] lipca 2007 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej uchwały, w którym wniósł o weryfikację wyniku uzyskanego z egzaminu, zaliczenie jako prawidłowych odpowiedzi udzielonych na pytania nr 143 i 149 oraz uznanie, że osiągnął wynik pozytywny. Zarzucił, że wskazane wyżej pytania były sformułowane nieprecyzyjnie, co umożliwiało udzielenie więcej niż jednej poprawnej odpowiedzi. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] września 2007 r. w całości utrzymał w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] czerwca 2007 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż zarzut wadliwego sformułowania pytań nr 143 i 149 jest bezzasadny. Odnosząc się do każdego z zakwestionowanych pytań, Minister Sprawiedliwości stwierdził, że zostały one sformułowane w sposób jednoznaczny, opierały się na obowiązujących przepisach prawa, a na każde z nich możliwa była tylko jedna prawidłowa odpowiedź. Decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2007 r. nie została zaskarżona przez B. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. i uprawomocniła się w dniu 13 października 2007 r. W dniu [...] czerwca 2008 r. B. W. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie odwołania od przedmiotowej uchwały Komisji Egzaminacyjnej. W petitum wniosku powołał się na art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 5 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Wnioskodawca nie wyjaśnił na czym miałoby polegać spełnienie przesłanki wznowienia postępowania zawartej w art.145 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku wskazał natomiast, że spełnione zostały przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 4 – podając, iż po wniesieniu odwołania od uchwały Komisji Egzaminacyjnej nie został przez nią poinformowany o stanie sprawy, w szczególności o przekazaniu i wpływie odwołania do Ministra Sprawiedliwości. Zarzucił, że w toku wydawania zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wniosku B. W. wyjaśnił, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. została spełniona wobec nowej istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, w związku ze stwierdzeniem przez WSA w Warszawie, w wyroku z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2270/07, w sprawie ze skargi E. F., że pytanie nr 149 zostało sformułowane wadliwie, z naruszeniem art. 75i ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, ze zm. zwanej dalej, Prawo o adwokaturze). Zaznaczył przy tym, że nową istotną dla sprawy okolicznością faktyczną stanowiło nie tyle samo wydanie wymienionego wyżej wyroku, co stwierdzenie w nim wadliwości pytania nr 149. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] września 2008 r. odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że B. W. nie przedstawił żadnych okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanki ujętej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnośnie zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Minister Sprawiedliwości stwierdził, że skarżący nie wskazał na żadne nowe dowody lub okoliczności, które istniałyby w dniu wydania decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 września 2007 r., a nie były znane organowi w momencie wydania tej decyzji. Zdaniem organu, nie można było za spełnienie powyższej przesłanki uznać wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2270/07, na który powołała się strona skarżąca. Poza tym wspomniany wyrok WSA zapadł w indywidualnej sprawie, a zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie organu, nie została również spełniona przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podniesiono, iż z przepisów ustawy - Prawo o adwokaturze nie wynika obowiązek informowania wnoszącego odwołanie o fakcie i dacie przekazania odwołania przez Komisję Egzaminacyjną Ministrowi Sprawiedliwości. Organ uznał również, że w toku wydawania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie przeprowadzał bowiem postępowania dowodowego w zakresie szerszym niż Komisja Egzaminacyjna (przedmiotem badania organu II instancji była, jak zaznaczono tylko uchwała Komisji Egzaminacyjnej, protokół z przebiegu egzaminu oraz test kandydata), w związku z czym nie było konieczne wzywanie skarżącego do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Podkreślono przy tym, że skarżący miał możliwość zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym na etapie składania odwołania. B. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2008 r. Podniósł w nim w szczególności (na tle podniesienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) konieczność potraktowania wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt 2270/07, jako dokumentu urzędowego w myśl art. 76 § 1 k.p.a., potwierdzającego wadliwość sformułowania pytania nr 149. Wskazał też na potrzebę uwzględnienia w sprawie treści art. 76 § 3 k.p.a. Podniósł przy tym brak przeprowadzenia w sprawie dowodu przeciwko prawdziwości informacji wynikającej ze wskazanego dokumentu urzędowego. Odnośnie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podkreślił związanie przy przekazywaniu odwołania organowi II instancji przepisami k.p.a oraz wynikający z art. 10 tego aktu prawnego obowiązek zapewnienia stronie udziału w każdym stadium postępowania. Podniósł także, iż postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Ministra Sprawiedliwości miało szerszy zakres niż Komisji Egzaminacyjnej skoro jego zdaniem Minister Sprawiedliwości zwrócił się do autora pytania nr 149 o wyrażenie opinii (w związku z zarzutami skarżącego) co do prawidłowości jego sformułowania a z opinią autora pytania składający odwołanie nie został zapoznany. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy swą decyzję z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu odnosząc się do zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organ wskazał, że wznowienie postępowania na tej podstawie może nastąpić wtedy, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Według organu, powyższa przesłanka nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Skarżący nie wskazał na żadne nowe dowody lub okoliczności, które istniałyby w dniu wydania decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2007 r., a nie były znane organowi w momencie wydania tej decyzji. Za spełnienie powyższej przesłanki nie można było uznać okoliczności przyjęcia w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2270/07, wadliwości pytania nr 149. Podkreślono ponownie, że wyrok WSA zapadł w indywidualnej, jednostkowej sprawie. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, przy wydawaniu decyzji z dnia [...] września 2007 r. nie doszło również do naruszenia art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem rozstrzygnięcia. Organ administracji nie dokonywał żadnych nowych ustaleń stanu faktycznego, ponieważ w całości akceptował ustalenia organu I instancji, tj. Komisji Egzaminacyjnej. Ubocznie tylko wskazano, że opinie autorów pytań testowych nie stanowią materiału dowodowego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Minister Sprawiedliwości odnosząc się do znaczenia wezwania strony do zapoznania się z aktami sprawy dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania, zaznaczył wydanie w tej sprawie decyzji o odmowie wznowienia postępowania i zatem nieprzeprowadzanie postępowania dowodowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. B. W. wniósł o uchylenie w całości wskazanej powyżej decyzji podnosząc naruszenie przepisów proceduralnych, tj.: art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż pracownik organu administracji publicznej nie podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Zarzucił także naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a poprzez ich nie niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2007 r., przytaczając w tym zakresie argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddając skargę B. W. wskazał, iż w przypadku decyzji należącej do kompetencji ministra, podpisanie jej po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez tego samego podsekretarza stanu, w ramach jego zakresu czynności nie stanowi naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 10 k.p.a. Sąd I instancji, zgadzając się z poglądem Ministra Sprawiedliwości, podkreślił iż w rozpatrywanej sprawie organ ten nie dokonywał żadnych nowych ustaleń stanu faktycznego, w całości akceptując ustalenia organu I instancji, tj. Komisji Egzaminacyjnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniesiono również, że zaskarżona decyzja dotyczyła wznowienia postępowania, a nie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego, tak więc fakt niemożliwości zapoznania się przez skarżącego z opinią autora pytania nr 149 był w tej spawie bezprzedmiotowy. Wypowiadając się, co do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., uznał, że nie można zasadnie twierdzić, iż wadliwość pytania nr 149, była znana w dniu [...] września 2007 r. Ocena dotycząca ewentualnej wadliwości pytania nr 149 została wyrażona dopiero w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r. Ponadto Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości w zakresie odnoszącym się do art. 153 p.p.s.a. Przyjęcie przeciwnego poglądu prowadziłoby, jak zaznaczono, do uznania, że w miarę sądowo-administracyjnej oceny tych pytań egzaminacyjnych narastałyby żądania kontroli wyników egzaminu w trybach nadzwyczajnych, uniemożliwiające praktycznie zamknięcie listy aplikantów. B. W. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 i art. 145 § 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] września 2007 r. Zarzucił również naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) i wydanie wyroku na podstawie innego kryterium niż zgodność z prawem działań administracji publicznej. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż nową okoliczności faktyczną uzasadniającą wznowienie postępowania była wadliwość zamieszczonego w teście egzaminacyjnym na aplikację adwokacką pytania nr 149, stwierdzona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2270/07. Strona skarżąca podkreśliła, że nową okolicznością nie było wydanie wspominanego wyroku, lecz wadliwość pytania nr 149, potwierdzona tym wyrokiem. W ocenie B. W., wadliwość pytania nr 149 jest nowością w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., pozwalającą na wznowienie postępowania. Zdaniem strony, gdyby fakt wadliwego sformułowania pytania egzaminacyjnego był znany organowi w chwili wydawania decyzji, odwołanie wniesione od uchwały Komisji Egzaminacyjnej zostałoby uwzględnione. Strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała na treść art. 76 § 1 k.p.a., zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zdaniem strony skarżącej, wskazany wyrok WSA Warszawie jest takim dokumentem. Zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. nie jest dopuszczalne swobodna ocena ani polemika lub kwestionowanie treści takiego dokumentu urzędowego bez przeprowadzenia dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji. Skarżący podniósł, iż zarówno w toku postępowania odwoławczego jak i w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia 30 września 2008 r. taki dowód nie został przeprowadzony. Minister Sprawiedliwości był zatem związany faktem stwierdzonym w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. skarżacy podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie dopełniono obowiązku poinformowania go o stanie sprawy. W toku postępowania odwoławczego, a następnie w toku postępowania "wznowieniowego" nie zapewniono skarżącemu prawa do czynnego udziału w toczących się postępowaniach. Zdaniem strony skarżącej, z art. 10 k.p.a. wynika bezwzględny nakaz skierowany do organów prowadzących postępowanie, aby zapewnić stronom udział w każdym stadium postępowania oraz możliwość zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem rozstrzygnięcia. Obowiązek wyrażony w art. 10 k.p.a. obciąża też organ odwoławczy także wtedy gdy nie przeprowadza on postępowania dowodowego. W ocenie B. W., możliwość zapoznania się z wypełnionym testem egzaminacyjnym oraz kluczem odpowiedzi przed złożeniem przez skarżącego odwołania od uchwały Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] czerwca 2007 r., nie mogła być traktowana jako pełne wykorzystanie uprawnień wynikających ze wskazanego jako ostatni artykułu. Zdaniem skarżącego postępowanie odwoławcze przeprowadzone przez Ministra Sprawiedliwości miało szerszy zakres aniżeli postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji. Obejmowało bowiem także zwrócenie się do autora pytania nr 149 co do zarzutów odnośnie wadliwości sformułowania tego pytania. Z opinią autora pytania skarżący nie został zapoznany. W przedmiotowej sprawie doszło zatem do naruszenia art. 10 k.p.a., które to uchybienie, zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, skutkować powinno wznowieniem postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Merytoryczne rozpoznanie przedmiotowej skargi kasacyjnej było możliwe wobec spełnienia warunków formalnych określonych w art. 175 § 1, 176 i 177 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności zająć się należało podnoszonym w niej naruszeniem przez Sąd I instancji art. 134 i art. 145 § 1 lit. b) p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości art.145 § 1 pkt 4 w związku z art. 10 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niewłaściwie zastosowanie tych przepisów i błędne przyjęcie, iż nie zostały spełnione określone w nich ustawowe przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2007 r. Z ujęcia zarzutów zawartych w pkt I 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej jaki i jej uzasadnienia nie wynika - określone w nawiązaniu do treści art. 134 p.p.s.a. - wyjaśnienie dlaczego konkretnie i w jakim fragmencie ten przepis został naruszony. Zważyć wypada, iż art. 134 p.p.s.a. składa się z dwu paragrafów regulujących różne zagadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może wyręczać wnoszącego skargę kasacyjną i stawiać hipotezy co kierunku i zakresu zaskarżenia. Z tego powodu niedookreślony zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zaznaczenia następnie wymaga, iż wobec kształtu sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, poza zakresem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego znajdowało się wypowiadanie się w zakresie powoływania się przez Ministra Sprawiedliwości na art. 149 § 3 k.p.a. Przechodząc do objętej granicami skargi kasacyjnej kwestii oceny spełnienia powoływanych przez skarżącego przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego w aspekcie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. stwierdzić wypada, iż w wywodach zawartych w uzasadnieniu rozpoznawanego środka odwoławczego jej autor zajął się najpierw wykazywaniem zaistnienia w stosunku do postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2007 r. przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem kasatora należało to łączyć z ujawnieniem okoliczności wadliwego (sprzecznego z prawem) sformułowania pytania nr 149 stwierdzonej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r. Zaznaczono przy tym konieczność rozpatrzenia tego wyroku jako dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. wraz z uwzględnianiem w konsekwencji także wymowy § 3 tego artykułu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywody skargi kasacyjnej nie uzasadniały zasadności twierdzenia o zaistnieniu podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem przesłanka wznowieniowa określona w tym przepisie zachodzi, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ulega wątpliwości, że wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r. stanowi zdarzenie powstałe w późniejszym czasie niż ostateczna decyzja Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie ustalenia w stosunku do skarżącego wyniku egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką. Wnoszący skargę kasacyjną z jednej strony zmierza do zakwalifikowania wymienionego wyżej wyroku, jako dokumentu urzędowego, a więc dowodu, z drugiej strony niekonsekwentnie podnosi, iż należałby wnioskować o zaistnieniu omawianej podstawy wznowieniowej, z racji wynikającej z tego wyroku okoliczności faktycznej, do stwierdzenia w nim wadliwości sformułowania pytania nr 149. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarcie w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 22 lutego 2008 r. (nota bene oddalającego skargę złożoną przez E. F.) poglądu o wadliwości sformułowania pytania nr 149 nie może być źródłem przyjęcia, iż wadliwość sformułowania tego pytania została przesądzona w wymiarze powszechnym i winna być uwzględniona w szczególności także na gruncie sprawy skarżącego, który sam nie zdecydował się na złożenie skargi. Tylko zaś przy przyjęciu przesądzającego erga omnes znaczenia poglądu wypowiedzianego w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 22 lutego 2008 r. skarżący mógłby zasadnie wywodzić, iż podnoszona przez niego okoliczność w postaci wadliwego sformułowania pytania nr 149 istniała bezsprzecznie w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie zwykłe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest też trafny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. W myśl ostatniego z powołanych przepisów organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wedle zaś art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania zachodzi zaś, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podnosząc naruszenie art. 10 k.p.a. skutkujące koniecznością wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 4 skarżący zwracał uwagę, iż postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Ministra Sprawiedliwości w toku postępowania odwoławczego miało szerszy zakres aniżeli przeprowadzone przez organ I instancji tj. Komisję Egzaminacyjną. Obejmowało ono bowiem, jego zdaniem zwrócenie się do autora pytania nr 149 o wyrażenie opinii co do poprawności sformułowania tego pytania, z którą to opinią nie został zapoznany przed zakończeniem postępowania w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikacje adwokacką. Twierdzenie skarżącego o szerszym niż przeprowadzone przez organ I instancji postępowaniu dowodowym organu odwoławczego, które zostało zakwestionowane przez Ministra Sprawiedliwości już decyzji tego organu z dnia [...] września 2008 r. (o odmowie wznowienia postępowania), utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. wymagało skonfrontowania z aktami sprawy skoro na ich podstawie (art. 133 § 1 p.p.s.a.) sąd administracyjny orzeka. Z przedstawionych wraz ze skargą akt administracyjnych nie wynika potwierdzenie, że w ramach czynności procesowych podjętych w ramach postępowania odwoławczego zainicjowanego przez skarżącego Minister Sprawiedliwości dopuścił dowód z opinii autora pytania nr 149 i wykorzystał ją przy wydawaniu decyzji z dnia [...] września 2007 r. Co do zarzutu naruszenia art.1 § 2 p.u.s.a. to podnieść należy, iż przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy kasacyjnej. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania kasacyjnego ma swą podstawę w art. 204 pkt 1 p.p.s.a.